Άλλοι κρατούν το όνομα και άλλοι κρατούν τη χάρη – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

«Η μητέρα μου όταν ήρθε εδώ στα 19 της δεν περίμενε ποτέ ότι θα ερχόταν μία τέτοια στιγμή.» Αυτά, αγαπημένοι μου, είναι τα λόγια της Καμάλα Χάρις, όταν ανακοινωθηκε η εκλογή της στη θέση του αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής.

Αξίζει να σημειώσουμε πως η Καμάλα είναι η πρώτη γυναίκα, έγχρωμη και με καταγωγή από την Ασία που ανέρχεται σε ένα τέτοιο αξίωμα, Η μητέρα της Κάμαλα Χάρις γεννήθηκε σε ένα χωριό, στην περιοχή Τσενάι στην Ανατολική Ινδία. Σίγουρα όταν οι Δημοκρατικοί πήραν την Πενσιλβάνια, οι γυναίκες του χωριού βγήκαν όλες έξω και πανηγύρισαν για τον δικό τους άνθρωπο.

Όπως και να το κάνεις αυτή είναι μια ωραία εικόνα. Ίσως από τις όμορφες που σου δίνει η παγκοσμιοποίηση. Μπαίνει ένα γκολ στην Πενσιλβάνια και σηκώνεται στο πόδι ένα χωριό στο Τσενάι.

Επίσης, αγαπημένοι μου, αυτή η εικόνα μπορεί να μας διηγηθεί ακόμα και μία ιστορία για το τί σου επιφυλάσσει η ζωή και πόσο αναπάντεχη μπορεί να είναι καμιά φορά. Ή ακόμα να σου θυμίσει πώς κάτι τέτοια πράγματα γίνονται μόνο στην Αμερική. Ίσως να θυμάστε πως παρόμοιες εικόνες ζήσαμε όταν κέρδισε την πρώτη του εκλογή ο Μπαράκ Ομπάμα. Στην Κένυα, που έχει και μεγάλο σόι, έκαναν πάρτι τρελό.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει αυτόν τον καιρό και με εμάς. Παντού δημοσιεύονται φωτογραφίες του Αλμπερτ Μπουρλά του ανθρώπου της εταιρείας Pfizer η οποία παρασκεύασε το εμβόλιο για τον κορωνοιό. Σήμερα είδα σε γνωστή εφημερίδα φωτογραφία του, από πότε λέτε; Από τότε που πήγαινε στους προσκόπους.

Έμαθα πολύ σημαντικά πράγματα για αυτόν, όπως πόσο καλοί ήταν οι κόμποι που έκανε σαν πρόσκοπος ο CEO της Pfizer. Έμαθα επίσης ότι έχει εξοχικό στη Χαλκιδική ότι αγαπημένη του ομάδα είναι ο Αρης Θεσσαλονίκης. Ότι αν και ζει αρκετό καιρό στην Αμερική εξακολουθεί να αγαπάει τον φραπέ. Ότι πηγαίνει τις, Κυριακές για brunch στην Αστόρια και για να πάρει και ελληνική εφημερίδα.

Τον πρώτο καιρό ο Άλμπερτ Μπουρλά, για μεγάλη μερίδα του Τύπου, ήταν απλά «ελληνικής καταγωγής». Αυτήν την έκφραση χρησιμοποιούσαν. Ήταν το όνομά του προφανώς, που τους ξένιζε. Ίσως και να τους ήταν αδύνατον να κατανοήσουν ότι οι εβραίοι συμπατριώτες μας έχουν ονόματα που δεν μοιάζουν με τα δικά μας.

Λίγο μετά όμως αγαπημένοι μου, ο Μπουρλά αποκαταστάθηκε και επισήμως ως προς την εθνότητα.

Είναι Έλληνας το παλληκάρι. Έλληνας. Σάρκα από τη σάρκα μας. Που πάει να πει ένας από μας. Και επειδή είμαστε γενναιόδωροι, αποδώσαμε στον ίδιο και στην Pfizer όλα τα εύσημα για την παρασκευή του εμβολίου. Η άλλη εταιρεία, στην οποία εμπλέκονται Τούρκοι και Γερμανοί, δεν υπάρχει για μας. Και ας έκανε αυτή τη βαριά επιστημονική δουλειά. Γιατί μπορεί να μην το ακούσαμε αλλά το εμβόλιο είναι ελληνοτουρκική υπόθεση.

Ο Άλφρεντ Μπουρλά, ο Σαλονικιός CEO της Pfizer και ο τουρκικής καταγωγής καθηγητής Ουγκούρ Σαχίν γερμανός επικεφαλής της BioNTech συνεργάστηκαν άψογα.

Δεν είναι μόνο η επιστημονική τους κατάρτιση και η δυνατότητα επιχειρηματικής συνεργασίας που έφερε κοντά τους δύο άνδρες. Είναι και η καταγωγή τους από τις δύο γειτονικές χώρες, που όπως είπαν και οι δύο στους New York Times, ήταν καταλυτικός παράγοντας και τους συνέδεσε με στενή φιλία, παρά τις εντάσεις ανάμεσα στις δύο πατρίδες τους, όπως σημειώνει η εφημερίδα.

«Όταν είδαμε ότι αυτός είναι από την Ελλάδα και εγώ από την Τουρκία, η σχέση μας έγινε προσωπική από το ξεκίνημά της», είπε ο 55χρονος Σαχίν.

Όταν μιλά για τον Σαχίν, ο Μπουρλά δεν τσιγκουνεύεται τα καλά του λόγια: «Ο Ουγκούρ είναι ένας εξαιρετικά μοναδικός άνθρωπος. Μόνο η επιστήμη τον ενδιαφέρει. Το επιχειρηματικό σκέλος δεν είναι στα ενδιαφέροντά του. Δεν του αρέσει καθόλου. Είναι επιστήμονας και άνθρωπος με αρχές.»

Στα δικά μας, βέβαια, μέσα, αγαπημένοι μου, τσιμουδιά για αυτήν την υπέροχη και δημιουργική συνεργασία. Πρόκειται, βέβαια, για άλλη μία χαριτωμένη επίδειξη του εθνικού επαρχιωτισμού μας. Εντάξει! Εμείς καμαρώνουμε για το δικό μας παιδί για τον συμπατριώτη. Ενδόμυχα διεκδικούμε μερίδιο στην επιτυχία. Δηλώνουμε, χωρίς να το λέμε, ότι η ανακούφιση της ανθρωπότητας έχει ελληνικό αποτύπωμα.

Να μου το θυμηθείτε, θα του ζητήσουμε να εμπλακεί και στους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση. Άμα θέλετε πάω και στοίχημα. Αλώστε, αν 25 Μαρτίου είμαστε έξω και κάνουμε παρέλαση, θα το οφείλουμε σε μεγάλο βαθμό στον συμπατριώτη μας. Εντάξει, όλα αυτά έχουν την πλάκα και τη γραφικότητά τους, καλώς συμβαίνουν. Χαμογελάμε. Σκάει λίγο το χειλάκι μας που λένε.

Όμως παράλληλα, αγαπημένοι μου, είναι και μια αιτία να δούμε από διαφορετική και πιο ρεαλιστική γωνία το θέμα του brain drain. Ποια θα ήταν, αλήθεια, η διαδρομή του Μπουρλά, αν αποφάσιζε να μείνει για πάντα στην Ελλάδα; Το πολύ πολύ να ήταν επικεφαλής στο τοπικό παράρτημα της Pfizer και να περνούσε τον καιρό του κάνοντας διαπραγματεύσεις για τις τιμές των φαρμάκων. Άντε και κανένα deal για κλινικές έρευνες. Μέχρις εκεί.

Η διαδρομή προς το σημείο όπου βρίσκεται τώρα ξεκίνησε από την απόφασή του να εγκαταλείψει τη χώρα. Αν έφευγε σήμερα, θα ήταν ακόμα ένας επιστήμονας του brain drain που, κατά την αφελή σκέψη μας, και ακόμα πιο αφελή του πρωθυπουργού που μέσα από τηλεδιάσκεψη κάνει έκκληση στους κάθε Μπουρλά επιστήμονες που έφυγαν στο εξωτερικό να επιστρέψουν και πιστεύει πως ότι αν του προσφέραμε 500 ευρώ παραπάνω θα έμενε στη χώρα.

Δείτε το και αλλιώς. Πού θα προτιμούσε να βρίσκεται ο (κάθε) Μπουρλά; Σε ένα γραφείο μίζερο ή σε ένα άλλο με θέα στο Σέντραλ Παρκ; Η περίπτωση Μπουρλά φέρνει στο σωστό επίπεδο όλη τη σχετική συζήτηση. Το brain drain αφορά πρώτα από όλα επιστήμονες με επάρκεια και φιλοδοξίες που βρίσκονται λίγο πάνω από το μέσο επίπεδο. Μέχρις εκεί.

Για αυτούς, ναι, ας χυθούν δάκρυα, γιατί λες ότι θα μπορούσαν να μείνουν στην Ελλάδα, κάνοντας και τις απαραίτητες εκπτώσεις. Όμως, από ένα σημείο και μετά, είναι αστείο να το συζητάς. Δυστυχώς, αγαπημένοι μου, ή Ελλάδα δεν τα χωράει τα πολύ μεγάλα όνειρα. Και επίσης είναι μια «μάνα που τρώει τα παιδιά της».

Παρ’ όλα αυτά έχει δημόσια πανεπιστήμια για να βάλουν αυτά τα παιδιά τα όνειρά τους στην πλατφόρμα απογείωσης και να τους δώσουν τα πρώτα καύσιμα πτήσης. Εδώ, βέβαια, μπαίνει ένα άλλο θέμα, πολύ σοβαρό μάλιστα: είναι σωστό να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος για να εκπαιδεύσει τον CEO της Pfizer και της κάθε Pfizer Εντάξει, αυτή είναι η μοίρα των μικρών. Οι μικροί κρατούν το όνομα, τη χάρη την παίρνουν οι μεγάλοι…

Με αγάπη Εύα


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 917 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *