ΆΝΘΡΩΠΟΣ (Κείμενο της Ελένης Ζώλη)

Χαρακτηρισμός: Θεός, θηρίο, ανθρωποειδές, εγκέφαλος, σατανικός, καταστροφεύς.

«Πολλά τα δεινά κι ουδέν ανθρώπου δεινότερον τέλειο!»

Είναι μέσα κι αυτή η ομοταξία, κι αν ατυχήσουν ή τολμήσουν ν’ αυτοκτονήσουν, θα μας πάρουν όλους μαζί τους, αν και μηχανεύονται τρόπους σωτηρίας και διαφυγής τους, κάπως σαν τον Νώε. Σχεδιάζουν χώρους καταφυγής ή κιβωτό υπερσύγχρονη βέβαιης επιβίωσης, ανώτερη από του Νώε οι παγκόσμιοι εμπνευστές και εξουσιαστές του κόσμου. Εξοπλισμένο με τα πάντα και αντοχές και συντήρηση πλοίου 50.000 θέσεων – τόσοι είναι οι εκλεκτοί ή αυτοεπιλεγμένοι για επιβίωση 10 ετών, ενώ στη Νεβάδα έχουν σκάψει υπόγεια πολιτεία με την ίδια τέχνη και διάρκεια ζωής.

Ο Θεός, ο Δημιουργός όμως αλλιώς έχει ορίσει το τέλος του κόσμου, του έργου, που φιλοτέχνησε με αγάπη και σοφία. Αν του αποδώσουμε αστοργία – ασέβεια! – ανθρώπινες ιδιότητες, μπορεί να μοιάζει με το παιδί, που σπάει το παιχνίδι του, όταν το χορτάσει και το βαρεθή ή  με τον καλλιτέχνη – μου έρχεται στο νου, ο γλύπτης «Γιαννούλης Χαλεπάς» που σμίλεψε με άριστη έμπνευση και τέχνη ένα σπουδαίο άγαλμα, τόσο τέλειο, που μόνο η μιλιά του έλειπε. Αφού το θαύμασε ικανοποιημένος, του φώναξε: «Μίλησε λοιπόν»! και με τη σμίλη, που το ετελειοποίησε το έκανε συντρίμμια και τρελλάθηκε.

Μήπως ο Θεός οργισθή απ’ όλη την κακία, τη μισαλλοδοξία, την απληστία, την απιστία και τη σκληρότητά μας και, παρ’ ότι Δίκαιος και Πανάγαθος μιμιθή το Χαλεπά και ειπεί: «Είστε άχρηστοι, αγνώμονες, μοχθηροί, ανάξιοι της αποστολής σας και μας συντρίψει χρησιμοποιώντας τα χέρια των σύγχρονων νοσταλγών της Βαβέλ;

Βέβαια δεν έχει φυσικές ιδιότητες –είναι Πνεύμα, που βρίσκεται παντού και πληρεί τα πάντα, μα δεν παύει να είναι Δημιουργός και Ρυθμιστής του Σύμπαντος. Κάθε τι, που υπάρχει έχει αυτοσκοπό, αιτία ύπαρξης, αλλά προϋποθέτει Κτίστη εμπνευσμένο και σοφό για να  το σχεδιάσει και να δημιουργηθεί αυθορεί, να του χαρίσει υπόσταση, γιατί τίποτε δεν εμφανίζεται  τυχαία, μαγικά, – ταχυδακτυλουργικά – παρά μόνο η καταστροφή του κόσμου, μπορεί να επέλθη από κακό χειρισμό, ή απρόβλεπτο λάθος των σατανικών εγκεφάλων, των «υλικών», που μεταχειρίζονται και των καταστροφικών επιτευγμάτων, που μηχανεύονται.

Πώς ν’ ανακαλύψουμε τους άνω θρώσκοντας και τους άνω θωρώντες; Ο Διογένης έψαχνε με το φανάρι. Σήμερα με το προβολέα, με μεγενθυντήρα ή κερί να τον αναζητήσουμε;

Πλανήτης ΓΗ: Ομορφιά, ποικιλία, απογειωτικό στερέωμα με άστρα, σελήνη, Γαλαξίες, νεφελώματα και αστερισμούς και τον παντοκράτορα φωτοδότη του ηλιακού μας συστήματος. Υπάρχουν υποθέτουν κι άλλα ηλιακά συστήματα, ανεξιχνίαστα και έχουν την βεβαιότητα, πως στο δικό μας ηλιακό σύστημα υπάρχουν πλανήτες εκτός από τη γη, ανεξιχνίαστοι. Όλοι μαζί εφτά:  Η ΓΗ μας, Ερμής, Άρης, Αφροδίτη, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας, χωρίς απόδειξη ύπαρξης ζωής. Γι’ αυτό έχουν σαφή  και ξεκαθαρισμένη γνώση.  Επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν, πως – μόνο ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ Γή έχει νερό και κατοικείται. Η δημιουργία του κόσμου, που αναφέρεται στην Ιουδαϊκή θεωρία και οι Εβραίοι προσπάθησαν και το πέρασαν στη νόηση των ανθρώπων όλης της Γής, αριθμεί τεσσερσήμισι έως πεντέμισι χιλιάδες χρόνια ζωής, ενώ η δημιουργία του κόσμου υπολογίζουν οι επιστημονικές έρευνες πως ο Πλανήτης μας, έχει ζωή δεκατέσσερα εκατομμύρια χρόνια – μόνος βέβαιος είναι ο Δημιουργός – και επακολούθησαν  πολλές κλιματολογικές και γεωλογικές ανακατατάξεις, ώσπου να γίνει κατοικήσιμος.

Κι εδώ κάπου υπεισέρχεται ο μύθος του Φαέθοντα, που όταν πετούσε ψηλά, η Γή πάγωνε και τα πάντα εξαφανίζονταν. Ενώ, όταν πετούσε χαμηλά, η Γη φλεγόταν κι όλα γίνονταν πυρακτωμένα αντικείμενα κι απανθρακωμένοι σκελετοί ζώων και φυτών. Με ανασκαφές έχουν επιβεβαιωθεί πολλά. Και κατεψυγμένα και απολιθωμένα.

Αποτέλεσμα ο Δίας, να μην ανέχεται αυτά του τα παιγνιδάκια και να τον κατακάψει με κεραυνό. Είναι ωραίος μύθος. Κάποτε πρέπει ν’ ασχοληθώ μ’ αυτόν.

Η εποχή των παγετώνων λειτούργησε στις ηπείρους σαν αθάνατα γιγάντια ψυγεία, που φυλάκισαν, κράτησαν και μας έδωσε η έρευνα και η σκαπάνη δείγματα και λείψανα ζωής, εκατομμυρίων χρόνων, κρυμμένα στα έγκατα της γης, όπως και πυρακτωμένα και απολιθωμένα δάση θαμμένα, που σήμερα εξορύσσονται υπό μορφήν  γαιανθράκων κ. α. – ορυκτών και μουσειακών δειγμάτων, που άλλα παραμένουν αξιοπερίεργα και θαυμαστά έργα της φύσεως.

Η Επιστήμη, που ασχολείται μ’ αυτά είναι η Παλαιοντολογία, η Γεωφυσική, η Ανθρωπολογία κ.α., όπως και με τους προγόνους του  Κροκόδειλου, τους Δεινόσαυρους, όλων των ειδών, φυτοφάγους και σαρκοφάγους με βασιλιά τον αιμοβόρο και ακόρεστο ΡΕΞ.

Και αποδεικνύεται ή υπονοείται, πως ο Θεός, όταν δημιούργησε τον κόσμο, δεν πήρε υλικά για να χτίσει ή πινέλα για να ζωγραφίσει. Η σκέψη μόνο και η έμπνευσή Του έγινε απόφαση  και μεγαλούργημα. Αλλά και η ημέρα ή οι ημέρες, που επιτελείτο κάθε, ας ειπώ προσταγή Του, «Γεννηθήτω……»! μπορεί να ήσαν στιγμές στην αιωνιότητα του ανεξάντλητου χρόνου.

Όταν άρχισε σαν Πάνσοφος, γιατί Παντοδύναμος ήταν,  ξεκίνησε από τ’ απλά, προς τα σύνθετα, από τα εύκολα στα δύσκολα κι από τα συγκεκριμένα στα αφηρημένα με υλικό την Ύλη που προϋπήρχε. Απλά – εύκολα – συγκεκριμένα = υλικά δημιουργήματα. Σύνθετα – δύσκολα – αφηρημένα για εμάς = Πνευματικός κόσμος, ηθικός νόμος, φυσικοί νόμοι.

Ύλη-Πνεύμα προϋπήρχαν «Μηδέν εκ του μη Όντος γίγνεται. Μηδέν εις στο μη ον απόλλυται». Επίσης ουρανός, Γη, στερέωμα, χάος αόρατο – πηχτό σκοτάδι, στεριά και θάλασσα όλα ανακατεμένα και ασχημάτιστα.

Και πάνω και γύρω από αυτά το Πνεύμα του Θεού επεφέρετο – περιφερόταν – και κυριαρχούσε. Εδώ αρχίζει η επεμβατική «ενέργεια» του Θεού, όταν συνέλαβε «σχέδιο» της δημιουργίας του κόσμου, που ζούμε κι ελάχιστα γνωρίζουμε. Με μόνο το λόγο Του γινόταν ό,τι έκρινε και, όταν το επιθυμούσε. Άρχιζε το «κολλάζ», θα το εξέφραζα απλοϊκά κι εκλαϊκευμένα.

Την πρώτη ημέρα έγινε το φώς, για να γίνουν όλα ορατά τα υλικά, που μετάπλαθε ή θα συμπλήρωνε ο Μέγας Καλλιτέχνης! Αντίθετό του ήταν το σκοτάδι και με τον ίδιο τρόπο- μόνο με το λόγο – σχηματίστηκε. Φώς – ημέρα, σκότος – Νύχτα. Άσπρο – μαύρο θα λέγαμε.

Την δεύτερη ημέρα σχηματίσθηκε το στερέωμα – ο ουρανός, η ατμόσφαιρα και οι συνθήκες, για να επιβιώνουν, τα έμβια όντα – ζώα, και φυτά, που είχε κατά νου ακόμη να δημιουργήσει. Ο ουρανός στολίστηκε με τις δυο μεγάλες φωτεινές πηγές, ήλιο – σελήνη. Ο ένας να φωτίζει να ζωντανεύει την ημέρα και ή άλλη να ημερεύει τη νύχτα, μετριάζοντας το σκοτάδι. Ακολούθησαν  τα σχήματα – τ’ ασημοκεντήματα – αστερισμοί, κι αστέρια για να στολίζουν τον ουρανό, όπως τα λουλούδια τη γη.

Την τρίτη ημέρα χώρισε τα νερά από την ξηρά – στεριά, και φανερώθηκαν η στεριά κι η θάλασσα. Όμως η έμπνευση εξελισσόταν. Φούντωνε κι επαυξανόταν. Για να γίνουν όμορφα διέταξε να πρασινίσει η στεριά, να γεμίσει δέντρα και φυτά, ν’ ανθίζουν, να καρποφορούν, να πολλαπλασιάζονται, για να διαιωνίζονται.

Την τέταρτη ημέρα πήραν  τη θέση τους στο στερέωμα ο ήλιος  και η σελήνη.

Την πέμπτη ημέρα δημιούργησε όλους τους θαλάσσιους οργανισμούς, από το πλαγκτόν, τα οστρακοειδή, μικρά και μεγάλα ψάρια, κήτη, θαλάσσια θηλαστικά.

Γέμισε και τον Ορίζοντα πουλιά κάθε είδους και μεγέθους, τα ζωγράφισε με χρώματα, τα προίκισε με λαλιές γλυκειές ή βαρειές κατά την κρίση Του, και όπλα ν’ αμύνονται εναντίον, των εχθρών τους, όχι πάντα ασφαλή.

Την έκτη ημέρα πλάστηκαν τα ζώα κάθε μορφής και σκοπιμότητας – αλυσίδα τροφής στα υδρόβια, στα αμφίβια, στα ζώα της στεριάς και του αέρα, εκτός από τα προϊόντα της γης, που προηγήθηκαν. Κι όταν αποτελείωσε κι ευχαριστήθηκε από το έργο του, συνέλαβε την ανάγκη κυριάρχου επ’ αυτών και ηγεμονίας της γης. Τέλος, με περισσότερη σπουδή, σοφία και τέχνη έφτιαξε τον άνθρωπο. Φρόντισε πειραματιζόμενος για την ύπαρξη, την αυτοτέλεια, τη διαιώνιση και την αλληλεξάρτησή τους, ικανοποιήθηκε από το αποτέλεσμα. Προχώρησε στην ολοκλήρωση του έργου του – του κόσμου  – συμπληρώνοντας ένα «παζλ».  Όταν συνελάμβανε, πως κάτι  έλειπε, συνεχώς συμπλήρωνε, θαυμάζοντας την ομορφιά του δημιουργήματος.

Σαν τελείωσε και είδε, «ότι καλά», ανακάλυψε πως, κάτι ακόμα ήταν αναγκαίο κι οραματίσθηκε τον άνθρωπο, για να εξουσιάζει τη Γη και να είναι κυρίαρχος αυτής.

Με περισσότερη σπουδή, σοφία, και τέχνη έφτιαξε τον άνθρωπο.  «Ποιήσωμεν άνθρωπον»! Όχι ποιήσω, όπου διαφαίνονται ή υπονοούνται τα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.

Έφτυσε στη γη, έκανε πηλό, τον έπλασε, του΄δωσε μορφή κι «έπλασεν αυτόν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» και ενεφύσησεν εις αυτόν «πνοήν ζώσαν». Του έκανε και σύντροφο να μην είναι μόνος κι όλα τα ζώα σε ζεύγη. Ευχαριστημένος τελείωσε με την ευχή «Αυξάνεσθε και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε την γην». Ο τρόπος ενέργειας, έφτυσε, έπλασε κι εποίησε, αφήνει υπόνοιες γα τη μορφή , τις ιδιότητες, τις δυνατότητες Του, γι’ αυτό η Αγιογραφία είναι φειδωλή στην απόδοση της μορφής Του. Τον παρουσιάζει μ’ ανθρώπινη όψη. Μήπως αυτό ερμηνεύει ή οδηγεί  στο κατ’ εικόνα, ή ομοίωση; Ή και οι δύο έννοιες συγκροτούν τη θεία πνευματική περιγραφή κι έκφραση του Θεού;

Εδώ θέλει έρευνα, φαντασία κι επεξήγηση Ειδικών. Τι εικόνα και τι ομοιότητα του χάρισε; Το πνεύμα αναφέρεται στην ομοίωση ή στην εικόνα; Με την πίστη και την πειθαρχημένη λογική το Πνεύμα αναφέρεται στην ομοίωση. Αυτή η τελεία, χωρίς διαστάσεις, αυτή η αόρατη «μηχανή», που ρυθμίζει όλες τις ζωτικές λειτουργίες, δίνει εντολές, φανταζόμαστε και αποδεικνύεται, ότι εδράζει στον εγκέφαλο, δημιουργεί εντυπώσεις με εισόδους τις αισθήσεις, πλάθει συναισθήματα, ενεργεί και παίρνει αποφάσεις, μηχανεύεται και αγωνίζεται να Τον υποκαταστήσει με μόνη αδυναμία να δημιουργήσει ζωή. Τώρα όμως με την κλωνοποίηση από νεκρά κύτταρα, μπερδεύονται και διακυβεύονται και μήπως ανατρέπονται πολλά; Εκ νεκρών ανάσταση, Δευτέρα παρουσία και η Επιστολή, ψαλμός, που διαβάζεται στην Ανάσταση του Ησαϊου;

Χτίζει μια Βαβέλ, ένα χάος χρησιμοποιώντας αλαζονεία, έπαρση, μοχθηρία και σαν τον Κάϊν ζηλεύει και προσπαθεί  να εξοντώσει, να αφανίσει την ίδια τη ζωή, χωρίς την άδεια του Δημιουργού Της, χωρίς δικαίωμα, επιφύλαξη-φόβο και δέος – τιμωρώντας Τον κι εκδικούμενος Τον στο Πρόσωπο του Υιού Του, που τον έστειλε να μας σώσει και να μας προετοιμάσει για ένα σκοπό: Να μας δείξει έναν πιο όμορφο και ειρηνικό κόσμο κι όχι  αδηφάγο, σαν τον υπάρχοντα, που καταχρώμενος το «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» με την παρακοή μας οδήγησε στον σημερινό κόσμο της Ζούγκλας, αντί του θαυμασμού και του σεβασμού της τελειότητας του έργου, και τη δοξολογία του Μεγάλου Καλλιτέχνη, που όταν νομίσει, ότι εκπλήρωσε το σκοπό της Δημιουργίας και του προορισμού της, θα κάνει την επιλογή Του: ποιους θα μεταφέρει σ’ αυτόν τον Υπέροχο Κόσμο, τον αιώνιο, για να θαυμάζει, να υμνεί και να δοξάζει το μεγαλείο Του. Θα σκεφθή – είναι γνωστό και καθορισμένο, – ποιους θα πάρει, ποιους θ’ αφήσει.

Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά, που μας τυραννούν και σκέψεις, που πήραμε πονηρές από τον «απαγορευμένο καρπό».

Δεν είμαστε τόσο έτοιμοι – φιλοσοφημένοι – κι έντιμοι, όπως ο Σωκράτης για ν’ αναρωτηθούμε, ποιός κόσμος είναι καλύτερος, αφήνοντας αυτή τη γνώση μόνο στο Θεό. Ο Σωκράτης έφυγε ξαλαφρωμένος από την καταδίκη, που θα τον έφερνε κοντά Του.

Επίσης, η Αντιγόνη τονίζει, πως εγεννήθη να αγαπά κι όχι να μισεί κι επιθυμούσε να είναι αρεστή στους θεούς τους χθόνιους – πάνω στη  γη – και στους υποχθόνιους  – όχι κακούς, αλλά φοβερούς του Κάτω Κόσμου, γιατί μαζί τους θα βρισκόταν αιώνια, παρά στους ανθρώπους και τους νόμους τους, που είναι πρόσκαιροι – παροδικοί. Πόσο υπέροχος και ιδεαλιστής ο Σοφοκλής, επηρεασμένος λίγο κι απ’ το κατεστημένο της εποχής: Θεούς λέει, όχι Θεό, όπως ο Σωκράτης, που έπεισε τους Αθηναίους να οικοδομήσουν ναό: «Τω αγνώστω θεώ» και γι’ αυτή του, ας την χαρακτηρίσουμε καινοτομία και προφητική διαίσθηση τιμωρήθηκε πίνοντας το κώνειο αδιαμαρτύρητα, υπακούοντας στους νόμους της πατρίδας του και, ας τους θεωρούσε άδικους.

Ο Δημιουργός μπορεί να ξεκίνησε από τ’ απλά στα σύνθετα, από τα εύκολα στα δύσκολα, από τα συγκεκριμένα στα αφηρημένα, τα οποία συγκεκριμενοποίησε, αφήνοντας αφηρημένα στην αντίληψη, τη σύλληψη του ανθρώπου, την ύπαρξη του, και την ελευθερία της βούλησης, να ερευνήσει, να κρίνει, να συγκρίνει, να μάθει, να φωτισθή και να πιστέψει στην παντοδυναμία Του, την επιτυχία της τελειότητας του κόσμου, που κάποιοι αμφισβητούν και τονίζουν: «Δεν υπάρχει ούτε τέλειο, ούτε τέλος, παρά αλληλουχία, διαδοχή, χώρος, χρόνος, τάξη, αποστολή, σύστημα και αέναη ροή. Ο κόσμος δεν είναι αιώνιος. Ούτε άναρχος. Έχει αρχή και τέλος. Άναρχο και τέλειο είναι το πνεύμα – ο Θεός!

Την έβδομη μέρα ξεκουράστηκε. Αυτό θέλει να δείξει, πως μια μέρα ο άνθρωπος πρέπει ν’ αφιερώνει στην ευχαριστία και δοξολογία του Δημιουργού. Εμείς οι Χριστιανοί αυτή την ημέρα, την εβδόμη, την έχουμε αφιερώσει  στο Σωτήρα Χριστό, Ιδρυτή της πίστης μας, και θανόντα και αναστάντα για μας και την ονομάζουμε Κυριακή=Ημέρα του Κυρίου. Υπάρχουν αρκετές εκδοχές, για τη Δημιουργία-Γένεση-του κόσμου, που κάποιες αγγίζουν την κωμωδία.

Επίσης, ερευνούν, ψάχνουν, παραδέχονται και ομολογούν, ότι εκτός  από το δικό μας ηλιακό σύστημα  – Σύμπαν – υπάρχουν κι άλλα, μα δεν κατάφεραν να τα εξιχνιάσουν ακόμη, ούτε να διαπιστώσουν κι αποδείξουν, αν κι εκεί υπάρχει ζωή.

Αυτή είναι η Ιουδαϊκή ή Χριστιανική εκδοχή, που σχολιάσαμε. Έχει επιβληθή και είναι φυσική ανάγκη, μετά από μια βαρειά προσπάθεια και εργασία ή δύσκολη δημιουργία, να ξεκουραζόμαστε. Νομίζω, ότι αυτό συμβολίζει το : «Ο Θεός ξεκουράστηκε».

Θεωρώ επίσης υπερβολή, είναι ανθρώπινη αδυναμία ο κάματος, ότι το Πνεύμα και μάλιστα το αέναο, είναι άυλο, επομένως ακάματο. Μόνο η ύλη κουράζεται. Τα ζώα, οι άνθρωποι και τα – άψυχα – μηχανές, μηχανικές συσκευές κ.α. κουράζονται και φθείρονται. Είναι φθαρτά και αναλώσιμα.

Το τέλος σκιαγραφείται με την έλευση του Θεού στη Δευτέρα Παρουσία κι επιβεβαιώνεται με τη ρήση του Ιησού: «Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, οι δε λόγοι μου, ου μη παρέλθουν».

Όσο για την τελειότητα του δημιουργήματος, ας θυμηθούμε το πολύλημμα, που διδαχθήκαμε στην έκτη (ογδόη) Γυμνασίου και στη Φιλοσοφία στην Π. Α. Φ. « Αν ο κόσμος δεν είναι τέλειος, ο Θεός ή δεν μπορούσε, ή δεν ήξερε, ή δεν ήθελε να τον κάνει τέλειο. Ο Θεός όμως μπορούσε, σαν Παντοδύναμος, ήθελε σαν Πανάγαθος, γνώριζε σαν Παντογνώστης. Άρα ο κόσμος είναι τέλειος κι ο άνθρωπος δεσπότης και κυρίαρχος. Όμως έχει προθεσμία και αγνώστου μήκους βεληνεκές,  όπως τον έπλασε ο Θεός.

Κι αναρωτιέμαι: Άραγε εμείς κι ο κόσμος μας, πιο σύστημα χρόνου και τάξης ακολουθούμε; Σε ποια απόσταση βρισκόμαστε από το Άλφα μας, πόσο απέχουμε απ’ το Ωμέγα μας, όχι σαν έμβια όντα – αυτό είναι δεδομένο – μα σαν Σύμπαν, σαν έργο, που φιλοτεχνήθηκε ή ακόμη συμπληρώνεται, από το «Χέρι», την Επιθυμία του Υπερτάτου Όντος, ασχέτως χρόνου, υλικών και τεχνικής, συμπληρώνοντας και κλείνοντας τον κύκλο της ύπαρξής του  και ολοκλήρωσης του σκοπού του; Τηλετελογία.

Όσο ψάχνεις, τόσο πελαγώνεις, μπερδεύεσαι  και βυθίζεσαι στο χάος της ακαταληψίας, της άγνοιας, ακατανοησίας, διαπιστώνεις την αδυναμία και την ασημαντότητά σου: πως γνωρίζεις το ελάχιστο και αγνοείς το Άπειρο! Μια απέραντη αχλύς καλύπτει τα ερωτηματικά σου. Σε κάθε ανίχνευσή μας, κάθε αναζήτηση, ή περιέργεια μένει ανικανοποίητη, το κενό μεγαλώνει κι επιβεβαιώνεται αυτό, που αναφέρθηκε πριν.

Ελάχιστο-Άπειρο!

Ενώ ο άνθρωπος αγωνίζεται αδιάκοπα να τον καταστρέψει η να τον προσαρμόσει στα γούστα του με τα μέσα καταστροφής, που αναζητεί, ανακαλύπτει ψάχνοντας γι’ άλλην  κατοικία εκτός Γης, γιατί βαρέθηκε την κηδεμονία της. Φαίνεται παραυξηθήκαμε και κάποιοι, – μοναδικοί, ευλογημένοι !– κατακυριεύουν τη γη, όχι με αγάπη, ευσπλαχνία και θαλπωρή στο πρώτο ον – άνθρωπο – αλλά καταστροφικά, καταχθόνια και βάρβαρα.

Φανταστική άποψη εκφέρω. Δεν αναλύω Θεολογία, Θρησκειολογία, Κοσμογονία. Ο Ορφέας είχε ανάλογη φαντασία. Ούτε Θεογονία. Ο Ησίοδος είχε τέτοια έμπνευση.

Αναφέρω τί γεννιέται μέσα μου, από όσα έχω διαβάσει και είναι ελάχιστα, όσα και ο τρόπος, που  θα καταφέρω να τ’ αποδώσω.

Θεωρίες, γνώμες, υποθέσεις, παραλληλισμοί, συμπτώσεις, ανατροπές, διαφορές.

Όσο μελετάς κι ανασκαλεύεις, τόσο ο νους ελαστικοποιείται, πλουτίζει, οι φαντασιώσεις κι οι εικόνες πολλαπλασιάζονται, τα ερωτηματικά πληθαίνουν, τα συναισθήματα πλημμυρίζουν, ενώ η σκέψη και οι απορίες διογκώνονται. Τότε, κατασυγκινημένος αναφωνείς: Πόσο μικρός και αδύναμος είμαι !!!! μπροστά στο θαύμα! Έστω και σαν το τελειότερο πλάσμα της δημιουργίας.

Πίστις! Ελπίς! Αγάπη! Ελευθερία!  Το στήριγμα και η σωτηρία!!

Ελένη Ζώλη


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 229 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο3%
Φτωχό2%
Απαίσιο6%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up