Άνοιξη στη Θεσσαλονίκη (της Ελένης Ζώλη)

Αν θέλω να περιγράψω την Άνοιξη από το βορεινό Κούγκι μου, οι εικόνες θα’ναι λίγες και φτωχές. Πότε κάποια φλύαρα χελιδονάκια να πετούν, ένα κομμάτι ουρανός, να σε φέρνει σε επαφή με το φως, τα δέντρα που διστακτικά προβάλλουν τη νέα φανταχτερή στολή τους, τ’αυτοκίνητα στην παραλία, που σαν σίφουνες περνάνε, εκτός, αν τα πιάσει φανάρι κι ακούγονται τριγμοί και άγρια σφυρίγματα φρένων. Και δίπλα η ατελείωτη γαλάζια θάλασσα, άλλοτε λαμπερή και παιχνιδιάρα κι άλλοτε θυμωμένη να χτυπάει μ’άγρια μανία τη προκυμαία.

Λίγες βόλτες τροχάδην τότε και στην καλοσύνη κόσμος πολύς κινείται πάνω-κάτω, ενώ αμαξάκια σέρνονται καλπάζοντας αργά, ρυθμικά, περιηγώντας τους περίεργους και τους τεμπέληδες στη διπλή ομορφιά της Θεσσαλονίκης. Θάλασσα, την πόλη και τα γύρω βουνά, με κορώνα το θεϊκό Όλυμπο, που προβάλλει επιβλητικός και μεγαλόπρεπος δυτικά.

Αν ξεφύγω από τη φυλακή μου, αλλάζουν οι εντυπώσεις και η διάθεση μου. Εδώ δεν υπάρχουν πράσινα λιβάδια, σπαρτά που αγωνίζονται να ξεσταχυάσουν, ούτε εκτάσεις κόκκινες και παπαρούνες και διακριτικά λευκές από νάρκισσους και μαργαρίτες κεντημένες. Ούτε δροσερές πλαγιές με ξαναζωντανεμένα δέντρα, ανθισμένα, στολισμένα γιορτερά και στα φυλλώματα τους τα πουλάκια να χτίζουν φωλιές, να γεννούν και να κλωσούν τα θηλυκά, ενώ τα ταίρια τους τραγουδούν για να τα διασκεδάζουν, να μην πλήττουν. Κι οι συναυλίες τους, μα προπάντων το γλυκύτατο αηδονολάλημα ν’αντηχεί ευχάριστα στη σιγαλιά της νύχτας, μα και τη μέρα όλα να ξεφαντώνουν και να μας συνεπαίρνουν.

Οι φίλοι μας οι φτερωτοί, που ξαναγύρισαν μας χαροποιούν και συμπληρώνουν της φύσης το πανηγύρι, που έχει πλέον χρονικά αρχίσει από την εικοστή πρώτη Μαρτίου και εικονικά νωρίτερα, βοηθούμενο κι από τη γλύκα του φετινού Χειμώνα.

Παρατήρησα όμως με συγκίνηση μια μικρή πρασιά, μια πεδιαδούλα-οικόπεδο, που η αδηφάγα και άναρχη δόμηση δεν κατάπιε ακόμα, κοντά σ’ένα μνημείο, σύμπλεγμα, που χρόνια περνάω δίπλα του και προχθές παρακινημένη από θαυμασμό στην πράσινη πανδαισία πλησίασα και διάβασα «Μνημείο αφιερωμένο στους Αλβανομάχους, Ριμινίτες και πολεμιστές της Μέσης Ανατολής».

Η ευχαρίστηση από τη θέα του πράσινου ταπέτου με το πολύ μακρύ ολόδροσο πέλος και ο σεβασμός στη μνήμη αυτών των γενναίων ηρώων με κέντρισε, με φόρτισε και θέλησα να ξεχύσω τη συγκίνηση, την αγαλλίαση και ικανοποίηση για το σπάσιμο της μονοτονίας του τσιμέντου, μ’αυτό το πανέμορφο λιβαδάκι, περίπου ένα στρέμμα, κατάσπαρτο από μικρές πρώιμες μαργαριτούλες με άσπρα κεφαλάκια και κίτρινα ματάκια στραμμένα στον ήλιο, ενώ η ανάποδη τους πρόβαλλε ροζ απαλή, σπάνιο στολίδι ανάμεσα στο πράσινο, όπου υπήρχαν και κιτρινολούλουδα για χρωματική ποικιλία.

Όλα είχαν μια λαμπράδα και φρεσκάδα, ζωντανός ζωγραφικός πίνακας, ενώ στη μέση ξεθωριασμένος, με μισόξερα κατώφυλλα ένας φοίνικας χαμαιδέροντας κλαίει τη «φτώχεια» του, μπροστά σ’αυτό το χλωρό μεγαλείο της ανανέωσης και της χαράς. Μπροστά και νότια μεγάλα πλατάνια, να το προστατεύουν – και τη γειτονιά – πελώριοι φρουροί με τα νεόβγαλτα ψαλιδωτά φυλλαράκια τους, ενώ γύρω μικρότερα φυλλοβόλα ξανανιωμένα κι εκείνα και τρυφερά, ηρεμούν την ψυχή και ξεκουράζουν την όραση.

Σε άλλα λιβαδάκια, παρκάκια και πρασιές, όπου υπάρχουν λεύκες στρώνουν χνούδια ξασμένο βαμβάκι, που τα καλύπτει σαν λεπτεπίλεπτη αραχνοϋφαντη οργαντίνα ή σαν ζαχαρένια πάχνη παγερής αυγής.

Μια μικρή βόλτα με το αστικό, σε κάνει να νιώσεις πιο έντονη την αλλαγή. Δέντρα, που μόλις ασκάουν τα φυλλοφόρα μάτια τους, ανθισμένα άλλα με χρώματα απαλά, με πυκνά μπουμπούκια χρωματιστά από το άσπρο, το βαθύ τριανταφυλλί, το κοραλλί, έως το φούξια της κουτσουπιάς κι άλλα με πράσινες φούντες φορτωμένες με μπουκετάκια άνθη στην κορυφή. Σε γαληνεύει η αγνότητα της μυγδαλιάς, καθώς και η τριανταφυλλένια προπετής προκλητικότητα της κουτσουπιάς. Και οι μέλισσες να συμμετέχουν στη γιορτή της γεύσης και της ηδονής.

Στη γη όργιο πρασίνου, κάπου τα ευτραφή χόρτα, έτοιμα να δώσουν στάχυα. Αλλού μικρή κατσιασμένη χλόη, τσουρουφλισμένη απ’το καυσαέριο. Και οι καημένες οι νεραντζιές με τα σκουροπράσινα σκονισμένα φύλλα, σαν αειθαλή που είναι, με τη παλιά στολή τους, μοιάζουν παραπονεμένες και προτείνουν ζωηρά τις πορτοκαλί μπαλίτσες τους, που τους χαρίζουν φως και ζωντάνια. Μερικές έχουν τρυφερές κορυφούλες, γυαλιστερές από ανοιχτό έως χρυσοπράσινο τόνο, λάμπουν στον ήλιο καμαρώνοντας τη φρεσκάδα τους και δηλώνουν, πως κάθε νέο και μικρό στη φύση, στην Τέχνη, στο ζωικό και φυτικό βασίλειο και στον άνθρωπο, κάθε καινούργιο, ωραίο, λαμπερό, τρυφερό είναι χαριτωμένο και προκαλεί θαυμασμό, αγάπη, στοργή.

Τα παρτέρια με τα καλλωπιστικά πόα φουντωμένα, ζωηρά και οι αλέες καλλωπιστικών δένδρων και οι σειρές θάμνων κλαδεμένες με νέες κορφούλες και κλώνους με ροδάμια τονίζουν την ορμή και τη βιασύνη της αναγέννησης της φύσης. Άλλα δεντράκια με φυλλοφόρα μάτια, μισόκλειστα κρυφοκοιτάζουν τον καιρό καρτερώντας να τα βοηθήσει να πάρουν γρήγορα τα πάνω τους. Και αρκετά με τη νέα γιορταστική ενδυμασία τους φύλλα κι άνθη με μύρια σχήματα, μικρά ακόμα, δροσερά και με όλες τις αποχρώσεις του θαλερού ελπιδοφόρου και ξεκούραστου πράσινου.

Μα η άνοιξη προκαλεί παντού. Μου φαίνεται, πως μετά τις τόσες ανοιξιάτιες βροχές είναι πιο ζωντανή, πιο πλούσια, πιο ερεθιστική. Έχει χρησιμοποιήσει τέλεια τα πινέλα και τα χρώματα της κι έχει ζωγραφίσει τα πάντα με ξεχωριστή τέχνη και πρωτοτυπία. Ακόμη και ο Πύργος ο Λευκός χωμένος μες το πράσινο, προβάλλει καμαρωτός, σίγουρος, αφού έβαλε το «λίφτινγκ» του – αναπαλαιώθηκε – και δεν είναι τόσο μουτζουρούλης απ’τα καυσαέρια και τον άτεγκτο χρόνο, που όλα τα αγγίζει και όλα τα διαβρώνει. Ανάμεσα στα πάρκα με γύρω αλέες ανθισμένες, παρτέρια, άλλα πράσινα κι άλλα με την πλουμιστή στολή τους και στην κορφή του η γαλανόλευκη ν’αναδιπλώνεται στου Ζέφυρου τα χάδια – ποιός ξέρει για πόσο ακόμα – φαντάζει άρχοντας, που πάντα τα διαφεντεύει. Και σαν τον αντικρύζεις από τη θάλασσα βαθιά, μοιάζει «φάρος» και σύμβολο της ζωής, της ψυχής, της ύπαρξης και της ελπίδας της πανέμορφης βυζαντινής κυράς και σύγχρονης δρακόντισσας Θεσσαλονίκης.

Η ψυχή σου συμμετέχει συγκρατημένα σ’αυτόν τον πρωτόγνωρο οργασμό της φύσης, γιατί πολλοί λόγοι περιορίζουν και καθηλώνουν τα ελεύθερα κι αισιόδοξα συναισθήματα, αφού με το Πολυνομοσχέδιο, όσο πρωταπριλιάτικο ψέμα κι αν μας πουλήσανε, δεν κερδίσαμε, παρά με τις υπογραφές και τα «ΝΑΙ» των εκλεγμένων μας, την υποδούλωση της Πατρίδας μας ενυπογράφως στον Αμερικανο-Ευρωπαϊκό-Γερμανικό ζυγό: Δ.Ν.Τ., Ε.Ο.Κ. και Ν.Α.Τ.Ο., «το ίδιο συνδικάτο»!

Γι’αυτό ο Σόιμπλε διασκέδαζε κι έπιναν όλοι σαμπάνιες χαρούμενοι ‘οι συν αυτώ’. Μπράβο μας!!! Σωζόμαστε σκλάβοι και πεθαμένοι!!! Μπουχτίσαμε από σωτήρες κι όλο σωζόμαστε κι όλο χειρότερα πάμε στο μισό αιώνα, που απέκτησα επίγνωση του τι παίζεται. Απορώ, πως ακόμα αρκετοί πιστεύουν στα παραμύθια, τους εκβιασμούς και τα φούμαρα. Και τώρα παρ’όλη την εθνική δυστυχία μας, ας χαρούμε μια πιο βαριά Άνοιξη υποταγής και ραγιαδοσύνης. «Και τούτη την Άνοιξη ραγιάδες-ραγιάδες, τούτο το Καλοκαίρι – και πόσα άλλα – όλη η Ελλάδα ραγιάδες-ραγιάδες». Δεν υπάρχει για εμάς κανένας να φέρει το «σεφέρι» – Βοήθεια, Ελευθερία – και Ανεξαρτησία, γιατί είμαστε ανάξιοι της ή ανίκανοι να τη διεκδικήσουμε και να τη γευτούμε, όχι να τη χορτάσουμε. Με πίκρα ο Σολωμός κραυγάζει: «Σαν μισιούνται ανάμεσα τους, δεν τους πρέπει ελευτεριά», αλλά δίνουμε ευκαιρίες που διευκολύνουν προδότες και δυνάστες ν’αλωνίζουν.

Παρ’όλη τη μιζέρια μας, ο ουρανός και με νέφος ξαστερώνει, ο ήλιος ολόχρυσος βάφει τη θάλασσα με το χρώμα του κι εκείνη αδιάφορη για μας – παίζει κι αστραφτοκοπά ατελείωτη πλατειά, ταξιδεύοντας τους στοχασμούς και τα όνειρα μας στις ζεστές θωπείες και τα μύρα του Νοτιά, της ροδαλής και ζωηφόρας Ανατολής, της αρχής της πρώτης ημέρας, που έφεξε κατ’εντολήν του Δημιουργού με όλα τα στολίδια και την ποικιλία της, έως της Δύσης τ’αχνά σύνορα, που χρωματίζονται από ηλιοβασιλέματα στα χρώματα του ουράνιου τόξου. «Και γίνεται ημέρα και φτάνει η εσπέρα ημέρα μια». Και τυλίγεται του χρόνου το κουβάρι μαζεύοντας της ημέρες μας, από τότε, που εμφανιζόμαστε στη γη, αναπτυσσόμαστε, θάλλουμε και συγχρόνως κάθε έτος, που φεύγει και τ’άλλο, που ζυγώνει τις συσσωρεύει στην πλάτη μας και μύριες έγνοιες κι ανημποριά τα ταλαίπωρα κορμιά μας τα φορτώνει.

Η άνοιξη είναι ωραία σαν τα νιάτα. Το καλοκαίρι χαρούμενο, γεμάτο σιγουριά κι αισιοδοξία, σαν την ωριμότητα. Το φθινόπωρο χλωμό, γλυκό, ήρεμο, μελαγχολικό. Είναι ο πρόλογος του χειμώνα, η ανατολή του γήρατος. Σήμερα ευφημιστικά το αποκαλούμε «τρίτη ηλικία». Επίλογος του ο ανυπόφορος, παγερός και μακρόσυρτος χειμώνας της φθοράς, της ασχήμιας, της παγωνιάς και της απελπισίας, της τέταρτης ηλικίας, για όσους πλήττει ανελέητα.

Επιβιώνουν, σκέφτονται, φιλοσοφούν, μοιρολατρούν, υποφέρουν κι υπομένουν την αποστροφή των δυο πρώτων, που ερωτεύονται κι απαξιώνουν τους ηλικιωμένους. Δεν σκέφτονται όμως, πως είναι κύκλος η ζωή με τεταρτημόρια κι αναλογεί ένα σε κάθε γενεά, ώσπου να κλείσει ο κύκλος, να συμπληρωθεί η τροχιά του καθενός, όταν η μονοκοντυλιά του προορισμού και των περιθωρίων του συνδέσουν τα δυο άκρα και ολοκληρωθεί η γραμμή του κύκλου.

Γι’αυτό πρέπει, κατά το εφικτό να απολαμβάνουμε τη χάρη και τα δώρα κάθε μιας, με καλή διάθεση κι ευγνωμοσύνη στη ζωή, έστω κι αν αρκετές φορές μας πληγώνει σκληρά και τη νιώθουμε δυσβάσταχτη ή βαρετή.

Μπορεί στη γειτονιά μου να είναι λίγες οι εικόνες και μικρή η ποικιλία του γιορτινού τοπίου, άλλες όμως περιοχές στα προάστια είναι πλούσια φορτωμένες άνοιξη, χλωρασιά, ομορφιά, ενώ πουλάκια κελαηδούνε ξετρελαμένα στη σκιά των ολάνθιστων, δροσερών και ζωηρών κλώνων των δέντρων, ραντισμένων με δροσοστάλες αυγινής δροσιάς και μύρα ανοιξιάτικης πνοής θαυμαστού πρωινού.

Και στη Φλώρινα οι εικόνες, οι εντυπώσεις, τα χρώματα, οι ήχοι και τ’αρώματα είναι ανεξάντλητα κι ανέκφραστα. Να’χες χίλια μάτια να τα ακουμπήσεις, άπειρες αισθήσεις να τα απολαύσεις, ψυχή μεγάλη να τα χωρέσεις, ποιητική γραφίδα να τα τραγουδήσεις και θαυματουργά χέρια να τα ζωγραφίσεις.

Θεσσαλονίκη
16-3-2013


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 81 αξιολογήσεις)
Τέλειο86%
Πολύ καλό5%
Μέτριο0%
Φτωχό3%
Απαίσιο6%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up