Αγόρια ιππότες, κορίτσια μαύρες κότες – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Μια ακόμα γυναικοκτονία συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία τις τελευταίες ώρες. Στην περιοχή τα Δάφνης 39χρονος από την Αλβανία χρησιμοποιώντας ένα μαχαίρι της κουζίνας  σκότωσε την 30χρονη γυναίκα του μετά από έντονο καυγά… Μετά το στυγερό έγκλημα Πήγε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής και ομολόγησε την πράξη του, λέγοντας: «Σκότωσα τη γυναίκα μου, μέσα στο διαμέρισμα που μέναμε. Τη ζήλευα παράφορα». Αλήθεια, τι γίνεται αγαπημένοι μου;  

Πάμε από μέρος, από πόλη σε πόλη, από σπίτι σε σπίτι. Κάπου στη Δάφνη, κάπου στα Γλυκά Νερά, κάπου στη Φολέγανδρο, κάπου στη Ρόδο, κάπου στα Χανιά, εδώ και κάπου εκεί, κάπου παρά πέρα συμβαίνει το κακό. Μια γυναίκα βλέπει τη βία να ξεχειλίζει από κάποιον άνδρα και να πέφτει κατά πάνω της, πρωτόγονη, αφιλτράριστη, ωμή, και αυτή η άγρια  εικόνα, είναι η τελευταία που έχει από τη ζωή. Τη ζωή της.

Γυναικοκτονία το λέμε τώρα τελευταία. Ή αλλιώς, σύμφωνα με την τοποθέτηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ανθρωποκτονία γυναικών από πρόθεση επειδή μόνο και μόνο είναι γυναίκες,.. Πώς σας φαίνεται ο νεολογισμός; Σας αρέσει; Δεν σας αρέσει; Τι σημασία έχει; Καμιά! Εκείνο που μετράει είναι ότι αυτός ο  νεολογισμός ήταν ανάγκη να επινοηθεί, γιατί πρέπει να υπάρχει  μια λέξη που  να περιγράφει με σαφήνεια αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει όλο και συχνότερα τελευταία.

Το βλέπουμε στις ειδήσεις, το ακούμε στα ραδιόφωνα το διαβάζουμε στις εφημερίδες, το μαθαίνουμε. Η πληροφορία τρέχει κι έρχεται μπροστά μας με ταχύτητα φωτός, και αναμεταδίδεται από παντού και από όλους.

Αλλά, αγαπημένοι μου, δεν είναι νέο το φαινόμενο. Παλιό είναι, παμπάλαιο. Τόσο παλιό όσο και ο κόσμος. Απλώς, κάποτε, δεν το μαθαίναμε. Οι γυναικοκτονίες στοιβάζονταν σε αστυνομικούς φακέλους. Στην καλύτερη περίπτωση, τυπώνονταν σε μια εφημερίδα. Στη χειρότερη, έμεναν κρυφές, πίσω από κλειστές πόρτες και χοντρά ντουβάρια.

Επτασφράγιστα μυστικά που ψιθυρίζονταν μονάχα, και τριγυρνούσαν σαν φαντάσματα στους δρόμους και στις συνειδήσεις, αλλά ποτέ δεν φανερώνονταν.  Πόσες γυναίκες θυσιάστηκαν στον βωμό της πατριαρχικής βίας, όταν ακόμα εκείνη δεν ήταν καν αντικείμενο αρνητικής κριτικής θεωρούνταν κάτι φυσιολογικό; Κάτι σαν δικαίωμα; Άπειρες!  

Τώρα, όμως αγαπημένοι μου,  είναι, κι αυτό σίγουρα αποτελεί κατάκτηση. Ας μη γελιόμαστε, όμως, το τέρας δεν έχει νικηθεί. Ο φόβος υπάρχει ακόμα. Τον βλέπεις κρυμμένο στις φράσεις: «Μη γυρνάς μόνη το βράδυ», «μην μπαίνεις με άγνωστο στο ασανσέρ», «μην κάνεις βόλτα στις ερημιές χωρίς παρέα».

Αυτά τα «μη» δεν τα λένε στα αγοράκια, στα κοριτσάκια τα λένε, γιατί σε αυτά μπορεί να τύχουν. Οι γυναίκες είναι οι αδύναμες, τα πιθανά θύματα κάποιου που έχει μεγαλώσει με την ιδέα ότι το θηλυκό είναι κάτι κάτω από εσένα το βαρβάτο αρσενικό. Τη γυναίκα μπορείς να την κατακτήσεις με το ζόρι, να την κακοποιήσεις, άμα δεν πάει με τα νερά σου, ή επειδή έτσι γουστάρεις. Ακόμα να τη σπρώξεις στο γκρεμό, επειδή «μαλώσατε» και «χάλασε η φάση», να της κόψεις την καρωτίδα «επειδή τη ζήλευες», επειδή ήταν η «κακιά στιγμή».

Τι μου λες; Αλήθεια; Και βέβαια δεν είναι η κακιά στιγμή. Είναι μια ολόκληρη, κακή νοοτροπία, που πηγάζει από τα βάθη της πατριαρχικής κοινωνίας μας και δημιουργεί «αντράκια». Μεγαλώνει «άνδρες σωστούς», αλλά τόσο, μα τόσο λάθος. Ένα λάθος λογισμικό παιδείας και κουλτούρας, από το οποίο ξεπετάγονται θλιβερά ανθρωπάρια που θεωρούν τη γυναίκα κτήμα τους, μια κούκλα που μπορούν να στολίσουν και να περιποιηθούν ή να ποδοπατήσουν. Και να πετάξουν από ένα γκρεμό, όταν χαλάσει η φάση, γιατί όχι;

Δεν είναι όλοι οι άνδρες έτσι, όμως. Και είναι άδικο, να βάζουμε όλο τον ανδρικό πληθυσμό στο τσουβάλι της πατριαρχικής σαπίλας που γεννά δεινά, τραγωδίες και δολοφονίες γυναικών. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε. Μερικές φορές, όμως, συμβαίνει. Και πολύ συχνά, χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

Διάβασα σε έναν ειδησεογραφικό ιστότοπο η περιγραφή της είδησης της δολοφονίας της 26χρονης Γαρυφαλλιάς, «…και τότε ο 30χρονος έκανε αυτό που έχει περάσει από το μυαλό πολλών ανδρών: την έσπρωξε από τα βράχια». Είδατε πώς περνά το τσουβάλιασμα στις φράσεις; Σχεδόν σαν χωρατό. Σχεδόν σαν δεδομένο. Μαλώνεις με την κοπελιά σου και σκέφτεσαι να τη ρίξεις απ’ τον γκρεμό ή απ’ το μπαλκόνι. Να πάρεις το κουζινομάχαιρο και να την τεμαχίσεις. Ή, απλώς, να την αρχίσεις στις σφαλιάρες. 

«Έχει περάσει από το μυαλό όλων των ανδρών» Όλοι το έχουν σκεφτεί… Μα, σοβαρά τώρα;  Ζούμε στον αστερισμό των δίπολων. «Αγόρια ιππότες, κορίτσια μαύρες κότες..» Γυναίκες θύματα, άνδρες θύτες.

Δεν είναι, όμως, έτσι τα πράγματα. Αγαπημένοι μου. Υπάρχει μια πατριαρχική, κακή δομή που δεν είναι εύκολο να ξεριζωθεί και πρέπει ν’ αγωνιστούμε για να την αλλάξουμε. Πώς; Σιγά – σιγά και μεθοδικά. Με την παιδεία, με την αλλαγή νοοτροπιών μέσα στην οικογένεια. Προς θεού όμως. Τα  στρατόπεδα ανδρών και γυναικών μακριά από  αυτήν την προσπάθεια.  Ένα στρατόπεδο, για όλους. Ή, τουλάχιστον, για όλους εκείνους που θέλουν να βάλουν ένα λιθαράκι σε αυτήν την προσπάθεια.  

Με αγαπή εύα


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 914 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *