«Αγόρι μου, είμαστε περήφανοι για σένα. Ψηλά το κεφάλι…» – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Δώδεκα Έλληνες αγαπημένοι μου και ένας υπήκοος Αλβανίας, ηλικίας 19 έως 22 ετών, οι οποίοι ταυτοποιήθηκαν ως συμμετέχοντες στη φονική επίθεση που στοίχισε τη ζωή στον 19χρονο Άλκη Καμπανό στη Θεσσαλονίκη, αντιμετωπίζουν βαριές διώξεις και οδηγήθηκαν ενώπιον του ανακριτή. Διάβασα στα μέσα κοινωνικής δικτύωση πως η μάνα ενός από τους νεαρούς συλληφθέντες φώναξε, στα δικαστήρια: «Αγόρι μου, είμαστε περήφανοι για σένα. Ψηλά το κεφάλι». 

Το γεγονός με προβλημάτισε. Εννοείται πως καμία μάνα δε θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση της συγκεκριμένης αλλά δε ξέρω αγαπημένοι μου, αναρωτιέμαι, μήπως αξίζει να γίνει μια συζήτηση, για το αν είναι σωστός ο τρόπος που έχουμε μάθει να εκφράζουμε την άνευ όρων, αγάπη προς τα στα παιδιά μας; Βέβαια, η μαμά του χούλιγκαν που κατηγορείται για δολοφονία δεν είναι αντιπροσωπευτική των υπόλοιπων μαμάδων, όμως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα της. 

Η πρώτη σκέψη που έκανα όταν διάβασα για την αντίδρασή της ήταν η εξής: Αν έχεις μεγαλώσει έναν άνδρα που, στα 25 του, κατηγορείται για αποτρόπαιο έγκλημα, δε μπορεί, κάπου φταις κι εσύ.  Από την άλλη είμαι σίγουρη πως όλοι οι γονείς του κόσμου θα συμφωνούσαν πως αυτό μπορεί και να μην ισχύει. Δεν «φταίνε πάντα οι γονείς για τα λάθη των παιδιών τους». Υπάρχει άλλωστε η λαϊκή ρήση που ενισχύει αυτήν την άποψη «Από ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκάθι βγαίνει ρόδο» λένε. Το βλέπουμε  άλλωστε να συμβαίνει. Παιδιά που μεγαλώνουν στο ίδιο περιβάλλον, μέσα  στην ίδια οικογένεια, από τους ίδιους γονείς, με τις ίδιες αρχές να εξελίσσονται σε εντελώς διαφορετικούς ενήλικες.

Είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει επιτυχημένος μπούσουλας που να σου δείχνει πώς να μεγαλώνει κανείς «καλά παιδιά» και όποιος θεωρεί ότι τον κάτεχε είναι μακράν γελασμένος. Η ελληνική κοινωνία, με τη συνηθισμένη καθυστέρηση και τις ιδιομορφίες της, αφού πέρασε ένα σωρό παιδαγωγικές περιπέτειες, υιοθέτησε εν μία νυκτί τις νέες μεθόδους διαπαιδαγώγησης και ανατροφής των παιδιών με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο.  

Η μεταπολεμική γενιά των γονέων από «το ξύλο βγήκε απ’ το παράδεισο», ως μέθοδο σωφρονισμού στο σπίτι και πάγια παιδαγωγική μέθοδο στο σχολείο, πέρασε χωρίς καν να το καταλάβει σε άλλη πίστα.

Χωρίς να διαθέσει χρόνο για ώριμη χειραφέτηση εντρύφησε στις μεταφράσεις των βιβλίων διαφόρων σύγχρονων παιδαγωγών, με συμβουλές περί κατάργησης της σκληρής πειθαρχίας και υιοθέτησε το «Άφησε ελεύθερο το παιδί και μην το καταπιέζεις». Στην Αμερική, που προηγήθηκε γιατί εκεί οι ιδέες και γεγονότα έτρεχαν με άλλες ταχύτητες, η επιρροή της δραστικής αυτής αλλαγής στην ανατροφή των παιδιών «κατηγορήθηκε» για τη γέννηση του κινήματος των χίπις. 

Την ίδια εκείνη  εποχή  η Ελλάδα βίωνε τη χούντα των συνταγματαρχών, και η Ρένα Βλαχοπούλου, πολύπαθη μάνα, σε φίλμ τεχνικολόρ, σφουγγάριζε σκάλες για να σπουδάσει την κόρη της στην Αμερική, μιας κόρης  που δεν είχε συναίσθηση της θυσίας της.  

Το ελληνικό μητρικό μοντέλο είχε διαχρονικά σχέση με την φτώχεια: Η Ελληνίδα μάνα ήταν μια ενοχική, ταλαιπωρημένη γυναίκα, που θυσιαζόταν και μετάγγιζε τα βάσανα της στα παιδιά της από νωρίς καθώς ήταν ταγμένη στο γνωστό καθήκον: Να μεγαλώσουν τα παιδιά και να γίνουν κάτι καλύτερο από την ίδια αλλά και «καλύτερο» από τα άλλα παιδιά. «Σαν την Ελληνίδα μάνα δεν υπάρχει», λέγανε και δεν τολμούσε κανείς να το αμφισβητήσει. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί η βρετανίδα ή η αυστριακή ήταν χειρότερες και σε τι υστερούσαν.  

Σε συνθήκες ένδειας, λοιπόν η οικογένεια στην Ελλάδα γίνεται το βασικό μέσο υποστήριξης.

Η οικογένεια ας πούμε πληρώνει τα  φροντιστήρια όταν η εκπαίδευση στο σχολείο δεν είναι αρκετή. Η οικογένεια είναι αυτή που τα βάζει με το σχολείο γιατί το καμάρι της έχει αδικηθεί κατάφορα και σε όλους το τομείς. Η οικογένεια βάζει μέσον επειδή η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική, για να βολευτεί ο κανακάρης κάπου κοντά. Η οικογένεια ψάχνει μέσον για να το βολέψει σε  δουλειά στο Δημόσιο όταν οι εργασιακές συνθήκες στον ιδιωτικό τομέα είναι κακές. Η οικογένεια λόγω χαμηλών μισθών ή ανεργίας, το κρατάει κοντά της για πάντα με το να του  δίνει στέγη  και τροφή.

Επίσης τα πιο πρόσφατα μοντέλα μαμάδων, εμπλουτίστηκαν και με την υποχρέωση της ενημέρωσης για το τι είναι παιδαγωγικά σωστό και τι όχι. Σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία βρίσκεται παντού, πιέζεται στο να διαβάσει όλο το internet και να συνομιλεί στα social media ή στα παιδικά πάρτι με άλλες μανούλες που έχουν κάνει το ίδιο. 

Με τον καιρό σε εκείνο το «Άσε ελεύθερο το παιδί και μην το καταπιέζεις» οι σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι πρόσθεσαν και το  «να είσαι υποστηρικτική», χωρίς όμως  τη βασικότερη αιτιολόγηση. Ναι, να είσαι υποστηρικτική αλλά πώς; Που; Πότε; Γιατί και κυρίως ως πότε; 

Είναι άραγε σωστό να στηρίζεις διαρκώς έναν μικρό άνθρωπο, που περιμένει από εσένα το εντελώς αντίθετο: να τον μάθεις να στέκεται χωρίς την υποστήριξη σου;  

Ποτέ η ανατροφή δεν ήταν τόσο αντιφατική. Να κάνεις τα πάντα για να εξαρτάται απόλυτα  το παιδί από εσένα και ταυτόχρονα να απαιτείς να είναι ανεξάρτητος. Ποτέ η ανατροφή του παιδιού δεν ήταν τόσο αφοσιωμένη στην επιβράβευση της ήσσονος προσπάθειας. Στο να επιβραβεύει το τίποτα και να απαιτεί και από το σχολείο και την κοινωνία να κάνει το ίδιο. Και μάλλον εξαιτίας αυτής της τάσης, χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια και φτάσαμε σε έναν κώδικα γονικής ορθότητας που δεν βγάζει συχνά νόημα. 

Άραγε, το να επιβραβεύεις ασταμάτητα, να καμαρώνεις το τίποτα, βοηθά τα παιδιά; Μήπως απλώς έτσι οι μαμάδες καταφέρνουμε να βγαίνουν από την αμηχανία του απαιτητικού, πολύπλοκου ρόλου του γονέα εφαρμόζοντας τον τυφλοσούρτη της συγκινητικά υποστηρικτικής, υπερήφανης μάνας;

Δεν είναι όμως όλες οι μητέρες ύποπτες. Οι περισσότερες θέλουν να προσφέρουν, όπως έκαναν πάντα οι μαμάδες. Με τον ίδιο τρόπο που οι μαμάδες μας με το κατοχικό σύνδρομο, μπούκωναν τα παιδιά τους με ψωμιά, έτσι τα μπουκώνουν και τώρα με αυτά που τους είναι εύκαιρα και στερηθήκαν στην παιδική τους ηλικία. Δραστηριότητες. Ακριβά, αθλητικά παπούτσια. Δώρα και πάλι δώρα, Ποταμούς τρυφερότητας και καμάρι. Καμάρι σε μεγάλες δόσεις και πολλές φορές χωρίς λόγο. 

Αυτό το οποίο εκστόμισε η μάνα του χούλιγκαν «Αγόρι μου ψηλά το κεφάλι. Είμαστε περήφανοι για σένα» την ώρα που ο γιος περπατούσε σκυφτός, φορώντας χειροπέδες γιατί ήταν συνεργός σε ένα έγκλημα που στέρησε έναν δεκαεννιάχρονο από μια άλλη μάνα, μάλλον πρέπει όλες και όλους να μας βάλει σε σκέψεις.

Με αγάπη εύα

ΗΧΩΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ
Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 960 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.