Αναστάσιμες Σκέψεις (της Ελένης Ζωλη)

Ο Προμηθέας κρεμάστηκε αλυσοδεμένος στον Καύκασο, γιατί ήξερε πολλά και προσπάθησε με αυτά να βοηθήσει τους ανθρώπους. Εσύ καρφώθηκες στο Σταυρό, γιατί γνώριζες τα πάντα και έλεγες πολλά, για να ελευθερώσεις πνευματικά και να σώσεις ανθρώπους.

Εκείνος έδωσε στον ανυπεράσπιστο και αδύναμο τη φωτιά. Για να ζεσταθεί, να ημερέψει, να βρει τέχνες, να γίνει πολιτισμένος. Η φωτιά ζεσταίνει, βοηθά, οξύνει τον εγκέφαλο, δημιουργεί… Δημιούργησε ως και πυρηνικά εργοστάσια σήμερα, μα κατέστρεψε τη ζωή, την επιβάρυνε, τη μόλυνε προσφέροντας της ευκολίες πληρωμένες με πανάκριβο τίμημα. Η φωτιά είναι ευλογία, μα είναι και όλεθρος. Όταν πυρπολεί, καίει, καταστρέφει, αποτεφρώνει. Όταν σκοτώνει, αφανίζει, πληγώνει. Σε πόλεις, χωριά, δάση μηδενίζει τη ζωή, διαταράσσει ισορροπίες, φυσικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές.

Εσύ με τη φλόγα της ψυχής και τη διδασκαλία Σου πυρπόλησες καρδιές, αναστάτωσες την κρατούσα τάξη. Διδάσκοντας την αγάπη, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλήθεια ενόχλησες πολλούς, κυρίως τις αρχές του τόπου Σου, που ήσαν προσκολλημένες σε νόμους και γραφές «υπακούοντας» σε εντολές, χωρίς να τις εφαρμόζουν και να τις πιστεύουν, παρεμβάλλοντας τον εγωισμό, το συμφέρον τους και την απόλαυση των επίγειων αγαθών, ενώ Εσύ στήριξες μόνο τ’αναγκαία προς το ζην. Τους ενόχλησες, τους ταρακούνησες, τους δημιούργησες ενοχές, και αυτό αντί να τους διορθώσει και να συμμορφώσουν τον εχθρό εαυτό τους, Σε είδαν σαν εχθρό και έψαχναν τρόπο να Σε φιμώσουν. Η ελευθερία του λόγου και η αλήθεια, έστω και αν προφέρονταν από χείλη θεϊκά, σκανδάλιζαν, ερέθιζαν, έχριζαν σιωπής.

Εσένα που μάγευες τα πλήθη με την απλότητα ενός χιτώνα και με σανδάλια, τόση σοφία, αγάπη και κοινωνική προσφορά, με τη συμπλήρωση του Νόμου. Σε θεώρησαν επικίνδυνο επαναστάτη, αναρχικό θα λέγαμε σήμερα, κι έψαχναν τρόπο παραδειγματικά να Σε τιμωρήσουν. Ερμητικά κλειστή η θύρα της ψυχής και ενώ οι αισθήσεις όλες παρατηρούσαν, έβλεπαν, άκουγαν, ο νους, αντί να συλλάβει νοήματα, συμβουλές και παραινέσεις, να κρίνει και να συγκρίνει, να θαυμάσει Αυτόν, που έκανε υπερβάσεις αδύνατες για κοινό θνητό και που οι γραφές καταδείκνυαν, πως θα εμφανιστεί, έμενε ασυγκίνητος, αδιάφορος και με εμπάθεια έψαχνε τρόπο, όχι απλώς να Τον αγνοήσει, αλλά να Τον τιμωρήσει δημαγωγικά, μετακινώντας τη συμπάθεια του πλήθους, που Τον θαύμαζε, έτρεχε πίσω Του και ευεργετήθηκαν κιόλας αρκετοί, σε οργή, σε μίσος και εκδίκηση.

Αυτό, που δεν τόλμησαν οι ίδιοι φανερά, το μετάγγισαν στα αισθήματα, τις ενέργειες και τη Νέμεση του όχλου.
Πρόφαση για καταδίκη του αθώου και Πανάμωμου, του αναμάρτητου Θεανθρώπου, με την έμμεση ανοχή των κατακτητών Ρωμαίων, που και αυτοί φοβούνταν μια αναστάτωση και αβεβαιότητα στην εσχατιά της αυτοκρατορίας τους.

Και από το «Ωσαννά», φτάσαμε στο «Άρον» και στο Γολγοθά. Από τη δόξα, τον ενθουσιασμό και τα «ζήτω», στην καταδίκη του εξευτελιστικού θανάτου, του Σταυρού, αφού Τον βασάνισαν, Τον εξευτέλισαν, Τον φραγγέλωσαν, Τον οδήγησαν στην άκρα ταπείνωση και τον ανυπόφορο πόνο.

Το αγκάθινο στεφάνι του μαρτυρίου, το σπόγγο της ειρωνείας,το σκήπτρο και την κόκκινη χλαμύδα της διαπόμπευσης, τα καρφιά, την αφυδάτωση, την εξάντληση και το μεγαλείο του «άφες αυτοίς», το συγκλονισμό και τη συμμετοχή της φύσης στο μεγάλο μυστήριο με σημεία και φαινόμενα που συντάραξαν τους θύτες και επιβεβαίωσαν τη Θεότητα, την Αγιότητα και το άδικο κι ανόσιο έγκλημα εναντίον του Θύματος.

Από φόβο, επίγνωση της οδύνης και της εξουθένωσης Του, κάπου στη προσευχή Του ψέλλισε απελπισμένα: «Παρελθέτω!» και το θείο δάκρυ Του πότισε τη ρίζα της ελιάς. Αμέσως σαν άξιος υιός Σεβαστού Πατέρα, που η σκοπιμότητα Του ήταν να ολοκληρώσει μια μεγάλη αποστολή, ψιθύρισε με μεταμέλεια: «Γεννηθήτων το θέλημα Σου!»

Μπορούμε εμείς οι ταπεινοί, πεπερασμένοι και από αραιό πηλό πλασμένοι άνθρωποι, να το συνειδητοποιήσουμε; (αναφέρομαι σε εμάς τους ολιγόπιστους και τους αδύναμους).

Το αίμα που ‘τρεξε από τις Πληγές του κι έβαψε άλικες τις άσπρες ανεμώνες, έγινε μυρωμένο λύτρο αντί όλων μας, της εξαγοράς, της σωτηρίας και του θριάμβου της Νέας Θρησκείας, που σαν απαγορευμένη στην αρχή και στη συνέχεια ποτισμένη με αίμα από τη θυσία των έντεκα εκατομμυρίων ηρωικών μαρτύρων, που έγιναν Άγιοι και ομολογητές της δόξας Του και της αγάπης τους σ’ Αυτόν.

Η Εκκλησία μας συμμετέχει ενεργά στις επετείους των γεγονότων αυτών, τις τιμά, τις δοξάζει κι έχει θεσπίσει παραδόσεις κι ακολουθίες εμπλουτισμένες κι από την έκφραση λατρείας των πιστών και πανηγυρίζει στην κάθε μια, όπως της αξίζει. Και η υμνολογία της είναι προσαρμοσμένη στα ανάλογα γεγονότα, δραματικά ή ευφρόσυνα,με ισάξιο ύφος.

Αναβιώνει τα συμβάντα και τις σκηνές δραματοποιώντας τα κατά το εφικτόν, γιατί το τιμώμενο και τυραννισμένο «Πρόσωπο» δεν είναι κοντά μας, αλλά νοητά Παρόν σ’όλες τις ακολουθίες και αν αφήσουμε την ψυχή μας ανοιχτή και τη φαντασία μας λεύτερη, θα Τον νοιώσουμε δίπλα μας, να μας ευλογεί και να μας εμψυχώνει.

Το βράδυ της Μ.Πέμπτης ευλογήθηκε η θεία Ευχαριστία και η προτροπή της ένωσης μαζί Του, πίνοντας Του το «αίμα» και τρώγοντας Του τη «σάρκα». Η ζωογόνος γεύση του ευλογημένου μυστηρίου, κυκλοφορεί μέσα μας, μας αγιάζει, μας γαληνεύει, μας ηρεμεί, όταν με προετοιμασία, αφοσίωση και πίστη Το γευόμαστε.

Ο Επιτάφιος και τα εγκώμια μικρή προσφορά μας κι «ευχαριστώ» για όσα μας χαρίζει και από το περίσσευμα της καρδιάς μας κεριά, άνθη, ψαλμοί, περιφορά, επιβλητική λιτάνευση του κουβουκλίου, με το ειλητάριο της Σταύρωσης, συνάντηση των Επιταφίων, ζωντάνεμα των παραδόσεων, μουσικές, μελωδίες ανεβαίνουν μαζί με το θυμίαμα στον ανοιξιάτικο ουρανό.

Μα η «εορτών ορτή και πανήγυρις πανηγύρεων» είναι η δωδεκάτη του Μ.Σαββάτου προς την Κυριακή. Η Ανάσταση, η ολοκλήρωση των θρησκευτικών εκδηλώσεων, η γενική συμμετοχή όλων στη ζωντάνια, στη χαρά, τα γιορταστικά ντιν νταν. Οι κροτίδες, τα χαρούμενα αναστάσιμα τροπάρια, ενωμένα με κελαηδήσματα αγουροξυπνημένων από το σαματά πουλιών, χρωματίζουν και λαμπρύνουν την ώρα που γιορτάζεται η Ανάσταση, όπου η φωτοχυσία και οι διάφοροι ήχοι τη γιορτάζουν, την τονίζουν, τη μεγαλύνουν.

Και οι καμπάνες, που ενοχλούν μερικούς, είναι το στόμα το τρανό, που όλη την ιστορία μας την έχει «τραγουδήσει». Χαρά, λύπη, πόλεμο, ειρήνη, πυρκαγιά, νίκη και είναι εκ των ουκ άνευ εργαλείων, που καταμαρτυρούν την πίστη μας και διαγράφουν το χρώμα, το ύφος και το νόημα των εορτών μας.

«Χριστός Ανέστη! Χαρά μεγάλη! Λευκά φορέσατε, τρανή γιορτή. Λευκή η ψυχή μας, ας λάμψει πάλι, κρίνος ολόλευκος τώρα κι αυτή». Ψάλλει ο ποιητής. Μακάριος, όποιος το νοιώθει και το βιώνει εσώψυχα αυτό. Γεμίζει αγαλλίαση, ανάταση, συμμετέχει στη γενική χαρά. Πάντα μετά το δράμα φτάνει η λύση, η λύτρωση. Και κάθε σταύρωση μια ανάσταση ακολουθεί. Αλλά η Σταύρωση και η Ανάσταση του Κυρίου έγινε ορόσημο, σύμβολο λαμπρό, φως, για δική μας άντληση δύναμης, πίστης και ελπίδας όταν προσατενίζουμε σ’Αυτόν.

Επειδή και το Γένος μας βιώνει μια Σταύρωση, ας ευχηθούμε από καρδιάς, μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, να γίνει πιο ήπια ηαντοχή και η ανοχή του μαρτυρίου ενος λαού ελέυθερου πολιορκημένου, που του λείπει μεγάλη περίσκεψη, έντονη διορατικότητα, αρκετή ενόραση, περισσότερο φιλότιμο, δεν του πρέπει όμως τέτοια τύχη και δεν είναι άξιος μιας ανάλγητης και εξοργιστικής μεταχείρισης. Μόνος να σκεφτεί, να ψάξει, να βρει τη λύση, αν θέλει μιαν Ανάσταση κι αυτός να ζήσει.

Κι επικαλούμαι κάποια στροφή του Σολωμού, που με πικρία και παράπονο χάραξε: «Δυστιχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε. Πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

Ας δώσουμε μια ευκαιρία αυταπάτης στον εαυτό μας κι ας ελπίσουμε στην Ανάσταση Του, ακολουθώντας την ουσία και το ρυθμό των άγιων ημερών.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ελένη Ζώλη



Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 93 αξιολογήσεις)
Τέλειο88%
Πολύ καλό3%
Μέτριο0%
Φτωχό2%
Απαίσιο7%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Αναστάσιμες Σκέψεις (της Ελένης Ζωλη)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up