ΑΡΧΕΙΟ: Συνέντευξη στην ΗΧΩ Φλώρινας της Βιολονίστα Ντάνης Δοσίου

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας στις 10/3/2010 και αναδημοσιεύεται στη μνήμη της Φλωρινιώτισσας Ντάνης Δοσίου.

Πρόσωπα & Ιδέες - Αυγή Κύρκου

Η κ. Ντάνη Δοσίου, εκτός από μια διεθνούς ακτινοβολίας πολυβραβευμένη καλλιτέχνις, είναι μια γυναίκα δυναμική, έξυπνη, με κοφτερό μυαλό και γλώσσα, που δε διστάζει να λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Όμορφη ακόμα και ερωτική, παρά την ηλικία της, αγαπάει τη Φλώρινα και με κάθε τρόπο συμβάλλει στην πολιτισμική της αναβάθμιση. Πάνω απ’ όλα όμως είναι μια γυναίκα δημιουργική, με πάθος και όρεξη για ζωή. Μια γυναίκα που πάντα ήξερε τι ήθελε, αλλά το πιο σημαντικό είναι το ότι είχε τη δύναμη και ήξερε και πώς να το αποκτήσει.

Συνεντεύξεις - Πρόσωπα & ιδέες

Κ. Δοσίου, θα μου επιτρέψετε να σας φωνάζω Αριάδνη, που είναι και το βαφτιστικό σας. Είναι υπέροχο όνομα, γιατί το αλλάξατε;

Ο πατέρας μου είχε μια μανία με τα αρχαία ονόματα. Ήμασταν εφτά αδέρφια και όλοι είχαμε, ένα χριστιανικό όνομα που το γιορτάζαμε – εμένα με λένε Ελένη και Αριάδνη – και ένα αρχαίο.

Το Ντάνη πώς προέκυψε;

Με βάφτισε η αδελφή μου που ήταν δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερη από μένα. Είχε δει μια γαλλική ταινίακαι είχε επηρεαστεί από την πρωταγωνίστρια που την έλεγαν Ντανιέλ. Με φώναζε λοιπόν Ντανιέλ, Ντανιέλ, Ντάνη και έτσι έμεινε. Και εμένα μου αρέσει το Αριάδνη. Στη Γαλλία όπου έζησα πολύ καιρό, γιατί εκεί πήγα να σπουδάσω μουσική, το Αριάν είναι από τα ωραιότερα ονόματα. Αλλά μου έμεινε το όνομα Ντάνη από μικρή. Αν με φωνάξουν με άλλο όνομα δε θα γυρίσω.

Σπουδάσατε μουσική και κάνατε διεθνή καριέρα σαν σολίστας του βιολιού. Ανέκαθεν αυτό θέλατε να κάνετε;

Ναι, αυτό! Μόνον αυτό ήθελα να κάνω. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που αγαπούσε τη μουσική. Όλοι στην οικογένεια έπαιζαν ένα μουσικό όργανο. Εγώ, σαν πιο μικρή, δεν έπαιζα όργανο, άκουγα όμως τους άλλους που έπαιζαν. Τους άκουγα και μου άρεσε. Με τραβούσε η μουσική. Ήμουν τεσσεράμισι χρόνων όταν ο πατέρας μου, μου αγόρασε ένα βιολάκι. Το έβαλα στον ώμο μου και έκτοτε δεν έφυγε από εκεί…

Έτσι εξηγείται και η επιλογή του οργάνου.

Τι να σας πω, με τραβούσε το  βιολί, αλλά με ενδιέφερε περισσότερο η πολυφωνία και έτσι άρχισα να παίζω και πιάνο. Στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης που σπούδαζα, θα μπορούσα να φτάσω και μέχρι το δίπλωμα του πιάνου, αλλά δεν το άντεχα. Πήγαινα σχολείο, Ελληνογαλλικό σχολείο, βιολί, πιάνο.… Έτσι δεν πήρα το δίπλωμα του πιάνου…

Ήσασταν ένα ταλέντο ξεχωριστό, ή απλά μια πολύ καλή μαθήτρια του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης;

Αν διαβάσετε την, περίπου πενήντα ετών, ιστορία του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, θα δείτε δύο μαθητές να ξεχωρίζουν από όλους τους μαθητές που φοίτησαν αυτά τα πενήντα χρόνια στο βιολί, εμένα και τον Χρήστο Πολυζωϊδη. Φύγαμε και οι δύο στο εξωτερικό. Ο Πολυζωϊδης στο Γκρατς, εγώ στη Γαλλία, όπου έμεινα 25 χρόνια.

Ήταν εύκολα τα πράγματα εκεί;

Εύκολα; Καθόλου εύκολα! Όταν πρωτοπήγα, νόμιζα ότι ήμουνα πολύ σπουδαία. Εδώ είχα πάρει βραβεία, είχα πάρει διπλώματα, ήμουνα η πρώτη… το νούμερο ένα, πώς να στο πω; Εδώ με θαύμαζαν. Όταν πήγα στη Γαλλία, κατάλαβα ότι άλλοι ήταν το νούμερο ένα. Έπαιξα μπροστά στο μεγαλύτερο βιολιστή των Γάλλων τον Thibaud. Όταν τελείωσα, μου είπε: «Να πας στο σπίτι σου και να μελετήσεις επί τρία χρόνια συνέχεια για να βελτιώσεις ορισμένα τεχνικά. Τα μουσικά τα κατέχεις, δε χρειάζεται να σου μάθω τίποτα».

Απογοητευτήκατε;

Όχι, αντίθετα. Αφού κατείχα τα μουσικά, τα τεχνικά δεν ήταν τίποτα. Σκέτα μαθηματικά. Θέμα διαβάσματος ήταν. Στρώθηκα και σε ενάμιση χρόνο παρακαλώ, κατάφερα να περάσω τις τάξεις. Σε ενάμιση χρόνο, ήμουν έτοιμη και παρουσιάστηκα . Από εκεί και πέρα αρχίζει η πολύ σκληρή, δωδεκάωρη μελέτη, κοντά στο μεγαλύτερο Γάλλο καθηγητή. Όμως ο καθηγητής μου πεθαίνει και αλλάζω δάσκαλο. Ο Szeryng, είναι ένας από τους πέντε καλύτερους βιολιστές του κόσμου και φυσικά αυτό σήμαινε πολύ- πολύ διάβασμα. Έξω δεν είναι όπως εδώ! Έξω αν δε διαβάσεις, σε διώχνουν. Δε έχουν ανάγκη από σένα. Περιμένουν ουρές τα παιδιά που θέλουν να σπουδάσουν μουσική.

Εξοντωτικό μου ακούγεται, πόσο κράτησε όλο αυτό;

Εφτά χρόνια. Μετά άρχισα τη σολιστική μου καριέρα. Έπαιξα σε διάφορα κράτη, σε όλη την Ευρώπη. Και στην Ελλάδα έπαιξα… έπαιξα παντού.

Δηλαδή κ. Αριάδνη, όταν βλέπουμε μία ωραία παρουσία, μια σολίστα βιολιού εν προκειμένω, επάνω στη σκηνή, να εκτελεί ένα μουσικό έργο με ευκολία, χάρη και μαεστρία, πίσω από αυτήν τη ρομαντική εικόνα, υπάρχει πολύς κόπος και πολύ μεγάλη προσπάθεια.

Ναι, πολύ μεγάλη δυσκολία, πολλά δάκρυα, ένας Γολγοθάς. Θέλει μελέτη φοβερή. Να προσέχεις και την τελευταία λεπτομέρεια μέχρι τρέλας . Έχω δουλέψει από το πρωί μέχρι το βράδυ με τη δασκάλα μου πάνω σε δυο νότες. Τις έβρισκα και τις ξαναέχανα. Ξάπλωνα στο πάτωμα από τους πόνους, για να σιάξω την πλάτη μου. Όταν είσαι πάνω στη σκηνή, εύχεσαι να βγει από όλη αυτήν τη σκληρή προσπάθεια το 99% τουλάχιστον. Στο σπίτι μπορεί να βγάλεις τα 100%, αλλά στη σκηνή δε βγαίνει. Έξω, δε σου συγχωρούνε ούτε το παραμικρό λαθάκι. Τα πράγματα δεν είναι όπως εδώ «δε βαριέσαι… και τι έγινε..». Έξω έκανες φάλτσο; Πάει, τελείωσες…

Τι είναι δυσκολότερο, η ερμηνεία, ή η τεχνική;

Η ερμηνεία βέβαια! Η ερμηνεία είναι το δύσκολο. Η τεχνική… εντάξει… .η τεχνική είναι το μέσον της έκφρασης. Για να σου δώσω να καταλάβεις, έστω ότι θέλεις να πας για καφέ στο Παρίσι. Εσύ θα επιλέξεις το μέσον. Μπορείς να πας με αυτοκίνητο, τρένο ή αεροπλάνο.

Τα βιώματα του καλλιτέχνη επηρεάζουν τον τρόπο που ερμηνεύει ένα κομμάτι;

Τα βιώματά του όχι.. όχι. Επηρεάζει η έντονη προσωπικότητα του συνθέτη και του ερμηνευτή. Είναι δύο συνδημιουργοί. Εμείς δε θα υπήρχαμε χωρίς τα έργα του συνθέτη και τα έργα του συνθέτη δε θα ακούγονταν χωρίς εμάς.

Πώς ξέρετε πώς σκεφτόταν ο συνθέτης όταν συνέθετε; Πώς ξέρετε όταν παίζετε ότι έτσι θα ήθελε να παιχτεί το έργο που έχει συνθέσει;

Προσπαθούμε να φτάσουμε στη σκέψη του συνθέτη. Προσπαθούμε, γιατί τα έργα έχουν γραφτεί 200-300 χρόνια πριν. Προσπαθούμε με την πολύ μελέτη, να φτάσουμε όσο πιοκοντά γίνεται στη σκέψη του, να την αγγίξουμε. Από εκεί και πέρα παίζει  ρόλο η δικιά μας προσωπικότητα. Αν με άκουγε ο Μπαχ για παράδειγμα, να παίζω ένα κομμάτι του, μπορεί να μην του άρεζε, αλλά μπορεί και να του άρεζε και να έλεγε «έτσι έπρεπε να το γράψω». Δεν ξέρουμε ποτέ … εξάλλου πάρα πολλοί συνθέτες εκείνη την εποχή, αλλά και τώρα ακόμη, ένα έργο που συνέθεταν το συζητούσαν με τους μεγάλους βιολιστές και τους πιανίστες και πολλές φορές αλλάζανε τα έργα. Ο Μπραμς, ξαναέγραψε από την αρχή το κοντσέρτο του γιατί δεν παίζονταν. Ο φίλος του ο Γιόρκιν, που ήταν μεγάλος βιολιστής το άκουσε και του είπε «Το έργο σου δεν παίζεται, άλλαξέ το» και ο Μπραμς το ξανάγραψε.

Η ερμηνεία επηρεάζεται από την εποχή; Με τον ίδιο τρόπο που ερμηνεύεται ένα κομμάτι σήμερα, το ερμήνευαν και πριν από εκατό ή πενήντα χρόνια;

Καθώς περνούν τα χρόνια ξεφεύγουμε λιγάκι… οι νέοι σήμερα θέλουν να παίζουν όλο και πιο γρήγορα. Έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης. Σήμερα γίνονται όλα γρήγορα …. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό, αλλά έτσι γίνεται. Δε φταίνε βέβαια τα παιδιά, η εποχή φταίει…. Τα σχολεία…. Η νοοτροπία…. Όπως τρέχουν γρήγορα με τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα, έτσι θέλουν να επιβάλλουν τους ίδιους ρυθμούς και στη μουσική. Δεν υπάρχει αυτός ο στοχασμός, που είχαμε πριν από μια δεκαετία.

Εννοείτε ότι η εποχή επιβάλλει τους ρυθμούς της;

Δεν ξέρω αν η εποχή μας επιβάλλει τους ρυθμούς της, ή εμείς επιβάλλουμε τους ρυθμούς στην εποχή μας….

Δύο ερμηνευτές κρατάνε την ίδια παρτιτούρα, έχουν τις ίδιες μουσικές γνώσεις και είναι και οι δύο το ίδιο δεξιοτέχνες. Παρ’ όλα αυτά θα ερμηνεύσουν το ίδιο κομμάτι με διαφορετικό τρόπο… ο ένας μπορεί να αρέσει περισσότερο από το άλλον. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό;

Μου αρέσουν οι ερωτήσεις σου… μου αρέσουν πολύ…. Κοίταξε, εγώ σου βάζω, όχι έναν, πέντε ερμηνευτές. Παίζουν και οι πέντε και είναι διαφορετικοί αλλά πάρα πολύ ωραίοι. Είναι αυτό που σας είπα. Τεχνικά είναι όλοι άψογοι. Εδώ έρχεται η προσωπικότητα. Δες τη Μαρία Κάλλας. Δεν είχε ούτε την πιο τέλεια φωνή, ούτε την πιο τέλεια τεχνική. Αλλά είχε αυτήν την έντονη προσωπικότητα, αυτήν τη χροιά στη φωνή της, που έτσι και την ακούσεις, την αναγνωρίζεις. Λες είναι η Μαρία Κάλλας, δεν αμφιβάλλεις ότι είναι αυτή. Όταν τη βλέπαμε να παίζει στην όπερα, μας καθήλωνε με την προσωπικότητά της. Άλλοι τραγουδούσαν, αυτήν κοιτάζαμε….

Υπάρχει αυτό που λέμε σχέση ανάμεσα στο κοινό και στον ερμηνευτή; Όταν είσαστε πάνω στη σκηνή, αισθάνεστε ότι κάτι, θετικό ή αρνητικό, συμβαίνει εκεί κάτω;

Και βέβαια υπάρχει και το έχω ζήσει πάρα πολύ έντονα σε μία συναυλία στο Λονδίνο. Ήμουν απόλυτα έτοιμη, αλλά για κάποιο λόγο δεν ήμουν καλά και έπαιζα μηχανικά. Δεν έκανα λάθος, αλλά εγώ, η Ντάνη Δοσίου, δεν υπήρχα μέσα στο έργο. Στο διάλλειμα μου λέει ο ιμπρεσάριος και ο πιανίστας μου: «Τι συμβαίνει; Τι έχεις πάθει; Σύνελθε». Ταρακουνήθηκα και στο δεύτερο μέρος ήμουν μέσα στο έργο, εκατό τοις εκατό. Την άλλη μέρα οι κριτικές του Λονδίνου έγραφαν: «Δύο πρόσωπα της κ. Ντάνης Δοσίου παρακολουθήσαμε απόψε. Το ένα ήταν εντελώς αδιάφορο, ήταν κάπου αλλού. Το δεύτερο μας συγκλόνισε με την παρουσία του και την προσωπικότητά του». Όταν επικρατεί απόλυτη ησυχία τότε αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις συναρπάσει το κοινό. Αυτό … ναι… αυτό μου αρέσει πολύ.. Ο καλλιτέχνης επάνω στη σκηνή είναι ειλικρινής. Προσπαθεί να δώσει αυτό που έχει. Αν καταφέρει να σε συγκινήσει, τόσο το καλύτερο , αν όχι…. Δεν μπορείς να συγκινήσεις όλο το κοινό…. Αυτό είναι αδύνατον.

Εσείς επηρεάζετε το κοινό. Το κοινό πόσο επηρεάζει εσάς;

Καθόλου!

Ερμηνεύετε με τον ίδιο τρόπο μπροστά σε ένα κοινό με μουσική παιδεία και σ’ ένα κοινό που ξέρετε ότι δεν έχει ιδέα από μουσική; Το ίδιο σε μια αίθουσα κατάμεστη και σε μια αίθουσα με λιγοστά άτομα;

Αν είσαι επαγγελματίας, δε σκέφτεσαι το κοινό. Δεν παίζεις για το κοινό. Παίζεις για τον εαυτό σου. Έχω παίξει μπροστά σε τριάντα άτομα και μπροστά σε τρεις χιλιάδες άτομα και έχω παίξει το ίδιο καλά. Την ώρα που παίζεις, δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο από το έργο. Μπαίνεις μέσα στο έργο. Πολλές φορές ξεπερνάμε και τις προσδοκίες μας και παίζουμε καλύτερα και από το σπίτι μας. Εμένα μου άρεζε περισσότερο η δουλειά στο σπίτι παρά στη σκηνή επάνω…

Λίγο παράξενο μου φαίνεται αυτό. Είχα την εντύπωση ότι ο καλλιτέχνης επάνω στη σκηνή ζει τα εντονότερα συναισθήματα…

Μέσα στο δωμάτιο… την ώρα που ψάχνεις τις νότες…. μια από εδώ, μιααπό εκεί…. που προσπαθείς να χτίσεις το έργο, να βρεις την αρχιτεκτονική του έργου, τη γλυπτική του ήχου… όλα αυτά….. κοίτα… νοιώθεις κάποιες νότες ορισμένες φορές, που δεν τις έχεις ξανανιώσει άλλη φορά…. μετά φεύγουν και δεν τις ξαναβρίσκεις…. Όταν έρχονται, νοιώθεις μια συγκίνηση… αυτό δεν περιγράφεται με λόγια…. μια συγκίνηση τρομαχτική…. κάτι σαν τρέλα. Το έχω νιώσει πολλές φορές αυτό … το έχω νιώσει και έχω βγει νύχτα, έξω στο δρόμο. Όταν γύρισα πίσω, ο ήχος είχε χαθεί… αλλά αυτό είναι θαυμάσιο….. είναι …πώς να σου το πω;.. μαγικό !. Πάντα μου άρεζε όλο αυτό. Αλλά και όλοι οι καλλιτέχνεςαυτό που ζουν στο δωμάτιο, δεν το ζουν επάνω στη σκηνή. Επάνω στη σκηνή ζούμε άλλα…. Η ώρα της δημιουργίας όμως είναι συναρπαστική… η δουλειά μας είναι συναρπαστική.

Κ. Αριάδνη, έχετε συνθέσει δικά σας έργα;

Αριάδνη…. Παράξενο μου ακούγεται το όνομά μου…. Ξέρεις, ποτέ κανείς δεν με έχει φωνάξει έτσι….. τέλος πάντων…. ασχολήθηκα από μικρή με τη σύνθεση. Έγραψα πάρα πολλά και πολύ ωραία πράγματα. Ακόμα γράφω, αλλά δεν τα κατάφερα και πολύ σπουδαία, γιατί δεν είχα χρήματα στο Παρίσι για να κάνω μαθήματα σύνθεσης. Τότε το Παρίσι σε σχέση με τη Φλώρινα… την Ελλάδα…. ήταν πανάκριβο. Αν με κάποια χρήματα εδώ έπαιρνες ένα κιλό ντομάτες, εκεί δεν έπαιρνες ούτε μισή ντομάτα. Τα βιβλία ήταν πανάκριβα, το ίδιο και οι χορδές και τα δοξάρια…. Ευτυχώς εγώ δεν πλήρωσα ποτέ τους καθηγητές μου. Κανείς καθηγητής μου δεν πήρε ποτέ χρήματα από εμένα. Για τη σύνθεση όμως, έπρεπε να γραφτώ σε μια σχολή που ήταν πάρα πολύ ακριβή…

Γιατί δεν σας έπαιρναν χρήματα;

Γιατί ήμουν πάρα πολύ καλή… Γιατί τους συγκινούσε ο τρόπος που έπαιζα, η συνέπειά μου… ε, είχα ταλέντο, πώς να το κάνουμε… με αγαπούσαν πάρα πολύ.

Καθώς μου περιγράφατε αυτό το… πώς να το πω; Αυτό το συναρπαστικό κυνήγι με τις νότες  στο κλειστό δωμάτιο, μου γεννήθηκε η εξής απορία: Πώς επισκέπτεται η μουσική ένα συνθέτη; Ακούει λέξεις, ήχους, βλέπει εικόνες, νιώθει έντονα συναισθήματα;

Όχι, τίποτε, τίποτε απ’ όλα αυτά! Γεννιέσαι μ’ έναν εγκέφαλο προορισμένο να γράψει πράγματα. Ένας δημιουργός δεν επιλέγει την τέχνη, η τέχνη τον επιλέγει. Στα πέντε του χρόνια ο Μότσαρτ παίρνει ένα μολύβι και γράφει. Αν δεις τα χειρόγραφα του Μότσαρτ, στα μουσεία στην Αυστρία ή στη Γερμανία, δεν υπάρχει ούτε μια μουντζούρα, είναι πεντακάθαρά. Τα είχε μέσα στο κεφάλι του όλα και καθόταν και τα έγραφε. Ακόμα και τις παραγγελίες του αυτοκράτορα τις έγραφε τελευταία στιγμή. Αντίθετα, ο Μπετόβεν, ο οποίος δεν υστερούσε σε τίποτα, διόρθωνε τα γραπτά του και έγραψε και αυτός αριστουργήματα. Εκεί που κάθεσαι, η έμπνευση σε επισκέπτεται… βλέπω εσένα, την εικόνα σου και τη μετατρέπω σε ήχο. Οι ήχοι υπάρχουν μέσα μας σκόρπιοι και με κάποιον τρόπο μαγικό, για κάποια αιτία, γίνονται μουσική.

Ποιες μουσικές προσωπικότητες, διαμόρφωσαν τη δική σας μουσική προσωπικότητα;

Ο εαυτός μου! Ήμουν πάρα πολύ ατίθαση. Μάλωνα συνέχεια με τους καθηγητές μου, αλλά αυτό τους άρεζε. Είχα και εγώ κάποιους καθηγητές , δε λέω, που με βοήθησαν. Ο διευθυντής του Κρατικού Ωδείου, ο κ. Καζαντζής, μέγας βιολιστής. Ήταν καθηγητής και στο Βασιλικό Ωδείο των Βρυξελλών. Καθηγητές σαν τον Καζαντζή, ζήτημα αν υπάρχουν τέσσερεις- πέντε στον κόσμο…. Αυτός κατάλαβε αυτό το… «κάτι» που είχα και το εξέλιξε. Είχα πάντα πολλές διαφωνίες με τους καθηγητές μου. Μου έλεγαν πώς να παίξω ένα κομμάτι αλλά εγώ το έκανα πάντα όπως το ήθελα εγώ. Μου έλεγαν: «μην το κάνεις έτσι θα αποτύχεις». Τους έλεγα: «ας αποτύχω». Παρ’ όλα αυτά, είχα πάντα επιτυχία, γιατί το πίστευα και ήμουν σίγουρη γι’ αυτό που έκανα. Από το κείμενο δεν ξέφευγα, αλλά όταν έβγαινα στον κόσμο ήθελα να δώσω αυτό που ήμουν εγώ, όχι αυτό που μ’ έμαθε ο τάδε ή ο δείνα καθηγητής. Ναι μεν αυτός μου έμαθε τον τρόπο να εκφράζομαι , αλλά από εκεί και πέρα, εγώ εκφραζόμουν όπως αισθανόμουν εγώ!. Έρχεται μια στιγμή που δάσκαλος και μαθητής χωρίζουν. Όταν πήγαινα στο μάθημα έκανα ό,τι μου λέγανε. Μετά έλεγα: «τώρα θα κάνω αυτό που θέλω εγώ». Οι καθηγητές μου γελούσαν: «Ε, κάντο επί τέλους να ησυχάσουμε!», μου έλεγαν.

Έχετε παίξει σε όλη την Ευρώπη. Υπάρχουν κάποιες ερμηνείες που έχετε κρατήσει;

Έχω παίξει παντού και έχω ζήσει συγκλονιστικές στιγμές, αλλά οι συγκλονιστικότερες ήταν αυτές που έζησα στη Θεσσαλονίκη , στο πρώτο ρεσιτάλ που έδωσα μετά από εφτά χρόνια απουσίας. Είχα ετοιμαστεί πάρα πολύ καλά, είχα παίξει και στο Λονδίνο. Ήταν ίσως η καλύτερη συναυλία που είχαμε δώσει με τον καλύτερο συνοδό πιανίστα της Ευρώπης, τον Τάσο Ζανόπουλο. Ήταν Έλληνας, γεννημένος στην Αίγυπτο και ζούσε στη Γαλλία. Εγώ εκεί στη Θεσσαλονίκη έδωσα την πρώτη μου συναυλία μ’ αυτόν και αυτός, την τελευταία του συναυλία μ’ εμένα. Ήταν μια υπέροχη συναυλία. Υπήρχε μια συγκίνηση … μια ατμόσφαιρα καταπληκτική που δεν νομίζω να έχω ξαναζήσει…. Ίσως και μια φορά, όταν έπαιξα στην Ολλανδία.

Κ. Αριάδνη, θα έλεγα ότι έχετε κάνει δύο καριέρες, μία σαν σολίστας…

Όχι δύο, τρεις! Πρώτη είναι η σολιστική μου καριέρα, μετά η εκπαιδευτική και μετά η διευθυντική. Έκανα ένα μεγάλο έργο στη Θεσσαλονίκη, το 1978. Κάτι που γινόταν για πρώτη φορά. Έκανα με τους μαθητές μου μια μεγάλη ορχήστρα βιολιών. Αυτό ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα! Μόνη κάθισα και έκανα την ενορχήστρωση των έργων. Κάναμε πολλές συναυλίες. Τώρα αυτό έγινε της μόδας στη Θεσσαλονίκη.

Να έρθουμε λίγο στη Φλώρινα, στο Ωδείο…

Ναι, ναι, αυτό είναι που με καίει εμένα, η Φλώρινα και το Ωδείο. Αυτός είναι ο στόχος μου. Κάθισα όλες αυτές τις μέρες, από τα Χριστούγεννα, και έκανα όλα τα έργα που παίζουν τα παιδάκια στο ωδείο, ενορχήστρωση πολύ εύκολη. Θέλω τώρα να τα μαζέψω όλα σιγά – σιγά και να δημιουργήσουμε μια μικρή ορχήστρα, που είναι ο πυρήνας ενός ωδείου. Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν. Με τα κλαρίνα τα λίγα που έχουμε, τα βιολιά…. Από εδώ, από εκεί να ξεκινήσει επί τέλους μετά από εβδομήντα χρόνια στη Φλώρινα κάτι…

Πώς ήταν η Φλώρινα πριν από εβδομήντα χρόνια;

Α! Τι να σου πω; Η Φλώρινα παλιά είχε, όχι μία, πολλές ορχήστρες. Τα γράφω όλα μέσα στο βιβλίο μου «Οι μουσικοί της Φλώρινας». Είχε ορχήστρα παιδική, μαθητική, μπάντες… Όταν ήμουν οχτώ χρόνων είχα παίξει σολίστ/ας με τη μαθητική ορχήστρα. Πριν από εβδομήντα χρόνια υπήρξαν όλα αυτά και έκτοτε υπάρχει ένα τρομαχτικό κενό. Δεν ενδιαφέρθηκε κανένας, μα κανένας… Μπορώ να πω ότι εκλιπαρούσα, φιλούσα χέρια και πόδια, για να γίνει κάτι και όλα πήγαιναν στο βρόντο… Φτάσαμε επί τέλους στο 2010 και λέω όσο αντέχω ακόμα, να προλάβω να κάνω κάτι. Το μυαλό μου είναι εκεί, στο Ωδείο. Τώρα ετοιμάζουμε τα παιδάκια του ωδείου για τα πανελλήνια βραβεία, αλλά εμένα αυτό δε μου φτάνει… Θέλω να γίνουν και άλλα πολύ περισσότερα…

Πώς αισθάνεστε σαν καθηγήτρια όταν διδάσκετε … όταν μεταγγίζετε όλη αυτή τη συσσωρευμένη μουσική σοφία και στους μαθητές σας, στα παιδάκια, όπως τα λέτε;

Μεταγγίζω… Τι ωραία λέξη…! Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι…. Τον μαθητή τον διδάσκεις ανάλογα με την προσωπικότητά του, δεν διδάσκεις όλους τους μαθητές με τον ίδιο τρόπο. Δεν τους επιβάλλεις τη δική σου προσωπικότητα, προσαρμόζεις τη διδασκαλία σου στην προσωπικότητα του μαθητή. Θέλω να βοηθήσω όλα τα παιδιά… ακόμα και αυτά που δεν ανήκουν στην τάξη μου, έρχονται εδώ και τα βοηθάω γιατί έχουμε έναστόχο: να πάρουμε βραβεία για να αναδειχτεί μέσα από αυτό και η Φλώρινα. Νομίζω ότι η Φλώρινα τα δύο τελευταία χρόνια, είναι πάρα πολύ ψηλά. Συνέχεια παίρνουμε πρωτιές. Ετοίμασα τον Τουλίκα στο πιάνο, τα δύο αδελφάκια Αθανασίου, ο Αντώνης ο Σελεμίδης και αυτός πολύ καλός. Είναι καλά παιδιά και πάνε πολύ καλά. Τους ετοιμάζω κάθε μέρα. Αύριο (Σάββατο, 6/03), έχουμε το δεύτερο γύρο του διαγωνισμού μουσικής των Αθηνών. Στον πρώτο γύρο είχαμε μεγάλες επιτυχίες. Χαίρομαι … χαίρομαι πάρα πολύ όταν τα βλέπω να ανταποκρίνονται… Έχουμε καλά παιδάκια …. Τα παιδάκια μας είναι μαχητές.. ναι, ναι, είναι αγωνιστές τα πιτσιρδελάκια… !. Θέλω να προλάβω ….να προλάβω να τα ετοιμάσω όλα… αλλά νομίζω ότι κουράστηκα. Θα τους συνοδεύσει όμως η κ. Δόμνα Ευνουχίδου και έτσι είμαι ήσυχη.

Η κ. Ευνουχίδου μου έχει πει ότι τα Φλωρινιωτόπουλα, έχουν τη μουσική στο κύτταρό τους. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Ναι, ναι, συμφωνώ, έτσι είναι. Ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο μου «Οι μουσικοί της Φλώρινας» γιατί ανέκαθεν διερωτόμουν, πώς και γιατί η Φλώρινα είχε τόσους πολλούς μουσικούς. Ήταν πραγματικά πάρα πολλοί οι μουσικοί παλιά. Γινόταν ένας πραγματικός χαμός. Μιλάμε για τους ζωγράφους, αλλά οι μουσικοί ήταν περισσότεροι…

Πού καταλήξατε;

Κατέληξα στο εξής: Όλοι οι Έλληνες που ήρθαν από το Μοναστήρι, αυτοί μας φέρανε τη μουσική κουλτούρα. Ο πατέρας μου ήταν από το Μοναστήρι. Όλοι οι καθηγητές τότε ήταν Μοναστηριώτες. Είχε και πολύ ωραίες φωνές η Φλώρινα. Μιλάμε για φωνές, όχι παίξε γέλασε!. Ο Τάσος ο Παππάς, αν ήταν σε άλλο κράτος θα έκανε μεγάλη καριέρα. Η Λίτσα Λιώτση, φωνή τέλεια, να την ακούς και να τρελαίνεσαι…! Πολλές καλές φωνές… και βιολιά, πολλά βιολιά… Δεν είχανε λεφτά για πιάνα και αγόραζαν βιολιά… Η μουσική ήταν παντού…. Πολλά… πολλά ταλέντα, που δεν τα ξέρει κανείς , δεν τα ήξερα κι εγώ μέχρι που άρχισα να γράφω το βιβλίο.

Πώς συγκεντρώσατε όλα αυτά τα στοιχεία;

Έστειλα μια ανακοίνωση στην εφημερίδα ότι γράφω αυτό το βιβλίο και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ανταπόκριση είχα! Έχω συγκεντρώσει υλικό από παντού. Καναδά, Αμερική, Αυστραλία. Γέμισε το σπίτι μου. Φλωρινιώτες που δεν ήξερε κανείς ότι υπήρχαν και είχαν κάνει καριέρα. Το σπίτι μου είναι γεμάτο ντοκουμέντα…!

Πού μπορεί κανείς να βρει αυτό το βιβλίο, το έχετε εκδώσει;

Δεν έχω τα χρήματα να το εκτυπώσω. Το βιβλίο κοστίζει ακριβά. Θα είναι ένα βιβλίο με πολλές φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ, κριτικές, προγράμματα. Δε θέλω να γράψω για τον κάθε Φλωρινιώτη καλλιτέχνη ένα ξερό, «γεννήθηκε εκεί και πέθανε τότε». Θέλω να βγει κάτι όμορφο. Όλα είναι έτοιμα, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται. Για άλλα και για άλλα δίνουμε χρήματα. Γι’ αυτό που αφορά την κουλτούρα, την ιστορία της Φλώρινας, δεν έχουμε. Επίσης, θέλω να γράψετε και αυτό: Χρειαζόμαστε για το ωδείο δύο – τρία βιολιά. Έχουμε ένα βιολοντσέλο και μια βιόλα. Να είναι καλά η κ. Δόμνα, που τόλμησε και τα πήρε. Χρειαζόμαστε όμως απαραιτήτως και τα βιολιά. Όταν γίνονται οι διαγωνισμοί να τα δανείζονται τα παιδάκια μας, να παίζουν και μετά να τα επιστρέφουν. Να μην παίζουν μ’ αυτά τα σανίδια. Πρέπει να βοηθήσουν όλοι, γιατί η Φλώρινα, μετά από τόσα χρόνια ζει πραγματικά μια δημιουργική μουσικά εποχή!

Είναι σημαντικό το όργανο για μια ολοκληρωμένη ερμηνεία;

Σημαντικό; Σημαντικότατο! Άλλο να οδηγείς Τζάκουαρ και άλλο Ντεσεβώ! Αν θέλουμε να διακριθούν τα παιδιά μας στους διαγωνισμούς, πρέπει να τους δανείζουμε καλά όργανα. Δε ζητάμε βιολιά του ενός εκατομμυρίου. Ας πάρουν πιο φτηνά, των πέντε χιλιάδων. Επίσης δεν έχουμε δοξάρια, δεν έχουμε χορδές. Τόσο δύσκολο είναι να αγοραστούν αυτά; Τα λέω, τα ξαναλέω, δε γίνεται τίποτα. Είμαι πολύ απογοητευμένη από τους αρμόδιους φορείς. Εγώ ετοιμάζω με δικά μου χρήματα μια υποτροφία, αλλά, άλλο η υποτροφία, άλλο να ενδιαφερθούν για να σταθεί το ωδείο στο ύψος του. Έκανα σεμινάρια με δικά μου χρήματα και δε με στήριξε κανένας… Δεν μπορώ να το κάνω πάντα αυτό, δεν είμαι ο Ωνάσης!.Εφέτος για παράδειγμα, κάναμε μόνο μία συναυλία. Νοείται ωδείο χωρίς συναυλίες; Πόσο θα τους κόστιζαν; Δέκα, είκοσι χιλιάδες το χρόνο; Οι καλλιτέχνες έρχονται εδώ χωρίς αμοιβή και έρχονται για δικό μου χατίρι και για το χατίρι της κ. Ευνουχίδου. Παρ’ όλα αυτά πρέπει κάπου να κοιμηθούνε, κάτι να φάνε. Εισιτήριο εισόδου δεν επιτρέπεται να βάλουμε στις συναυλίες. Γιατί να μη βάλουμε; Στο σινεμά, πώς πληρώνουν; Το ωδείο σε όλα τα κράτη του κόσμου είναι Ανώτατο Πνευματικό Ίδρυμα, είναι πανεπιστήμιο. Έτσι πρέπει να το βλέπουν οι Φλωρινιώτες. Το υπουργείο πολιτισμού δεν ενδιαφέρεται…. Κανένας δεν ενδιαφέρεται…

Ο κ. Βοσκόπουλος….. εννοώ η Νομαρχιακή Αρχή….;

Ναι… ναι… ο μόνος που ενδιαφέρεται είναι ο Νομάρχης, ο κ. Βοσκόπουλος. Πέντε του ζητάμε, δέκα μας δίνει. Αλλά και αυτός έχει περιορισμούς. Μας έκανε ένα ωδείο κούκλα!. Από εκεί που ήταν ένα τίποτα, τώρα είναι «χάρμα ειδέσθε». Τα παιδιά λένε «το ωδείο μας». Το ωδείο είναι υπόθεση όλων μας. Κάποιοι προσπαθούν να καταστρέψουν ό,τι δημιουργήσαμε. Σπέρνουν το φόβο στους γονείς, αλλά δε θα το καταφέρουν. Πρέπει οι Φλωρινιώτες να είναι περήφανοι για το Ωδείο. Χάρη σ’ αυτό η Φλώρινα ακούγεται σε όλη την Ελλάδα. Στο Μέγαρο Μουσικής σαρώσαμε όλα τα βραβεία. Έξι από τη Φλώρινα, ένας από την Κοζάνη, κανένας από αλλού! Τώρα με το διαγωνισμό κάναμε εξετάσεις ελέγχου, ακούσαμε τετρακόσια παιδιά. Υπάρχουν τόσα ταλέντα..πουθενά δε γίνεται αυτό!

Ένα ταλέντο το ξεχωρίζετε αμέσως;

Αμέσως! Έχω αυτήν την ικανότητα.

Είναι αρκετό το ταλέντο για να αγγίξει κανείς την επιτυχία;

Το ταλέντο, είναι το 1% της επιτυχίας . Τα 99% είναι μελέτη, σπουδές.

Μεθαύριο είναι η ημέρα, η αφιερωμένη στη γυναίκα. Ποια είναι η άποψή σας για τη γυναικεία χειραφέτηση;

Κοίταξε, εμένα δε μ’ αρέσει να συζητάω γι’ αυτά τα πράγματα. Πολύς ντόρος , πολύ φασαρία για το τίποτα. Δεν πιστεύω ούτε στη γυναικεία χειραφέτηση, ούτε στο φεμινισμό. Δεν μ’ ενδιέφεραν ποτέ μου. Είμαι αυτό που είμαι, πάλεψα γι’ αυτό… Δεν καταλαβαίνω γιατί τρελάθηκαν όλες οι γυναίκες…! Στο  Παρίσι που ήμουν και συζητούσαμε αυτά τα θέματα με την παρέα μου, που ήταν όλοι διανοούμενοι, πνευματικοί άνθρωποι, πάντα τα βρίσκαμε υπερβολικά. Κρίνοντας από τον εαυτό μου, ξεκίνησα από τη Φλώρινα, μια εποχή που στους δρόμους κυκλοφορούσαν κάρα και πήγα στο Παρίσι. Κανένα εμπόδιο δε στάθηκε ικανό να με σταματήσει. Ήθελα να το κάνω αυτό και το έκανα.

Κέρδισαν ή έχασαν οι γυναίκες κυνηγώντας την ισότητα;

Αλλού έχασαν, αλλού κέρδισαν. Η οικογένεια έχασε πολλά πράγματα. Τα παιδιά χάσανε πάρα πολλά. Υπάρχουν ορισμένες αναγκαιότητες, οι οποίες μας υποχρεώνουν να παραβλέψουμε τα οικογενειακά μας. Μια μητέρα π.χ., έχει ανάγκη και βγαίνει να δουλέψει και παραμελεί εξαιτίας αυτού το παιδί της. Αυτό το καταλαβαίνω. Δεν μπορώ να καταλάβω τη μητέρα που μπορεί να μείνει στο σπίτι, αλλά βαριέται και λέει: «Ας ανοίξω μια μπουτίκ». Αν αυτό είναι γυναικεία χειραφέτηση…. Δεν ξέρω…. Ξέρω ότι τα παιδιά τα μαζεύουν απ’ το δρόμο. Δεν ξέρω….Δε με απασχόλησε ποτέ…

Με τι θα αλλάζατε την καριέρα σας;

Με τίποτα… με τίποτα δε θα την άλλαζα. Από πάντα ήξερα ότι αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να παίζω βιολί. Και πάλεψα γι’ αυτό. Ο πατέρας μου ήταν ανένδοτος, όταν του είπα ότι θέλω να πάω στο Παρίσι. Ήθελε να γίνω γιατρός. Του είπα: «Θα πεθάνω αν δε με στείλεις». Μου λέει: «Πέθανε»!. Ξαπλώνω στο χιόνι και παθαίνω μια ωραία πλευρίτιδα. Κόντεψα να πεθάνω. Έφτασα στα τελευταία μου. «Θα γίνω καλά μόνο αν με αφήσεις να πάω στο Παρίσι», του λέω, ε, και τότε ενέδωσε. «Γίνε καλά και πήγαινε». Πήγα, έκανα αυτό που ήθελα περισσότερο από κάθε τι άλλο. Η παρισινή κοινωνία ήταν πολύ κλειστή, αν όμως ήσουν καλλιτέχνης, σου άνοιγαν όλες τις πόρτες.

Αγαπήσατε τη μουσική με πάθος αλλά κι αυτή σας αποζημίωσε. Γίνατε διάσημη. Έχετε πάρει πολλά βραβεία…..

Τι να τα κάνω τα βραβεία; Να, εδώ τα έχω. Δε είναι καν αληθινά, δεν αξίζουν και τίποτα….. να τα πουλήσω να πάρω κανένα δοξάρι για το Ωδείο που μας χρειάζεται… Όταν ο πατέρας μου χάρισε το Φ.Ο.Ο.Φ., δεκατρία στρέμματα, του είπα: «Γιατί το δίνεις σ’ αυτούς και όχι σ’εμένα;». Ξέρεις τι μου απάντησε; «Τι να το κάνεις, να το πουλήσεις για να αγοράσεις κανένα δοξάρι;».

Ο έρωτας τι ρόλο έπαιξε στη ζωή σας;

Α, έρωτας…. Ο έρωτας και η τέχνη πάνε μαζί. Σε όλη μου τη ζωή, ήμουν πάντα ερωτευμένη. Ακόμα και τώρα που γέρασα και δεν μπορεί να με ερωτευτεί κανείς, εγώ είμαι ερωτευμένη. Αγαπώ τη ζωή, αγαπώ αυτό που κάνω, αγαπώ τα γεράματά μου, είμαι χαρούμενη, δημιουργική, οδηγάω, καπνίζω, αισθάνομαι, μυρίζω και γεύομαι. Τι θέλω;

Κ. Αριάδνη, πέρασα πολύ όμορφα μαζί σας. Σας ευχαριστώ πολύ που δεχτήκατε να μου μιλήσετε.

Όταν με πήρες στο τηλέφωνο για τη συνέντευξη, είπα: Άιντε πάλι, ποιος ξέρει τι σαχλαμάρες έχω να ακούσω. Οι ερωτήσεις σου μου άρεσαν…. Ήταν έξυπνες. Μερικές από αυτές να τις κρατήσεις και να τις κάνετε και σε άλλους καλλιτέχνες. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα σας απαντήσουν. Και να μην ξεχάσεις να γράψεις για το Ωδείο. Δεν έχουμε βιβλιοθήκη. Τα βιβλία είναι πανάκριβα, δεν μπορούν να τα αγοράζουν τα παιδάκια. Να υπάρχει μια βιβλιοθήκη, για να βγάζουν τουλάχιστον αντίγραφα. Έτσι μού ’ρχεται να πω στα παιδιά «πάρτε τα βιολιά και πάμε στην πλατεία να παίξουμε, για να μας δίνουν οι Φλωρινιώτες από ένα ευρώ!. Να βάλουμε όλοι μαζί δυο – τρεις στόχους για το ωδείο μας. Έτσι πρέπει να το λένε όλοι οι Φλωρινιώτες, «Ωδείο μας».


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up