Αχ, αυτή η μεσαία τάξη…! – ΗΧΩλόγιο

«Η τάξις η μεσαία/ ειν’ η σταθερωτέρα/ ειν’ η εντιμοτέρα/ η πλέον νομοταγής/ και ως εκ τούτου βέβαια/ είν’ η εθνικωτέρα…» – Λουκιανός Κηλαηδόνης – «Μικροαστικά»

Η μεσαία τάξη, αγαπημένοι μου, λένε, αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Είναι το σκαλοπάτι που αγωνίζεται να δρασκελίσει ο κάθε πολίτης για να ζει καλύτερα, να έχει προοπτικές για να περάσει στον επόμενο κοινωνικο-οικονομικό του «σταθμό» και, σε τελική ανάλυση, να ξεχωρίσει από τα κάτω οικονομικά στρώματα της κοινωνίας.

Σύμφωνα με τα εννοιολογικά λεξικά, «μεσαία τάξη» είναι αυτή που στον καπιταλισμό κατέχει τα μέσα παραγωγής και βρίσκεται ανάμεσα στην ανώτερη κοινωνική τάξη και την εργατική.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα για τη μεσαία τάξη έκανε το CNN, συζητώντας με ανθρώπους που ανήκουν σε αυτήν. Κάποιοι από αυτούς νιώθουν ασφαλείς και σταθεροί και ορισμένοι το ακριβώς αντίθετο.

Η Κόνι Ουάιτ, για παράδειγμα, είναι παντρεμένη και μαζί με τον άνδρα της έχει εταιρία καθαρισμού: «Μεσαία τάξη, για μένα, σημαίνει πως κάνω κάτι με τον δικό μου τρόπο, χωρίς βοήθεια… μπορώ να εξοικονομήσω για τη συνταξιοδότηση… Είμαστε σε θέση να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας και δεν έχουμε πολλά χρέη… Έχουμε ασφάλιση…».

Ο Τζόζεφ Βάργκαλ θεωρεί ότι ανήκει στη μεσαία τάξη γιατί είναι ικανός να πληρώσει μια υποθήκη, να στέλνει το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο, είναι σε θέση να πηγαίνει διακοπές και να βάζει στην άκρη για τη σύνταξή του.

Ο Κεν Χίλτον, αν και με δύο μισθούς μέσα στο σπίτι, νιώθει ανασφάλεια για το μέλλον: «Ανησυχώ για τα οικονομικά μας, το κολλέγιο του γιου μου και τη συνταξιοδότηση. Ζούμε υπεύθυνα, αλλά όπως συμβαίνει σε όλα τα νοικοκυριά, φοβάμαι για το τι θα γίνει αν υπάρξει κάποιο πρόβλημα υγείας» O Σαμ Γουέλκ λέει: «Δεν είμαστε πλούσιοι, ούτε φτωχοί. Κάνω τη δουλειά μου, την οποία αγαπώ. Έχω το σπίτι μου, που είναι όμορφο. Έχω δύο παιδιά και έναν σταθερό γάμο. Όλα αυτά μοιάζουν με μεσαία τάξη».

Αυτά στην Αγγλία. Στα δικά μας τώρα. Η δική μας μεσαία τάξη, αγαπημένοι μου, την οποία την αποτελούν οι ιατροί, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι μικροεπιχειρηματίες καθώς και κάποιοι ελεύθεροι επαγγελματίες και μισθωτοί, είναι αυτή που μας είπαν οι δημοσκόποι ότι γύρισε την πλάτη της στον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι αυτή που μας λένε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι «πιέστηκε πολύ» και ότι «σήκωσε το βάρος» στον αγώνα για την απαλλαγή της χώρας από τα Μνημόνια.

Το άκουσα μια, το άκουσα δυο, «τ’ άκουσα χίλιες δεκαδυό», που λέει και το άσμα και, μα την αλήθεια, προσπαθούσα να καταλάβω τι ακριβώς εννοούν οι άνθρωποι, μέχρι που πληροφορήθηκα από «έγκυρα χείλη» ότι οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης πιέστηκαν όντως πολύ αλλά όχι ακριβώς από την κυβέρνηση αλλά από την… ΑΑΔΕ.

Ποια είναι η ΑΑΔΕ; ΑΑΔΕ, αγαπημένοι μου, σημαίνει -και είναι- η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων. Ε, αυτή τους… έπεσε βαριά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να κάνει και πολλά.

Τα λέω στο περίπου, αλλά αυτό κατάλαβα. Δηλαδή, η ΑΑΔΕ ήταν η κακιά, πολύ κακιά λέμε, γιατί τους πίεσε! Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι της δικής μας μεσαίας τάξης που καταφέρνουν και ξεφεύγουν με διάφορα, ευφυή ομολογουμένως, τερτίπια και δεν πληρώνουν φόρους, δεν βρήκαν επί ΣΥΡΙΖΑ εκείνη τη ζεστή αγκαλιά που τους παρείχαν οι καλοί εφοριακοί των περασμένων εποχών!

Και δεν είναι μόνο η ΑΑΔΕ. Από κοντά και το ΣΔΟΕ, το ΣΕΠΕ κι όλοι αυτοί οι βάρβαροι που το βάλανε, αμέτι-μουχαμέτι, να ελέγχουν αν οι κατακαημένοι οι ταβερνιάρηδες, ας πούμε, που ανήκουν στη μεσαία τάξη, χρέωναν 25 ευρώ τη χωριάτικη σαλάτα και 10 ευρώ το τζατζίκι και, αντί να σου κόψουν απόδειξη, σου κολλάνε με θράσος στη μούρη το δελτίο παραγγελίας.

Ή αν οι ξενοδόχοι, που και αυτοί ανήκουν στη μεσαία τάξη, απασχολούσαν επί 14 ώρες Έλληνες ή αλλοδαπούς με 300 ευρώ μηνιάτικο και χωρίς ένσημα.

Ή οι μικροεπιχειρηματίες που απασχολούν δωδεκάωρα υπαλλήλους με τετράωρη σύμβαση εργασίας. Που δίνουν το δώρο των Χριστουγέννων και απαιτούν να το πάρουν πίσω αμέσως μετά απειλώντας με απολύσεις…

Ε, εντάξει, είναι γνωστό τοις πάσι πως όταν μπαίνουν στη μέση όλα αυτά, ΑΑΔΕ, ΣΔΟΕ, ΣΕΠΕ κτλ. κτλ. εμποδίζουν την ανταγωνιστικότητα, βρε αδερφέ, όπως εμποδίζουν την ανταγωνιστικότητα και εκείνα τα πρόστιμα προς τις τράπεζες που απασχολούν ενοικιαζόμενους εργαζόμενους σε συνθήκες γαλέρας.

Όχι, όχι, αγαπημένοι μου, μη νομίζετε πως απαιτώ να εννοούμε με τον όρο μεσαία τάξη αυτούς που προσδιόριζε ο Λένιν και ο Τρότσκι. Ούτε απαιτώ η εκλογική συμπεριφορά του κάθε πολίτη να κινείται ανάλογα με την ταξική του προέλευση.

Είναι καλό να ξεχωρίζουμε τους ακριβοπληρωμένους «χαρτογιακάδες» από τους εκπαιδευτικούς των 800 ευρώ, τον περιπτερά -που σπανίως κόβει απόδειξη- από τον κοινοτικό γιατρό, αλλά και τον μεγαλογιατρό ή τον μεγαλοδικηγόρο από τον λιμενικό που θαλασσοπνίγεται κάθε μέρα για να σώσει πρόσφυγες.

Ούτε ξεχνώ ότι μέσα στην κρίση πολλές επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο, ούτε ότι κάποιοι από τα μεσαία στρώματα είχαν στην κατοχή τους μέσα παραγωγής στα οποία εργάζονταν και οι ίδιοι και δεν κατάφεραν να διασωθούν από την ξαφνική πτώση της κατανάλωσης. Στα μεσαία στρώματα υπάρχουν «γκρίζες» ζώνες.

Όμως στην Ελλάδα της κρίσης η μεσαία τάξη πόνεσε μεν, αλλά δεν έχασε όλα τα εισοδήματά της. Και υπήρχαν και θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα κάποιες περιπτώσεις σαν τις εκπληκτικές αποφάσεις υπέρ των δικαστών από το αποτελούμενο από δικαστές μισθοδικείο.

Επ’ αυτών δεν άκουσα κάτι από τους κομματικά στρατευμένους συνταγματολόγους που καταγγέλλουν την κυβέρνηση «διότι δεν σέβεται τη νωπή βούληση του εκλογικού σώματος» και επικυρώνει την επιλογή των ανώτατων δικαστικών.

Με δυο λόγια: ας προσέχουμε καλύτερα πού λέμε ότι κάναμε λάθος. Διότι ζούμε σε μια χώρα όπου ο υπεύθυνος προμηθειών ενός υπουργείου που ανήκει στη μεσαία τάξη «συσσώρευε» περισσότερα από έναν βιομήχανο. Και όπου μεγαλογιατρός δήλωνε λιγότερα από τη μανούλα μου που παίρνει σύνταξη 420 ευρώ.

Όχι, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αξίζει τον κόπο να εγκαταλείπει κανείς τις αρχές του για να διορθώσει μια αστοχία. Το αντίθετο ακριβώς πρέπει να γίνει. Να επιμείνει στις καθαρές συμπεριφορές, στη στήριξη των δημόσιων σχολείων και νοσοκομείων και στη συντριβή, αν είναι δυνατό, της φοροδιαφυγής.

Αλλά όχι να τη λυπόμαστε κιόλας και να χύνουμε μαύρο δάκρυ γι’ αυτήν τη μεσαία τάξη η οποία, κατά τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, πάντα «και τραπεζιτικώς εις την αποταμίευσιν είναι η πλατυτέρα».

Αλίμονο αν ένα κόμμα κάνει σκόντο στις αξίες του για την ψήφο! Μα -λένε οι έγκυροι αναλυτές- έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει στην αντιπολίτευση. Το θέλουμε; Όχι. Αλλά αν είναι να κάνει τα καραγκιοζιλίκια των προηγούμενων και να δημιουργήσει και αυτός ένα πελατειακό σώμα με γραφειοκράτες και επιλεκτικές σχέσεις με οι- κονομικά συμφέροντα, να μας λείπει.

Υπάρχει και ο άλλος δρόμος και ας είναι δύσκολος: να πείσει τους έντιμους Έλληνες, τους συνεπείς Έλληνες, ιδίως της μεσαίας τάξης, ότι η ωραία ζωή δεν είναι αυτή που προβάλλουν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, δεν είναι τα χρυσά σαλόνια και οι πλατινέ σιλικονούχες κυρίες, δεν είναι οι πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων και η ξαπλώστρα στη Μύκονο με την Πόρσε αραγμένη παραδίπλα.

Ο άλλος δρόμος απαιτεί σωστά πρότυπα, Παιδεία και συνεχή προβολή των ιδεών…

Με αγάπη, εύα.


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 390 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up