Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω – ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Τούτες οι μέρες αγαπημένοι είναι βαριές σαν μολύβι, ασήκωτες. Κουβαλούν σωρό τα δυσάρεστα και ανάμεσά τους τη δολοφονία ενός παιδιού. Αν όντως η μάνα, η Ρούλα Πισπιρίγκου έχει δολοφονήσει το παιδί της ή είναι με οποιονδήποτε τρόπο μπλεγμένη στον θάνατο του παιδιού, τότε χωρίς καμιά αμφιβολία βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα από καταβολής κόσμου. 

Η δολοφονία ενός παιδιού είναι πράξη ανόσια και φρικτή, δεν μπορεί να τη χωρέσει και να την κατανοήσει ο νους του ανθρώπου. Δικαίως προκαλεί αποστροφή και οδύνη. Όμως τούτες τις μέρες γινόμαστε μάρτυρες και ενός άλλου εγκλήματος που μας πάει αιώνες πίσω, στις ρωμαϊκές αρένες. 

Αυτόκλητοι τιμωροί και τηλεοπτικοί δικαστές έτοιμοι να πουλήσουν τη ψυχή τους για την τηλεθέαση διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους στο όνομα της δικαιοσύνης. 

Από τη στιγμή που ασκήθηκε δίωξη κατά της Ρούλας Πισπιρίγκου, κάθε άλλο θέμα της επικαιρότητας για τα ΜΜΕ έσβησε. Δεν υπάρχει πια πόλεμος στην Ουκρανία. Η ακρίβεια και οι φουσκωμένοι λογαριασμοί ρεύματος έχουν εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Εξαφανίστηκαν επίσης από τις τηλεοπτικές οθόνες οι εικόνες με τα τρομαγμένα βλέμματα οδηγών μπροστά στις ταμπέλες των βενζινάδικων, όπως και τα σμιχτά φρύδια του φούρναρη που τυλίγει τη φραντζόλα ανατιμημένη κατά 40%. 

Γύρω μας υπάρχει μόνο η Πισπιρίγκου, η φρικτή παιδοκτόνος.

Μπροστά μας αγαπημένοι μου, σερβίρεται σε όλο της το μεγαλείο η ανατομία ενός εγκλήματος το οποίο αναλύεται κομμάτι, κομμάτι, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο: Πώς είναι δυνατόν να σκότωσε την Τζωρτζίνα, τι γίνεται μέσα στο μυαλό της, τι ένιωθε την ώρα που το έκανε, πώς ακριβώς το μεθόδευσε, και πώς το πραγματοποίησε..

Μετά ακολουθούν τα γύρω-γύρω του εγκλήματος, ο δεύτερος κύκλος του κύματος που δημιουργεί το αγκωνάρι που έσκασε μέσα στα ήσυχα νερά της λίμνης. Τι είναι η κεταμίνη; Πώς δρα; Πού τη βρήκε; Πώς τη χορήγησε; Είχε συνεργούς ή το έκανε μόνη της; Ο πρώην άνδρας της έχει ανάμιξη; Η αδερφή, η μάνα;

Αναρωτιέμαι αγαπημένοι μου, τι είναι εκείνο που κάνει την ανθρώπινη φύση να νιώθει μια αλλόκοτη ηδονή μπροστά σε τέτοιες φρικαλέες υποθέσεις. Γιατί, όσο πιο τραγικό, πιο ανήκουστο είναι το έγκλημα, τόσο διεγείρει τη κοινή γνώμη; 

Σαν την καλοκαιρινή φωτιά στο ύπαιθρο που μαζεύει σμήνη από ιπτάμενα ζουζούνια που τρέχουν να χωθούν στην πύρινη καρδιά της και τελικά να καούν τα ίδια. Τι είναι άραγε όλο αυτό;  Είναι λογικό κοινωνικό ενδιαφέρον; 

Πρόκειται για διαστροφή που σε σπρώχνει να ασχοληθείς με κάτι που είναι τόσο ολοφάνερα άρρωστο και αποκρουστικό; Είναι παρορμητική μαζική ταύτιση με τα θύματα ή μήπως είναι η  ανάγκη να αυτοεπιβεβαιωθούμε ότι εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς, ότι μπροστά σε τέτοιους εγκληματίες είμαστε άγγελοι;  

Το ξέφρενο πλήθος έξω από το σπίτι της οικογένειας Πισπιρίγκου είναι μια εικόνα που κατ’ εμέ δε διαφέρει και πολύ από την εποχή του μεσαίωνα, τότε που κυνήγαγαν τις μάγισσες και τις  έκαιγαν στην πυρά. Όλο αυτό το ενδιαφέρον το θεωρώ κοινωνική αρρώστια.  

Οι ίδιοι άνθρωποι που ακούν ένα παιδί να κακοποιείται στο διπλανό διαμέρισμα αλλά κάνουν το κορόιδο, όταν επιτέλους εμφανιστεί η αστυνομία, μαζεύονται στην εξώπορτα για να λιντσάρουν τον δράστη. Από την αρχή αυτής της ιστορίας, σκεφτόμουν, μα πού είναι οι συγγενείς, οι γείτονες, οι φίλοι; Είναι δυνατόν να μην είχαν υποψιαστεί κάτι. Όλος αυτός ο κόσμος που, έσπευσε γεμάτος οργή να γράψει «θάνατος» στα παράθυρα του σπιτιού, πού ήταν τόσον καιρό; Γιατί κρατούσε το στόμα του κλειστό; Γιατί δεν προβληματίστηκε κανείς; Γιατί κανείς δεν βρέθηκε να πει «μα τι συμβαίνει σε αυτό το σπίτι»;  Τι περίμενε δηλαδή; Να διαμορφώσει άποψη από τα τρισδιάστατα ολογράμματα του Ευαγγελάτου ή από τα πλάνα της Νικολούλη;

Και καλά το πλήθος. Οι επιστήμονες γιατροί στα νοσοκομεία; οι κοινωνικές υπηρεσίες; Ένας τους  δεν βρέθηκε να προβληματιστεί, να αναρωτηθεί, να μιλήσει, να ρωτήσει; 

Γιατί πάντα να ξεσηκώνεται το σύμπαν μετά; Στην υπόθεση Δουρή μετά. Μετά και στην υπόθεση της μικρής Άννυ. Μετά και στη δολοφονία της 6χρονης Στέλλας στην Αγία Βαρβάρα, μετά και στα τόσα άλλα παιδιά που χάθηκαν άδικα και θα μπορούσαν να έχουν σωθεί. 

Τελικά αγαπημένοι μου καταλήγω πως  η ανάγκη του όχλου να τιμωρήσει έχει ένα και μόνο σκοπό, να απαλύνει ενοχές.

Η ποιήτρια Γαλάτεια Καζαντζάκη στο ποίημά της με τον τίτλο «αμαρτωλό» γράφει: «Μα από την κόλασή μου σου φωνάζω/Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω». 

Σε αυτήν τη φράση συναντάμε όλη την αλήθεια για τα κίνητρα και τους δαίμονες που κουβαλάμε και εύκολα μπορούν να μας μεταμορφώσουν σε κριτές και δήμιους.

Από την άλλη το να αφήνεται η τιμωρία στα χέρια του όχλου είναι η απόλυτη μέθοδος για να τον ελέγξειςΝα τραβήξεις την προσοχή του από τα άλλα, τα σημαντικά που διενεργούνται γύρω του και εις βάρος του. Για να λειτουργήσει, δε, αυτό ακόμη πιο πειστικά το ντύνουν και με αξίες και ηθικές. Σου λέει το κάνεις εν ονόματι του καλού όλων, και έτσι επιβάλλεται, ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου ο καθένας μας μπορεί να ξεπλύνει τις αμαρτίες του.

Και όσο πιο δυνατή η κατάρα, όσο πιο ζεστό το αίμα τόσο πιο μεγάλη η βουτιά. Το πλήθος ζαλισμένο από τη φτώχεια, την κρατική αναλγησία, από τα ΜΜΕ που τον χειραγωγούν ακατάπαυστα, ψάχνει να καταφέρει μια ρωγμή στην άθλια καθημερινότητα του.

Η Ρούλα Πισπιρίγκου, η φόνισσα, η Μήδεια, η Φραγκογιαννού και ό,τι άλλο πιασάρικο ακούμε και θα ακούσουμε στα δελτία ειδήσεων, από εδώ και πέρα, είναι μία από εμάς, είναι μέλος της κοινωνίας μας. Ναι, δεν είναι το πιο θαυμαστό και σίγουρα όχι το πιο υγιές κομμάτι της, αλλά είναι μέλος της κοινωνίας μας. 

Και όσοι φωνάζουν «άρον άρον σταύρωσον αυτήν», καλά θα κάνουν να κλείσουν την τηλεόραση, να αφήσουν λίγα λουλούδια, αν τους παρηγορεί, και να σκεφτούν.

Αν δεν μπορούν να κάνουν ούτε αυτό, τότε ας σιωπήσουν, όπως σιωπούσαν τόσον καιρό όταν έβλεπαν και άκουγαν τα σημάδια κι ας αφήσουν τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλεία της. Στη ζωή μας δεν αντέχουμε άλλους άριστους, τέλειους, άμωμους αγνούς και άσπιλους.

Ας βρούμε το θάρρος να κοιταχτούμε στο καθρέφτη. «Μα απ’ την κόλασή μου σου φωνάζω/ Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»…

Με αγάπη εύα

Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 958 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.