Εσύ τι αισθάνεσαι όταν βρέχει; (Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη)

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Εσύ τι νοιώθεις, άραγε, όταν βρέχει; Ζωγραφίζεις με τα δάχτυλά σου σπίτια, καρδιές, χαμόγελα ή κρύβεσαι κάτω από τα σκεπάσματά σου και αφήνεσαι στη μέθη του ύπνου; Την παρακολουθείς από το τζάμι ή κατσουφιάζεις και το αρχικό χαμόγελο διαδέχεται μία αίσθηση ματαίωσης;

Όταν βρέχει, τι επιθυμίες σου γεννούν οι σταγόνες της βροχής;

Να βγεις στους δρόμους και να χορέψεις όπως ο Gene Kelly, αψηφώντας τους κοινωνικούς καθωσπρεπισμούς και να αισθανθείς πραγματικά ελεύθερός; Ή αισθάνεσαι θυμό επειδή η βόλτα σου ματαιώνεται ή δε θα μπορέσεις να είσαι συνεπής στην έξοδο που έχεις κανονίσει;

Πολλά και διαφορετικά συναισθήματα για τον κάθε άνθρωπο γεννά αυτή η τόσο όμορφη αλλά και απαιτητική πτώση νερού. Λες και τα σύννεφα παράπονα έχουν και προσπαθούν να μας εμποδίσουν, να μας μπερδέψουν και να μας κάνουν την καθημερινότητα πιο πολύπλοκη.

Η βροχή είναι μία μοναδική εμπειρία. Σου θυμίζει πως ακόμα και ο ίδιος ο ουρανός πολλές φορές, αφήνει άφοβα τα δάκρυά του να ποτίσουν τη γη. Και σε ενθαρρύνει να βγεις να περπατήσεις αφήνοντας και τα δικά σου ελεύθερα;

Kανείς δε θα σε ρωτήσεις «γιατί κλαις», διαπιστωμένα, όταν αφήσεις τα μάτια σου ελεύθερα μέσα στη βροχή. Δημιουργεί μία αίσθηση μοναχικότητας, καθώς οι άνθρωποι αδειάζουν τους δρόμους, αλλά ταυτόχρονα σου δημιουργεί και μία αίσθηση ελευθερίας.

Αυτή η απουσία ανθρώπων σε βοηθάει να αναδείξεις αυτό που είσαι πραγματικά, δίχως να κάμπτεσαι από τις κυρίαρχες κοινωνικές πεποιθήσεις οι οποίες υπαγορεύουν μία συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Πολλά συναισθήματα δημιουργούν οι σταγόνες νερού που τόσο ορμητικά πέφτουν στο έδαφος και πλημμυρίζουν δρόμους, πάρκα, πλατείες.

Όταν μπαίνει νερό στα παπούτσια μου και οι κάλτσες μου βρέχονται, παγώνοντας τα πόδια μου, θυμώνω. Λέω «μα γιατί, σήμερα κανόνισα να βγω και πάλι έβρεξε;»

Αλλά και πάλι, σαν μικρό παιδί αφήνομαι, διότι η βροχή με παρασέρνει να πλατσουρίσω στα νερά, ακόμα και αν βραχούν τα ρούχα μου.

Θυμάμαι τις στιγμές εκείνες, που ήμουν παιδί και δε με ένοιαζε ότι θα καθυστερήσω στις υποχρεώσεις μου ή δε θα βρω εύκολα λεωφορείο για να πάω στη δουλειά μου. Χαιρόμουν γιατί έβρισκα το θέαμα της βροχής τόσο διασκεδαστικό, ήθελα να τρέξω και δε σκεφτόμουν πως μπορεί να γλιστρήσω και να ματώσουν τα γόνατά μου.

Η βροχή έχει και αυτή τη μαγεία της. Ακόμα και αν δεν τη συμπαθείς, δώσε της μία ευκαιρία. Σκέψου πως οι μεγαλύτεροι έρωτες αντάλλαξαν ένα φιλί στη βροχή και πως μπορείς να βγεις ελεύθερα και να απελευθερωθείς από τα δεσμά της ψυχής σου, δίχως κανένας να σε ρωτήσει «γιατί κλαις».

Τα δάκρυα μπερδεύονται με τη βροχή, η ίδια σε απελευθερώνει και σου δείχνει έναν δρόμο ώστε να αισθανθείς πως κάνεις κάτι που δε θα τολμούσαν οι πολλοί…

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Μαρία Σκαμπαρδώνη

ΗΧΩΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ
Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 959 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.