«Η Γαλλία είναι μια Δημοκρατία που έχει θεμελιωθεί πάνω στη λαϊκή βία…» (Τζον Λίχφιλντ)

Δεν χωράει αμφιβολία ότι η προεδρία Μακρόν κλυδωνίζεται από τις σφοδρότερες ίσως κοινωνικές ταραχές που έχει βιώσει η Γαλλία από τη δεκαετία του 1960. Η αδέσποτη εξέγερση, στην οποία συμμετέχουν, χωρίς ιδεολογικό και πολύ περισσότερο κομματικό πρόσημο, από αριστεριστές μέχρι ψηφοφόροι της Μαρί Λεπέν, υποτιμήθηκε αρχικά από την κυβέρνηση, όταν ξεκίνησε αυθόρμητα από το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις αρχές του Νοέμβρη, υιοθετώντας το κίτρινο γιλέκο ως σήμα κατατεθέν.

Πρόκειται για το χαρακτηριστικό γιλέκο που, ειδικά στη Γαλλία, είναι υποχρεωμένοι να έχουν οι οδηγοί σε περίπτωση ανάγκης. Η έκταση των επεισοδίων που μετέτρεψε τη γαλλική πρωτεύουσα σε επίγεια κόλαση, υποχρέωσε τον Μακρόν να ανοίξει διάλογο, κάνοντας στροφή 180 μοιρών. Αρχικά, η απάντηση της κυβέρνησης ήταν ιδιαίτερα αυστηρή, κάνοντας λόγο για «ενόχους που θα ταυτοποιηθούν και θα λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους ενώπιον της Δικαιοσύνης».

Όσο περνούσαν οι μέρες, όμως, κατάλαβαν ότι η αλαζονεία δεν είναι ούτε η κατάλληλη, ούτε η συνετή οδός. «Μυρίζει επανάσταση», μετέδιδε το Γαλλικό Πρακτορείο. Έτσι, ο Εντουάρ Φιλίπ, ο πρωθυπουργός του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, μπροστά στη μαζική κινητοποίηση των «κίτρινων γιλέκων» και τον κίνδυνο γενικής πολιτικής αποσταθεροποίησης στη Γαλλία, αναγκάστηκε να ανακοινώσει την ολική οπισθοχώρηση, λέγοντας μέσες άκρες τα εξής:

«Το να ορίζει κάποιος την πορεία και να τη διατηρεί είναι μια αναγκαιότητα για να κυβερνήσει τηΓαλλία, αλλά κανένας φόρος δεν αξίζει να θέσει σε κίνδυνο την ενότητα του έθνους. Θα έπρεπε να ήμασταν κουφοί για να μην ακούσουμε την οργή των Γάλλων». Όμως, παρά την αλλαγή της κυβέρνησης, ο κίνδυνος αυτός δεν έχει αποφευχθεί ακόμα. Η επιθετική νεοφιλελεύθερη πολιτική του Μακρόν εις βάρος των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων και υπέρ των πλουσίων και των επιχειρήσεων δεν έχει αλλάξει και εξακολουθεί να είναι η ουσία του πολιτικού του προγράμματος.

Ακούγεται σαν ανέκδοτο, λοιπόν, να μιλά ο Γάλλος πρωθυπουργός για «ενότητα του έθνους», τη στιγμή που οι άκρως ταξικές επιλογές της κυβέρνησης διχάζουν διαρκώς τη γαλλική κοινωνία και προκαλούν την «οργή των Γάλλων». Ήδη στον χορό μπαίνουν, με διαφορετικές ταχύτητες, μαθητές λυκείων, αγρότες, έμποροι, συνταξιούχοι, συνδικάτα και οικολογικές οργανώσεις.

Οι κινητοποιήσεις, οι οποίες έχουν σαν βασικό χαρακτηριστικό τους την έλλειψη ηγεσίας και κομματικής ή συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, είναι βίαιες και έχουν κοστίσει –μέχρι στιγμής– τη ζωή τεσσάρων ανθρώπων και τον τραυματισμό εκατοντάδων. Φυσικά, όπως έγραψε στον «Guardian» ο Τζον Λίχφιλντ, «η Γαλλία είναι μια Δημοκρατία που έχει θεμελιωθεί πάνω στη λαϊκή βία και η πολιτική τρέχει εδώ στους δρόμους πιο γρήγορα απ’
ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη δυτική Δημοκρατία».

Όντως, η ιστορία μας λέει πως η Γαλλία είναι μια χώρα που έχει να επιδείξει μια σειρά από «απρόσμενες» εξεγέρσεις, κάτι σαν ένα είδος πολιτικού αιφνιδιασμού. Τον Μάη του 1968 για παράδειγμα, ενώ η χώρα διάνυε μια περίοδο υλικής ευημερίας και καταναλωτισμού, έρχεται η έκρηξη σαν προάγγελος της πετρελαϊκής κρίσης της δεκαετίας του ’70 και όλων των συνεπειών, οικονομικών και κοινωνικών, που ακολούθησαν.

Μερικές δεκαετίες αργότερα, το 2005, με πρόεδρο τον Ζακ Σιράκ και υπουργό Εσωτερικών τον «σκληρό» Νικολά Σαρκοζί, γίνεται η εξέγερση που έφερε στο φώς τους αόρατους φτωχούς μετανάστες τους οποίους η Γαλλική κυβέρνηση έχει κρύψει πολύ καλά σε υποβαθμισμένα προάστια και φτωχές συνοικίες. Η εξέγερση αυτή λειτούργησε σαν προάγγελος ενός διχασμού ο οποίος βασίστηκε, εκτός όλων των άλλων, και στην πολιτική διακρίσεων, με αποτέλεσμα να φουντώσει αργότερα το ακροδεξιό κόμμα των Λεπέν.

Σήμερα, που πανευρωπαϊκά το κλίμα είναι συντηρητικό και δεξιόστροφο, οι Γάλλοι ξεκινούν να διαμαρτύρονται για τα καύσιμα, αλλά όχι μόνο για αυτά. Σιγά-σιγά, η ατζέντα γεμίζει και η αντίσταση γίνεται ενάντια: στην πτώση της αγοραστικής δύναμης των πολλών που είναι θεαματική, στη μείωση των μισθών, στην υποβάθμιση του συστήματος κοινωνικής προστασίας, στη μεταρρύθμιση που θέλει να μειώνεται η φορολογία στις μεγάλες επιχειρήσεις και στους εύπορους, στις μεταρρυθμίσεις των εξετάσεων για τα ΑΕΙ αλλά και απέναντι στο γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα μέτρο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Τα τελευταία χρόνια, οι Γάλλοι δοκίμασαν όλες τις μορφές διακυβέρνησης: τη δεξιά του Σαρκοζί (2007-2012), τη σοσιαλιστική του Ολάντ (2012-2017) και, από πέρσι, τη φιλελεύθερη του Μακρόν. Ο Μακρόν είναι αλήθεια πως αρχικά εμφανίστηκε σαν Μεσσίας, λόγω του ότι το παλαιό κομματικό σύστημα είχε καταβαραθρωθεί, αλλά σήμερα κινδυνεύει να μετατραπεί και αυτός σε εξιλαστήριο θύμα μιας κοινωνικής κρίσης που καταπίνει όσους υλοποιούν το νεοφιλελεύθερο δόγμα.

Δυστυχώς, οι «μεταρρυθμίσεις» στις οποίες όλοι ορκίζονται, έγιναν συνώνυμο της λιτότητας και έφεραν τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, που συμπυκνώνονται στη διαπίστωση ότι η ζωή των πολιτών δεν βελτιώνεται. Κάθε άλλο! Μένει να δούμε εάν οι Γάλλοι για ακόμα μία φορά θα ανοίξουν κάποιον δρόμο ελπίδας για την Ευρώπη ή τελικά ο αγώνας τους θα πάει στράφι…

ΗΧΩ


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up