«Η είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες» Σκέψεις… πάνω στον πίνακα του Τζέιμς Ένσορ – ΗΧΩλόγιο

Βρυξέλλες 1889: Μια μεγάλη πλατεία γεμάτη κόσμο. Ένα πλήθος πολύχρωμο. Πολύβουο… πολύγλωσσο, ακούς τη βοή του κι ας είναι η ζωγραφική η τέχνη της σιωπής. Σώματα, χρώματα, αρώματα. Έμποροι, δημοσιογράφοι, πόρνες και ληστές, γυναίκες λαϊκές και κυρίες της αριστοκρατίας, τραπεζίτες κι αλήτες, εταίρες και εταίροι, κοινωνικοί αναμορφωτές και επίβουλοι σωτήρες.

Πρόσωπα που είναι αυτά της δημοσιότητας ανάκατα με αυτά της διπλανής πόρτας. Πρόσωπα που δεν είναι πρόσωπα, αλλά μάσκες, εξπρεσιονιστικά προσωπεία, ζωγραφισμένα με πινελιές σαν μαχαιριές. Τρομερά προσωπεία και άσχημης αισθητικής, σαν αυτά που πουλούσε η μάνα του ζωγράφου στο ψιλικατζίδικο που διέθετε και που στοιχειώνουν σχεδόν όλα τα έργα του δημιουργού.

Πρόσωπα, προσωπεία, κρανία που επιμένουν να θορυβούν, να χλευάζουν, να σχολιάζουν, να ρεκάζουν. Ανθρώπινες μορφές που άλλοτε παίρνουν τρομακτικές και άλλοτε σατυρικές διαστάσεις, σαν τη μορφή του αλκοολικού πατέρα του. Μάσκες, δαίμονες, φαντάσματα, χονδροειδείς, γελοίες φιγούρες, δαιμονικές δραστηριότητες σχολιάζουν γεγονότα και προσωπικότητες αλλά και τις υπαρξιακές ανησυχίες του καλλιτέχνη, ενώ αποκαλύπτουν την έλξη που του ασκεί το μακάβριο.

Και ανάμεσά τους, περικυκλωμένη η μορφή Εκείνου, όχι την ώρα που μπαίνει στην Ιερουσαλήμ για να ακούσει το ανυπόστατο «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», αλλά εκείνου που σέρνεται φορτωμένος τον σταυρό του, τον σταυρό μας προς τον Γολγοθά, ενός Γολγοθά πανταχού παρόντα κι ας μη φαίνεται πουθενά.

Τζέιμς Ένσορ, «Η είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες», σωτήριο έτος 1889. Πίνακας ο οποίος στα τέλη του 19ου αιώνα εξαγγέλλει τον εξπρεσιονισμό του 20ού. Ο δημιουργός του έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος από τους ταγούς της παραδοσιακής ζωγραφικής αλλά και από εκείνη την πρωτοπορία που θέλει να πρωτοπορεί χωρίς να πληγώνεται και να κινδυνεύει. Έτσι γίνεται πάντα στην τέχνη.

Πίνακας ζωγραφικήςΠέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι το έργο του Τζέιμς Ένσορ να αναγνωριστεί, να εκτεθεί θριαμβευτικά, να μετατραπεί σε ακριβό εμπόρευμα. Ο ίδιος ο Ένσορ, αφού πριν αναγνωριστεί θεωρήθηκε παράφρων, μετά τιμήθηκε με τον τίτλο του βαρόνου και με τα ωσαννά όλων αυτών που ξέρουν να ραίνουν με δάφνες όταν οι δάφνες δεν έχουν πια σημασία. Βρυξέλλες 1889. Βρυξέλλες 2018. Εκατόν τριάντα χρόνια μετά, όλος ο καλός κόσμος σε παρέλαση, σαν αυτή στον προφητικό πίνακα του Ένσορ, στη χωρίς όρια πλατεία των συσκέψεων, των διαβουλεύσεων, των συνελεύσεων και των συνεντεύξεων, που αναπαράγονται, πραγματικές μαζί και συμβολικές, ανυπόστατες και φονικές μέσα από τη συνεχή ροή των προγραμμάτων της τηλεόρασης, των αναρτήσεων του διαδικτύου και των δημοσιευμάτων του Τύπου, που αφηγούνται είτε δραματικά είτε κυνικά τη σταύρωση του υιού του ανθρώπου, τη σταύρωση του ανθρώπου.

Αν κοιτάξει κανείς τον πίνακα προσεχτικά, κάπου μέσα στο αδηφάγο πλήθος θα ανακαλύψει το πρόσωπο του δημιουργού. Το πρόσωπο του ίδιου του Ένσορ. Είναι εκεί παρών, φορώντας ένα παράταιρο καπέλο που τον καθιστά ύποπτο μιας και τον κάνει να διαφέρει από τον συρφετό. Ή μήπως δεν είναι το πρόσωπο του Ένσορ; Μήπως δεν είναι το πρόσωπο ενός ζωγράφου αλλά το πρόσωπο ενός λαού; Ίσως, ίσως το πρόσωπο ενός κόσμου; Μήπως το αταίριαστο αυτό καπέλο δεν είναι κι αυτό παρά ένα ακόμη προσωπείο; Όχι καπέλο με φτερά, αλλά ένα καπέλο στέφανος, ο στέφανος εξ ακανθών που ο Πιλάτος, οι γκρίζοι και απρόσωποι εκπρόσωποι των θεσμών, όρισαν για όργανο και σύμβολο του μαρτυρίου.

Καλή Ανάσταση!

Με αγάπη εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 115 αξιολογήσεις)
Τέλειο86%
Πολύ καλό3%
Μέτριο0%
Φτωχό3%
Απαίσιο8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up