Η επιθετική απαίτηση φιλοξενίας των συγχωριανών μας Εμιγκρέ (Π.Βότσης)

Βότσης Πέτρος - Σημείωμα

«Την ξενιτιά, την ορφανιά, την πίκρα, την αγάπη, τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν’ τα ξένα» – ΔΗΜΩΔΕΣ

Με τον εμφύλιο πόλεμο το χωριό μας η Σέτινα (Σκοπός) θρήνησε περισσότερους από εξήντα νέους και νέες και οι πιο πολλοί ήταν στρατολογημένοι στον Δημοκρατικό Στρατό. Η απώλεια των νέων ανθρώπων δεν ήταν το μόνο κακό αφού από τους χίλιους διακόσι-ους κατοίκους, απέμειναν λιγότε-ροι από εκατό! Οι περισσότεροι είχαν εγκαταλείψει το χωριό και έγιναν πολιτικοί πρόσφυγες και ζουν ακόμα και σήμερα (όσοι απο αυτούς είναι ζωντανοί) στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη και ήταν ανεπιθύμητοι από την ελληνική πολιτεία. Αυτοί οι εκατό που απέμειναν στο χωριό, προσπάθησαν να το στήσουν από την αρχή. Πολλά ήταν τα σπίτια που είχε κάψει ο Εθνικός Στρατός με κριτήριο ότι κάποιος από αυτούς που μέναν σε ένα σπίτι είχε στρατολογηθεί και πολεμούσε με τον Δημοκρατικό Στρατό.

Τόσο τα σπίτια όσο καιτα χωράφια των φυγάδων δημεύτηκαν και μοιράστηκαν σε ακτήμονες που είχαν απομείνει, σε Σαρακατσάνους που είχαν κατακλύσει το χωριό αλλά και σε άλλους συντοπίτες που τους αποκαλούσανε «κληρούχους».

Ορισμένοι από τους πολιτικούς πρόσφυγες επέστρεψαν, επειδή είχαν τα εχέγγυα της ελληνικής εθνικοφροσύνης, παρ’όλα αυτά οι κάτοικοι του χωριού δεν ξεπέρασαν τους εκατόν πενήντα. Όσοι συγχωριανοί μας βρίσκονταν ως πολιτικοί πρόσφυγες στα σοσιαλιστικά κράτη, δεν τους έδιναν βίζα για να επισκεφθούν το χωριό μας γιατί είχαν απωλέσει το ελληνικό «γένος».

Εμείς όμως μπορούσαμε να πάμε να τους επισκεφθούμε και το κάναμε. Όταν κάποτε κατάφερα να πάω στη Γιουγκοσλαβία όπου βρίσκονταν οι περισσότεροι, αντάμωσα τους συγχωριανούς μου και ήταν πολύ συγκινητικά αυτά που είδα και άκουσα.

Έμαθα για παράδειγμα ότι οι συγχωριανοί μας οργάνωναν εκδρομές μέχρι τα ελληνικά σύνορα και σε τοποθεσίες τέτοιες όπου μπορούσαν να αντικρύσουν τα βουνά του χωριού μας και οι εκδρομές αυτές γι’αυτούς ήταν ένα ιερό προσκύνημα στον τόπο που γεννήθηκαν.

Ένας γέροντας με πλησίασε όταν είχα πάει στη γειτονική χώρα και μου είπε πως η τελευταία του επιθυμία ήταν να του επιτρέψει το ελληνικό κράτος να έρθει και να κοιμηθεί ένα βράδυ δίπλα στον τάφο της μάνας του και να φύγει την άλλη μέρα το πρωί. Μετά το 2000 τους επιτρέψανε μια ολιγοήμερη επίσκεψη στα χωριά τους στη Μακεδονία γιατί οι αντάρτες και οι πολιτικοί πρόσφυγες από τα άλλα μέρη της ελληνικής επικράτειας είχαν επιστρέψει από την δεκαετία του ’80 και τους είχαν αποδοθεί οι περιουσίες τους.

Όταν οι πολιτικοί πρόσφυγες συγχωριανοί επισκέφθηκαν το χωριό μας το βρήκαν μεταμορφωμένο αφού πολλά σπίτια είχαν γκρεμιστεί ή πέσει και είχαν χτιστεί νέα. Ρωτούσαν που βρίσκονταν τα σπίτια τους τα οποία οι περισσότε- ροι αντίκρυσαν ερειπωμένα.

Ορισμένοι που είχαν αφήσει το χωριό σε μικρή ηλικία και αυτοί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο εξωτερικό μόλις μάθαιναν που βρίσκονταν το σπίτι της οικογένειας τους ζητούσαν να τους πούμε που βρίσκονταν και τα χωράφια τους!

Μερικοί από αυτούς νόμιζαν ότι εμείς οι κάτοικοι του χωριού είμασταν οι άρπαγες των σπιτιών και των χωραφιών τους και απαιτούσαν να τους φιλοξενήσουμε επ’αόριστον. Ορισμένοι μάλιστα που αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, ζητούσαν και περίθαλψη στα νοσοκομεία ως αντάλλαγμα της εκμετάλλευσης των χωραφιών τους και του οικοπέδου τους από εμάς τόσα χρόνια…

Αγνοούσαν και δεν καταλάβαιναν ότι τόσο τα σπίτια όσο και τα χωράφια τους, με αποφάσεις δικαστηρίων είχαν δημευτεί και είχαν αποδοθεί σε άλλους.

«Ζητήστε οργανωμένα από το ελληνικό κράτος να σας αποζημιώσει, προσφύγετε στα διεθνή δικαστήρια κι εμείς θα σας συμπαρασταθούμε και θα γίνουμε μάρτυρες ότι είναι δικά σας…», τους βεβαιώναμε. «Όχι», λέγανε. «Εμείς τα θέλουμε τα δικά μας!» λέγανε κι ας είχαν περάσει σε χέρια άλλων με ευθυνη της γεωργικής υπηρεσίας εδώ και πενήντα χρόνια…

Πολλοί παρεξηγήθηκαν και μας χαρακτήρισαν αφιλόξενους και δεν ρωτούσαν αν είχαμε χώρο ή την οικονομική ευχέρεια να τους φιλοξενήσουμε, κάτι που απαιτούσαν τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο.

Πολλοί από αυτούς τους πρώην συγχωριανούς ή καλύτερα απόγονοι των πρώην συγχωριανών δεν ήταν εύκολοι επισκέπτες. Είχαν αστικές απαιτήσεις, μας υποδείκνυαν για παράδειγμα ν’αλλάξουμε τις ηλεκτρικές μας συσκευές γιατί ήταν ξεπερασμένες, μας συμβούλευαν να αγοράσουμε βίντεο και αγνοούσαν ότι οι περισσότεροι από εμάς είμασταν φτωχοί αγρότες σε μια περιοχή που δεν είχε γνωρίσει ιδιαίτερα την ανάπτυξη.

Ζητούσαν συγκεκριμένα φαγητά, βιομηχανικά σκευάσματα και εδέσματα του εμπορίου που οι περισσότεροι από εμάς αγνοούσαμε την ύπαρξη τους.

Ορισμένοι από αυτούς δεν δίστασαν να μας ζητήσουν να τους βρούμε φάρμακα για χρόνιες παθήσεις και να τους πληρώσουμε τις νοσηλείες λες και τους τα χρωστούσαμε.

Μετά από δέκα χρόνια που υπομείναμε αυτήν την επιθετική τακτική άρχισαν να αραιώνουν οι επισκέψεις και μόνο οι στενοί συγγενείς έρχονταν και ήταν ευπρόσδεκτοι κι απολάμβαναν την φιλοξενία μας.

Πέτρος Βότσης


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η επιθετική απαίτηση φιλοξενίας των συγχωριανών μας Εμιγκρέ (Π.Βότσης)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up