Η Μακεδονία, το μήλο της έριδος (του Γεώργιου Λ. Μαντρατζή)

Μακεδονία, εκ του αρχαίου Ελληνικού Μακεδνός, που σημαινει ψηλός, εύσωμος, είναι όρος μόνον γεωγραφικός,ιστορικός, όχι Εθνικός. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος.

Την άποψη αυτήν υποστηρίζει και βεβαιώνει και το Ανώτατο Ελληνικό Δικαστήριο, ο Άρειος Πάγος.

Οι κάτοικοι της Μακεδονίας, με γεωγραφικό μόνον προσδιορισμό, λέγονται Μακεδόνες.

Η Μακεδονία, ανέκαθεν κατοικείται από Έλληνες και οι Μακεδόνες, στην πλειονότητά τους ανέκαθεν ομιλούν κυρίως την ελληνική γλώσσα. Η άφιξη στην περιοχη και άλλων λαών, επηρέασε μεν το δημογραφικό θέμα, όμως κύρια ομιλουμένη γλώσσα στην περιοχή συνέχισε να είναι η Ελληνική Γλώσσα. Στη Μακεδονία ανέκαθεν οι συναλλαγές γίνονταν στην Ελληνική Γλώσσα. Μακεδονική γλώσσα δεν υπήρξε πότε.

Οι Έλληνες ομιλούν πάντοτε την ίδια γλώσσα, γράφει ο Ηρόδοτος. Έστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία, γράφει ο Στράβων, τον πρωτο αιώνα προ Χριστού.

Στην Αγία Γραφή πλειστάκις αναφέρεται ο γεωγραφικός όρος Μακεδονία. Ο Ηρόδοτος, αναφέρεται στην γεωγραφική και ιστορική αυτή περιοχή της Μακεδονίας, (484 π.Χ.). Ουδέποτε, συνοψίζω και επαναλαμβάνω, υπήρξε Μακεδονική Γλώσσα και ούτε Μακεδονικό Έθνος. Αντίθετη άποψη είναι δόλια, ψευδής και κακόβουλη.

Η Μακεδονία, που καταλαμβάνει τον προς βορράν του Αιγαίου Πελάγους χώρο, αποτελεί φυσικό όριο. Διαχωρίζει τις περιοχές, που υπάρχουν βορειότερα, από την θάλασσα.

Η Μακεδονία είναι πλούσια σε έδαφος και σε υπέδαφος, πράγμα που, σε συνδυασμό και με το πολιτισμικό της επίπεδο και την στρατηγική της θέση, την κατέστησε το μήλο της έριδος, πεδίον επίμονων διεκδικήσεων.

Η σπουδαιότητα του χώρου της Μακεδονίας, ανέκαθεν υπήρξε σημαντική, αφού, μέσω αυτής, υπάρχει πρόσβαση στίς πέντε θάλασσες και στίς δύο ηπείρους. Μέσω αυτής διευκολύνονται οι συγκοινωνίες, χερσαίες και θαλάσσιες και η θέση της είναι σημαντική.

Η Μακεδονία, που ανήκει στα Βαλκάνια, δεσπόζει ανατολής και δύσεως, βορρά και νότου και αποτελεί βασικό εμπορικό σταυροδρόμι, των μεγάλων αγορών της Ανατολής και της Δύσεως.

Η Μακεδονία υπήρξε Επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που βορειοδυτικά έφτανε μέχρι την Κράινα, εξ ου και η ονομασία (Κράινα= άκρον) και επί σειρα αιώνων συνέχισε να έχη τον βασικό και πρωτεύοντα ρόλο στην περιοχή.

Στην διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επί 400 και πλέον χρόνια, η Μακεδονία συνέχισε να είναι ο κύριος άξονας του εμπορίου. Η Μακεδονία ανέπτυξε τα γράμματα, τις τέχνες και το εμπόριο και ανέδειξε μεγάλες προσωπικότητες.

Πολλές μάχες γίνανε, πολλά στρατιωτικά κινήματα και πολλά σενάρια μεθοδεύτηκαν για την κατάκτηση της Μακεδονίας.

Στα τέλη του 18ου αιώνα, από την Μακεδονία, σχεδιάστηκε να διέλθη το λεγόμενο σλαβικο τόξο, με αφετηρία την Ρωσία και κατάληξη στην Αδριατική Θάλασσα.

Η Βουλγαρία θέλησε να εκμεταλλευτεί ευκαιρίες και άρχισε να οργανώνει προπαγάνδα και σχετικά κινήματα.

Την Μακεδονία επέλεξε η Γερμανία για να ενισχύσει την κυριαρχία της και γι’ αυτό ο Χίτλερ με απόρρητη επιστολή του, 1452/44, που έστειλε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, δηλαδη, εφτά μήνες πρίν πεθάνει, παρήγγειλε την μεθόδευση τής ιδρύσεως, με το όνομα Μακεδονία, προτεκτοράτου της Γερμανίας, που ονειρευόταν, στην θέση της FYROM, ενός κέντρου, που ως υποχείριό της, θα μπορούσε να εξυπηρετεί τα συμφέροντά της Γερμανίας. (Σημ.: Τοτε ο Βασιλιάς της Σερβίας διεφώνησε, με την βάσιμη αιτιολογία ότι οι κάτοικοι δεν είναι Μακεδόνες, ωστόσο ο εθνικιστής Ντράζα Μηχαήλοβιτς αποβλέποντας σε πολιτικά οφέλη, αποδέχτηκε την ιδέα αυτή, αδιαφόρως καταγωγής των κατοίκων, όπως είπε και άρχισε να την καλλιεργεί).

Αργότερα, όπως περιγράφω παρακάτω, την ιδέα την υλοποίησε ο Τίτο. Οι Σλάβοι πρωτοεμφανίστηκαν στην περιοχή, τον 7ο αιώνα μ.Χ. Στη διάρκεια αυτή και μέχρι το 1944, η περιοχή αυτή λεγόταν Βαρντάρσκα.

Οι γειτονικές χώρες, πάντοτε εποφθαλμιούσαν την Μακεδονία και γι αυτό πολλά κατακτητικά σενάρια παίχτηκαν γύρω από αυτήν. Κατά την συμφωνία των Βαλκανικών Χωρών, όταν οι Βαλκανικές χώρες αγωνίζονταν να αποτινάξουν τον Οθωμανικό ζυγό, κάθε βαλκανική χώρα θα αποκτούσε την περιοχή, που πρώτη θα απελευθέρωνε.

Η Ελλάδα, εκτός των άλλων, απελευθέρωσε σημαντικό τμήμα της Μακεδονίας, όμως δεν πρόλαβε να τήν απελευθερώσει όλη. Η Βουλγαρία μπόρεσε και απελευθέρωσε και απέκτησε την χώρα της και μικρό μέρος της Μακεδονίας.

Επίσης η Σερβία μπόρεσε να απελευθερώσει και συνεπώς πρόλαβε να αποκτήσει τη χώρα της και μικρό μέρος της Μακεδονίας, όπως τα Σκόπια, το Μοναστήρι, την Αχρίδα κλπ., δηλαδή την περιοχή, που συνέχεια από της εμφανίσεως των Σλάβων και μέχρι το 1944, λεγόταν Βαρντάρσκα.

Η καθυστέρηση του Ελληνικού Στρατού στη Φλώρινα, εξ αιτίας Τούρκων, που αντιστάθηκαν στο Κλειδί, που είχε σαν αποτέλεσμα να ανακόψουν την επέλαση του Ελληνικού Στρατού, είχε σαν συνέπεια να προλάβουν να μπούν πρώτοι οι Σέρβοι στο Μοναστήρι, στην Αχρίδα, στα Σκόπια κλπ.

Ουδέποτε έγινε άλλη συμφωνία, για διανομή της Μακεδονίας και ούτε με την συνθήκη του Βουκουρεστίου, της 13 Αυγούστου 1913.

Έτσι το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας το έχει η Ελλάδα, η οποία, για λόγους πραγματικούς ιστορικούς, Εθνικούς, Διεθνους Δικαίου, κλπ., συνεχίζει και διατηρεί για την περιοχή, το όνομα Μακεδονία, γεγονός για το οποίο ποτέ κανείς δεν διεφώνησε διότι της ανήκει.

Τα μέρη αυτά κατά την απελευθέρωση τους από τον Οθωμανικό ζυγό, στην πλειονότητά τους, κατοικούνταν κυρίως απο Έλληνες, ωστόσο η Βουλγαρική προπαγάνδα δρούσε ασταμάτητα.

Η γλώσσα που μιλουσαν στην Μακεδονία, ήταν κυρίως η Ελληνική. Μακεδονικό Έθνος και Μακεδονική γλώσσα, δεν υπήρξαν ποτέ. Σημειώνω ότι κατα την απογραφή που έγινε το 1921, στη Σερβία, κανένας δε βρέθηκε να δηλώνει «Μακεδόνας», όπως και κανείς δεν δήλωσε ως ομιλουμένη γλώσσα του «Μακεδονική», διότι δεν υπήρξαν πότε.

Τα περί Μακεδονικού Εθνους και μακεδονικής γλώσσας είναι τεχνητά δημιουργήματα σχετικής προπαγάνδας.

Ο Τίτο, μετά από παρότρυνση του Στάλιν, ανέλαβε να προλάβει και υλοποιήσει την ρωσική, βουλγαρική, αλλά και γερμανική ιδέα. Ο στρατάρχης Τίτο, που το 1944, συνένωσε τις παρακείμενες περιοχές ήτοι: τη Σερβία, μια από τις επαρχίες της οποίας ήταν και η Βαρντάρσκα, την Κροατία, τη Σλοβενία, το Μαυροβούνιο και συνέστησε μια ομόσπονδη δημοκρατία, με την ονομασία Fenderativna Narontna Republica Yugoslavia, γνωστή ως Γιουγκοσλαβία, έχοντας και την στήριξη της Σοβιετικής Ενώσεως, μεθόδευσε να υλοποιήσει τη μεγάλη προαναφερομένη Ιδέα.

Τότε, το 1944, που κάτω από την βαριά μπότα του Τίτο δεν μπορούσε να κινηθεί τίποτε, χωρίς την συναίνεσή του και που η θρησκεία βρισκόταν σε διωγμό, «ξεσηκώθηκαν» οι Σκοπιανοί και «αξίωσαν» η περιοχή τους, που κατοικούσαν, που έως τότε λεγόταν Βαρντάρσκα, επί 1200 χρόνια, να γίνει αυτόνομη περιοχή, με το όνομα Μακεδονία, καθώς επίσης να γίνει η εκκλησία τους αυτοκέφαλη, με την ονομασία: αυτοκέφαλη εκκλησία της Μακεδονίας.

Και όλα αυτά, ο πανίσχυρος Τίτο «υποκύπτοντας» στην αξίωση της Βαρντάρσκα, τα «αποδέχτηκε».

Και «εν μιά νυκτί», (έτος 1944), δόλια και καταχρηστικά, η περιοχή, από Βαρντάρσκα μετονομάστηκε σε Μακεδονία και αρχισε να φτιάχνει ιστορία, να προσαρμόζει θρησκεία, να συστηματοποιεί γλώσσα, πολιτισμό, μέχρι και να συνθέτει «έθνος», στοιχεία ανύπαρκτα μέχρι τότε και ιστορικά αδιανόητα.

Για την θεμελίωση της προσπάθειάς αυτής, και της προπαγάνδας που εξαπέλυσε, χρησιμοποίησε στοιχεία και μνημεία καθαρώς ελληνικά.

Ξεκινώντας από το αληθές, που τό έχει υιοθετήσει και ο Άρειος Πάγος, ότι μακεδονικό έθνος δεν υπήρξε ποτέ και ούτε υπάρχει, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω και τα ακόλουθα, αναφορικά με το γλωσσικό ιδίωμα, που θέλουν να καθιερώσουν στη FYROM, που αυτό δέν συγκαταλέγεται στίς επίσημες γλώσσες.

Ειναι γλωσσικό ιδίωμα σύμμικτο με στοιχεία από την ελληνική, τη σερβική, κυρίως από την βουλγαρική, την Αλβανικη, Ρομά κλπ.

Η μόνη αναφορά του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στο γλωσσικό ιδίωμα, που ομιλείται στην FYROM, έγινε το έτος 1977, όταν ο Οργανισμός ρώτησε εάν για τη γραφή της γλώσσικού αυτού ιδιώματος, χρησιμοποιείται το Κυριλλικό ή το Λατινικό αλφάβητο και ουδέποτε ο ΟΗΕ την κατέταξε στις επίσημες γλώσσες. Αυτο βεβαιώνει και ο μετέχων καθηγητής της Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

Όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις παραμεθόριες περιοχές, οι κάτοικοι των παραμεθορίων περιοχών, ομιλούν την γλώσσα του κράτους που ανήκουν, καθώς και την γλώσσα του διπλανού κράτους, όχι μόνον για τις ανάγκες της ζωής και των συναλλαγών των κατοίκων, αλλά και, αμεσότερα, πολλές φορές, εξ αιτίας τυχόν κατακτητικών παλινδρομήσεων, αλλα και επιμελείας των κατακτητών, για εδραίωση καθεστώτος ή και για πολλούς άλλους και διαφόρους λόγους.

Παράδειγμα: στα σύνορα Αυστρίας – Κροατίας – Ουγγαρίας – Σλοβενίας, στα σύνορα Γερμανίας – Γαλλίας, στα σύνορα Πολωνίας – Γερμανίας, στα σύνορα Σουηδίας – Φινλανδίας, μάλιστα δεν υπάρχουν περιοχές της Φινλανδίας, στις οποίες οι κάτοικοι ομιλούν μονον Σουηδικά, όχι Φινλανδικά, όπως υπάρχουν και νότιες περιοχές της Σουηδίας, στίς οποίες όταν ακούς τους κατοίκους να ομιλούν, νομίζεις πως βρισκεσαι στην Δανία.

Το φαινόμενο αυτό γίνεται αντικείμενο εκμεταλλεύσεως και καλλιεργείται ανάλογα, οταν σκοπιμότητες το απαιτούν. Ετσι, οργανώνεται σχετική προπαγάνδα, που αποσκοπεί στο επιδιωκόμενο.

Άλλοτε πάλι ο κατακτητής ευθέως υποχρεώνει τον κατακτώμενο να αλλάξει γλώσσα, θρησκεία, εθνικότητα κλπ. Στη γλώσσα βασίζεται, πολλές φορές, η προπαγάνδα που επιχειρεί να εντάξει τους κατοίκους στη μιά ή στην άλλη πλευρά.

Έλληνες που μολονότι ομιλούν τα Τουρκικά (Τουρκόφωνοι) αλλά και κάτοικοι των συνόρων της Μακεδονίας, που μολονότι ομιλούν το σύμμικτο προαναφερόμενο γλωσσικό ιδίωμα, είναι βαθύτατα Έλληνες και το έχουν αποδείξει στις κρίσιμες περιόδους και στους απελευθερωτικούς αγώνες του Ελληνικού Έθνους. Η μοίρα τους έταξε να ζουν στην παραμεθόρια περιοχή.

Είναι άπειρα τα παραδείγματα κατοίκων παραμεθορίου της Μακεδονίας, που αγνοούσαν παντελώς την ελληνική γλώσσα, με μητρικό και καθομιλούμενο γλωσσικό ιδίωμα το προαναφερόμενο παραμεθορίων κατοίκων της Μακεδονίας, με ακλόνητη Ελληνική συνείδηση, που αποδείχτηκαν ήρωες, κρατώντας ψηλά τη σημαία του Ελληνικού Έθνους και τών Ελληνικών Ιδεωδών (πόλεμοι και συρράξεις Ελλήνων με Τούρκους, με Βουλγάρους, με Σέρβους, με Αλβανούς αλλά και κατα τον εμφύλιο πόλεμο κλπ,), παρά τίς άπειρες και επίμονες παραπλανητικές προσπάθειες των καπηλευτών της ιδιαιτερότητος, που στόχο πάντοτε είχαν να τους κλονίσουν την πίστη στην Ελληνική συνείδηση και να τους καταστήσουν συνοδοιπόρους τους. Από το φαινόμενο αυτό, δεν εξαιρείται η Μακεδονία.

Το φαινόμενο αυτό, οι χώρες που έχουν κατακτητικές βλέψεις, το εκμεταλλεύονται, το υιοθετούν, με την κατάλληλη σκοπιμότητα και προπαγάνδα, το καλλιεργούν, το επιβάλλουν, το διαδίδουν και εκμεταλλευόμενοι την ευπιστία, αλλα και το χαμηλό, εν πολλοίς, οικονομικό, κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο των κατοίκων, δημιουργούν πυρήνα και οπαδούς, που όσο δεν γίνεται έντονη αναχαίτιση και χαλιναγώγηση, τα πιστεύουν μέχρις αυτοθυσίας.

Στην περιοχή, ερχόμενοι οι Τούρκοι, υποχρέωναν τον λαό να τουρκέψει, να ασπαστεί τον ισλαμισμό, να αλλάξει γλώσσα, να αλλάξει θρησκεία, να αλλάξει όνομα, να αλλάξει επίθετο κλπ.

Ερχόμενοι οι Βούλγαροι, εκμεταλλευόμενοι το γλωσσικό ιδίωμα, υποχρέωναν το λαό για τα ίδια, μάλιστα δε οι Βούλγαροι ίδρυσαν και σχολεία, στα οποία η εκμάθηση της βουλγαρικής γλώσσας υπήρξε υποχρεωτική και μέσω των ιερέων τους, συστηματικά προωθούσαν σχετικούς γάμους, ώστε δια των φανατικών Βουλγάρων να εδραιωθεί η βουλγαρική συνείδηση στα άτομα, στίς οικογένειες κλπ.

Τέλος , ερχόμενοι οι Σέρβοι, εκμεταλλεύονταν την ύπαρξη γλωσσικών στοιχείων και υποχρέωναν τον λαό για τα ίδια. Ανάλογα, με τυχόν συμπτώσεις ή ομοιότητες, έφτιαχναν και μια ιστορία και ο εύπιστος λαός γινόταν έτοιμος, να θεωρείται τουρκικός, βουλγαρικος, σερβικός κλπ.

Έτσι, ο Φώτιος, ο ίδιος, γινόταν Αγντίν, ο ίδιος γινόταν Σφέτκο, ο ίδιος γινόταν Λούλε, κλπ. Ο Γιάννης γινόταν Γιόβαν, γινόταν Γιοβάν, γινόταν Βάνε κλπ., πολλές φορές, επανέρχονταν στα ίδια και ούτω καθεξής.

Το ίδιο συνεβαινε και με τα επώνυμα. Έτσι, λ.χ. ο Δημητριάδης, ο ίδιος γινόταν Δημητρώφ, ο ίδιος γινόταν Δημητρόφσκι, ο ίδιος γινόταν Δημητρίεβιτς, κλπ.

Ηταν ευχής έργο να διερχόταν κάποιος τα χρόνια της ζωής του, χωρίς μεταβολές του είδους αυτού, χωρίς να υποχρεωθή να αλλαξοπιστήσει.

Χαρακτηριστική είναι η ευχή των γηγενών κατοίκων τών συνόρων της Μακεδονίας, κατα τις ονομαστικές εορτές: «Να ζήσης με τ’ όνομα σου».

Οι κατοικούντες στις παραμεθόριες περιοχές της χώρας μας, στη Μακεδονία, αδιαφόρως γλωσσικού ιδιώματος, που ορισμένοι ομιλούν, στη συντριπτική πλειοψηφία, γνωρίζοντας την πραγματικότητα, είναι βαθύτατα Έλληνες, με ακλόνητη Εθνική Ελληνική συνείδηση, με πίστη στα ιδανικά της φυλής μας και το απέδειξαν κατα την απελευθέρωση της Μακεδονίας, αλλά και σε όλους του απελευθερωτικούς αγώνες.

Όταν Βούλγαρος Αξιωματικός, ο επικεφαλής τμήματος του κατακτητικού στρατού, στη διάρκεια της Κατοχής, συγκέντρωσε τους κατοίκους χωριού και αξίωσε να παραταχθούν οι Έλληνες σε μια μεριά και οι «Μακεδόνες» στην άλλη μεριά, κανείς δεν μετατοπίστηκε και στη πρόσκληση γνωστού μπακάλη χωρικού, που μιλούσε το προαναφερόμενο γλωσσικό ιδίωμα, να μετατοπιστεί, ο μπακάλης αυτός αντιλαμβανόμενος τι εννοούσε ο Βούλγαρος Αξιωματικός, με την λέξη «Μακεδόνες» απάντησε: «Εγώ, όπως και όλοι εμείς, είμαστε Έλληνες…»

Πολλά τέτοια περιστατικά είχαν διαδραματιστεί και άλλα παρόμοια και πολλοί έχασαν την ζωή τους, για την επιμονή τους να μην αλλαξοπιστήσουν.

Βέβαια, δεν αποκλείεται κάποιοι να είχαν επηρεαστεί από τις απανωτές προπαγάνδες ή την βία, που τους ασκήθηκε και τις απειλές, από φόβο αλλά ενδεχομένως και από συμφέρον να ασπάστηκαν τις προπαγάνδες, αλλά αυτοί είναι τόσο λίγοι, που ο αριθμός τους είναι χωρίς σημασία.

Όταν, όπως προαναφέρεται, ο Στρατάρχης Τίτο, αυτός ουσιαστικά, σε συνεννόηση με τον Στάλιν, μετονόμασε και βάφτισε την Βαρντάρσκα σε Μακεδονία και επιδόθηκε σε ασύστολη δημιουργία ιστορίας, υποκλοπή πολιτιστικών στοιχείων κλπ. και σε σχετική προπαγάνδα, που συνεχίστηκε, η Ελλάδα μολονότι βρισκόταν κάτω από δεινά πολέμου, δεν το ανέχθηκε και διαμαρτυρήθηκε έντονα.

Οι Έλληνες άμεσα διαμαρτυρήθηκαν για την δόλια και καταχρηστική ενέργεια του Τίτο, που νομικα και ιστορικά υπήρξε αδιανόητη και ήταν αντίθετη στο Διεθνές Δίκαιο και στην Αρχή της Προτεραιότητας.

Ήταν η εποχή που οι ιδεολογικά αριστερές δυνάμεις της χώρας, δια της βίας, δια των όπλων, επιχειρούσαν να καταλύσουν το νόμιμο κράτος και να αναλάβουν την διακυβέρνηση της Ελλάδας. Η Ελλάδα, επί τέσσερα χρόνια, στέναζε κάτω απο τον τετραετή εμφύλιο αυτόν πόλεμο.

Ο Ελληνικός τακτικός στρατός, που αντιμετώπιζε τους αριστερούς αντάρτες, απωθώντας τους, σταματούσε στα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας, του ξένου κράτους, ενώ οι αριστεροί αντάρτες κατέφευγαν και εύρισκαν ασφαλές καταφύγιο στην Γιουγκοσλαβία, που τους δεχόταν ο Τίτο και εκεί ανεφοδιάζονταν και αναπαύονταν και στη συνέχεια επανέρχονταν και συνέχιζαν τις κατακτητικές τους επιδιώξεις.

Ο εμφύλιος αυτός πόλεμος, δεν τελείωνε. Ο εμφύλιος πόλεμος, διήρκεσε περίπου τέσσερα χρόνια. Στην διάρκεια αυτή η οικονομία της χώρας σχεδόν διαλύθηκε, τα σχολεία πλημμελώς λειτουργούσαν και η αβεβαιότητα δεν άφηνε περιθώρια για προγραμματισμούς, για αναπτυξη και προοπτικές.

Για καλή τύχη της χώρας μας η πολιτική του Στάλιν ήρθε σε ρήξη με την πολιτική του Τίτο (υπόθεση KOMIFORM ) και πλέον ο Τίτο έπαψε να εξυπηρετεί τους αριστερούς αντάρτες, που είχαν την στήριξη του ανατολικού μπλόκ, της Ρωσίας, της ΕΣΣΔ και έτσι, αφού έκλεισε τα σύνορα και οι αριστεροί αντάρτες δεν εύρισκαν πλέον καταφύγιο στην Γιουγκοσλαβία, μπόρεσε ο τακτικός στρατός, με επικεφαλής τον Έλληνα Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο, να νικήσει και τελικά, στίς 29 Αυγούστου 1949, να τελειώσει ο ανταρτοπόλεμος, ο εμφύλιος πόλεμος.

Είναι ανεπίτρεπτο να συστήνεται ένα κρατίδιο δίπλα στην Ελληνική Μακεδονία, που, επί τριάντα αιώνες, έχει και διατηρεί την ονομασία Μακεδονία και το κρατίδιο αυτό, αλλάζοντας και εγκαταλείποντας το όνομα Βαρντάρσκα, που είχε επί 1200 χρόνια, να μετονομάζεται σε Μακεδονία, δόλια και καταχρηστικά και παραβιάζοντας ιστορικές αλήθειες και κάθε αρχη Δικαίου και την αρχή της Προτεραιότητας και με αποδεδειγμένα επεκτατικούς σκοπούς, από το 1944, δηλαδή παίρνοντας την ονομασία της διπλανής περιοχής, την κατάκτηση της οποίας επιδιώκει.

Η εννοια της Αρχής της Προτεραιότητας

Για να γίνει αντιληπτή η νομική έννοια της αρχής της προτεραιότητας επισημαίνω ότι το Δικαστήριο απαγορεύει αυτόν, που, δίπλα στο κατάστημα που λέγεται «καρβέλι» και πουλάει ψωμί, να πάει και ανοίγει άλλο, δικό του κατάστημα, που επίσης θα λέγεται «καρβέλι» και θα πουλάει ψωμί και θα αναγκάσει τον τελευταίο, όχι τον πρώτο, να μη χρησιμοποιεί τον ίδιο διακριτικό τίτλο.

Ακόμη, είναι ανεπίτρεπτο δίπλα σε κατάστημα, με τον διακριτιτικό τίτλο
«περιπόδια», που πουλάει κάλτσες, να ανοίγει άλλος κατάστημα με τον ίδιο διακριτικό τίτλο και με το ίδιο αντικείμενο εργασιών.

Πολύ περισσότερο το θέμα εχει σημασία, όταν ο τελευταίος αποδεδειγμένα επιχειρεί να υποκλέψει στοιχεία του πρώτου, αλλά και να προκαλέσει σύγχυση, με σκοπούς κατακτητικούς.

Στο σημείο αυτό υπενθυμίζω, πως η Μεγάλη Βρετανία, μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι ως Μεγάλη Βρετανία, αλλά ως Ηνωμένο Βασίλειο, για να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με την Γαλλία, της οποίας η πόλη Βρετάνη, κατείχε την ονομασία πρωτύτερα.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όλες οι χώρες είχαν επιδοθεί στην ανασυγκρότηση τους. Η Ελλάδα, που την είχε καταστρέψει ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος, αντί να ανασυγκροτείται, επί τέσσερα χρόνια αγωνιζόταν για την ύπαρξή της.

Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να διατυπώσω μια προσωπική μου σκέψη, αρχίζοντας από το τέλος:

Εάν κατα τον εμφύλιο πόλεμο επικρατούσαν οι αριστερές δυνάμεις, θα γινόταν και η Ελλάδα μέλος του ανατολικού μπλόκ, της ΕΣΣΔ, όπως η Βουλγαρία, Σερβία, Αλβανία κλπ. και μετά την διάλυσή του (26 Δεκ. 1991) και οι Έλληνες θα ξεσπιτώνονταν, για να τρέξουν σε διάφορες χώρες, για να εξασφαλίσουν το ψωμί τους, να βρουν την τύχη τους, όπως οι κάτοικοι των προαναφερομένων χωρών, πέραν του ότι θα επακολουθούσαν αιματηροί πόλεμοι, διότι οι άσπονδοι φίλοι μας, που μας περιβάλλουν, θα έβρισκαν αφορμή να διεκδικήσουν, δια των όπλων, αυτά που σήμερα διεκδικούν, οπότε η χώρα μας, κουτσουρεμένη πλέον και ταλαιπωρημένη, θα εφτανε, το πολύ, μέχρι την Λάρισα.

Σωστά λοιπόν ο Φιλάρετος (Τάκης) Λαζαρίδης, ένας ιδεολόγος αριστερός, που κινδύνεψε πολλά και τη ζωή του, κατα την επάρατη αυτή περίοδο της έχθρας και του μίσους, αργότερα, μετά απο τριάντα περίπου χρόνια, όταν τα πολιτικά πάθη και τα μίση είχαν καταλαγιάσει και ο ίδιος είχε ανανήψει, περιγράφοντας την πολιτική του πλάνη και τούς κινδύνους που διέτρεξε, έγραψε: «Ευτυχώς ηττηθήκαμε».

Στις 29 Αυγούστου 1949 ο ανταρτοπόλεμος τελείωσε. Η Ελλάδα ανακουφίστηκε.

Μετά την ωφέλεια που είχαμε από το κλείσιμο των συνόρων, που πραγματοποίησε ο Τίτο,οπως αναφέρω παραπάνω, την ανάγκη να επισπευσθε’ι η ανασυγκρότηση της χώρας, που είχε σημαντικά καθυστερήσει, δεδομένου ότι οι άλλες χώρες ήδη, επι τέσσερα χρόνια ανασυγκροτούνταν,και να αρχίσει η οικονομική ανάπτυξη, το θέμα της δόλιας και καταχρηστικής μετονομασίας της Βαρντάρσκα, συνέχισε να αποτελή θέμα διαμαρτυρίας, πλην όμως πλέον υποτονικά.

Ετσι, η Γιουγκοσλαβία, με τις βασικές ομόσπονδες περιοχές της: Σερβία, την Βαρντάρσκα με την νέα της ονομασία Μακεδονία, Κροατία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, συνέχισε να λειτουργεί, υπό τον Στρατάρχη Τίτο, ως Γιουγκοσλαβία.

Το θέμα τότε δεν είχε και τόση σημασία, διότι η Βαρντάρσκα ήταν μια από τις επαρχίες της Γιουγκοσλαβίας, που δεν προκαλούσε πολύ μεγάλο πρόβλημα, διότι στίς εξωτερικές σχέσεις της χώρας εμφανιζόταν ως Γιουγκοσλαβία.

Θέμα ανέκυψε, όταν η Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και η Επαρχία Βαρντάρσκα, με το νέο της όνομα, έγινε κράτος και πλέον στίς εξω σχέσεις της θα έπρεπε να εμφανίζεται με την ονομασία Μακεδονία. Τότε, με το νέο της όνομα, άρχισε να ζητή Διεθνή αναγνώριση.

Η Ελλάδα, απαλλαγμένη πλέον από τα δεινά του πολέμου, μπορούσε και επέμεινε στην άρνησή της, να μην επιτρέψει στη Βαρντάρσκα να χρησιμοποιεί την ονομασία Μακεδονία.

Ο Διεθνής Οργανισμός, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, που επενέβη, απαγόρευσε τη χρήση της ονομασίας Μακεδονία, ωστόσο για την εξυπηρέτηση των αναγκών της επέτρεψε να φέρεται μόνον προσωρινά, ως FYROM: Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (; εσφαλμένα).

Σε σύσκεψη Αρχηγών Κομμάτων της Ελλάδας, που έγινε το έτος 1992, ανασκοπήθηκαν όλα τα προαναφερόμενα και πολλά άλλα, που ανάγονται στην εξωτερική πολιτική και αποφασίστηκε, αντί πάσης θυσίας, να μην επιτραπεί, ΠΟΤΕ, στο νεοσύστατο αυτό κράτος να φέρει την ονομασία Μακεδονία, ούτε και ως σύνθετη ονομασία, διότι αφ’ ενός δεν δικαούται να έχει το όνομα Μακεδονία και αφ’ ετέρου διότι αυτό αποτελεί το όχημα των επεκτατικών βλέψεων, που με εντατική και απροκάλυπτη προπαγάνδα προωθει και διατυμπανίζει η FYROM, μέχρι που περιέλαβε και στον καταστατικό της χάρτη, στο Σύνταγμά της και ήδη με τις αρχές αυτές και με πλαστη ιστορία και πλαστά πολιτιστικά στοιχεία, έχει γαλουχήσει δύο γενεές, διατεθειμένες να προβάλλουν «δικαιώματα», να διεκδικήσουν την Μακεδονία, μέχρι αυτοθυσίας.

Σήμερα: Το κράτος αυτό πλέον επείγεται να ξεκαθαρίσει το θέμα της ονομασίας του, αφού τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και η Ευρωπαίκή Ενωση, όπου έχει ζητήσει να ενταχθεί, ξεκάθαρα δήλωσαν ότι δε θα το δεχθούν στους κόλπους τους, εάν δεν ξεκαθαριστεί οριστικά το θέμα της ονομασίας.

Η Ελλάδα έχει την άνεση να επιβάλη την θέληση της. Παρά την προαναφερομένη ανάγκη της, η FYROM αποφεύγει και δεν κάνει ειλικρινή διάλογο, προκειμένου να αποκτήσει όνομα απαλλαγμένο από επεκτατικές βλέψεις.

Δηλώνει προθυμία να αλλάξει ονομασίες οδών, εγκαταστάσεων, κτιρίων κλπ., δηλώνει προθυμία να αλλάξει Σύνταγμα. Είναι αδιάφορες οι αλλαγές αυτές. Σήμερα τις αλλάζει και αύριο τις επαναφέρει.

Κρίσιμο σημείο είναι μόνον η ονομασία του κράτους, της γλώσσας και της ιθαγένειας. Αυτά αποτελουν το όχημα του επεκτατισμού εις βάρος της χώρας μας. Χωρίς αυτά, η υποκλοπή πολιτιστικών στοιχείων, είναι αδιάφορη, οπουδήποτε και εάν τα χρησιμοποιεί, την καθιστούν γελοία.

Ωστόσο, συνεχίζει να επιμένει, να φέρει το όνομα Μακεδονία, έστω και σύνθετο, δηλαδή συνεχίζει να θέλει το όχημα του επεκτατισμού, που αν κάνουμε το λάθος και το δεχτούμε, εκ του βεβαίου, αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε αντιμέτωποι μεταξύ μας.

Ας σοβαρευτούμε. Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι, όπως αναφέρεται παραπάνω, μία και μόνον Ελληνική. Utile per unitile non vintiatur, το πολύ για το λίγο δεν θυσιάζεται.

Σ’ αυτό συνηγορούν πληθώρα λόγων: Λόγοι ιστορικοί και Διεθνούς Δικαίου, λόγοι εθνολογικοί και κυρίως λόγοι νομικοί, αφού βάση της Αρχής της Προτεραιότητας η Ελλάδα πρώτη εχει και χρησιμοποιεί την ονομασία Μακεδονία επί σειρά αιώνων, ενώ η Βαρντάρσκα μόνον αυθαίρετα, δόλια και καταχρηστικά, μόλις από το 1944 και κάτω απο Ελληνικές κατακραυγές, για την απαράδεκτη υποκλοπή, άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα.

Η Βαρντάρσκα μετονομάστηκε, αυθαίρετα, παράνομα, δόλια και καταχρηστικά το 1944, όπως έχει αποδείξει, με σκοπούς επεκτατικούς.

Ο Κυρίαρχος Λαός στο Συλλαλητήριο που έγινε στίς 4 Φεβ. 2018 στην Αθήνα και 15 ημέρες πρωτύτερα, στην Θεσσαλονίκη, όπως και στίς 20 Ιαν. 2019 στην Αθήνα, κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλα και σε άλλα συλλαλητήρια που, για τον ίδιο σκοπό, έγιναν σε όλη την χώρα, διαδήλωσε απερίφραστα σύσσωμος και αξίωσε από τούς εντολοδόχους του ότι η Μακεδονία είναι μόνον Ελληνική και την ονομασία Μακεδονία δεν επιτρέπει σε κανέναν να την παραχωρήσει και ούτε ως σύνθετη και ούτε με οποιοδήποτε επιθετικό προσδιορισμο.

Οι Έλληνες Πολιτικοί έχουν υποχρέωση να σεβαστούν την θέληση του Κυρίαρχου Λαού, την ιστορία και τις παραδόσεις της Ελλάδας και δεν επιτρέπεται να παρεκκλίνουν. Εάν υπάρχη αμφισβήτηση, πρέπει να γίνη Δημοψήφισμα.

Οποιαδήποτε παραχώρηση ονομασίας, που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία, θα αποτελεί Εθνική προδοσία. Παρά τα προαναφερόμενα και παρά την ρητή και κατηγορηματική άρνηση του Κυρίαρχου Λαού, η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, της οποίας ηγείται, ο αριστερός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, ηγείται ο Πάνος Καμμένος, με τον Υπουργό Εξωτερικών καθηγητή Νίκο Κοτζιά, που σθεναρά αρνήθηκαν να δεχτουν να γίνη σχετικό Δημοψήφισμα, χωρίς κάν να ερωτηθή η ελληνική Βουλή, αυθαίρετα, ανιστόρητα, περιφρουρούμενοι από ισχυρές δυνάμεις, υπέγραψαν, στίς Πρέσπες, του νομού Φλωρίνης την λεγόμενη Συμφωνία των Πρεσπών, μέ τον Ζόραν Ζάεφ, πρωθυπουργό της FYROM, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα φέρεται να αναγνωρίζει την FYROM ως «Βόρεια Μακεδονία» και τους κατοίκους της ως Μακεδονικό Έθνος και το γλωσσικό ιδίωμα που ομιλούν, ως Μακεδονική γλώσσα και άλλα σχετικά, που στην ουσία, ενισχύουν την σκοπιανή προπαγάνδα.

Ερώτημα γεννάται που τα βρήκαν και τα αναγνώρισαν, αφού ούτε Μακεδονικό Έθνος υπάρχει και ούτε Μακεδονική Γλώσσα (;)

Ακόμη η συμφωνία αυτή αντιβαίνει προς την αρχή της προτεραιότητας και προς την αρχή, που διακηρύσσει ο Αρειος Παγος αφου δεν υπήρξε και ούτε υπάρχει μακεδονικό έθνος και ούτε μακεδονική γλώσσα.

Μέγιστο ερώτημα τίθεται, γιατί με την συμφωνία αυτή αγνοήθηκαν τόσο κατάφωρα και οι Έλληνες κάτοικοι της FYROM , που πλέον έχουν γίνει μειονότητα. Καμιά μέριμνα δεν έχει ληφθεί γι αυτούς. Θα απαντήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ; Θα τα κρίνει η Ιστορία!

Την συμφωνία των Πρεσπών, προτού προλάβη να κυρωθή, όπως ήταν αναμενόμενο και πιστεύει ο Κυρίαρχος Ελληνικός Λαός, αμέσως την περιφρόνησε η FYROM που, εμμένοντας στίς επεκτατικές βλέψεις της, δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού της Ζόραν Ζάεφ , που στις 7 Δεκεμβρίου 2018, δήλωσε, προς κατοίκους της FYROM:

«….ούτε εγώ, ούτε εσείς, ούτε τα παιδιά μας θα είμαστε Bορειομακεδόνες ή πολίτες της FYROM. Θα είμαστε Μακεδόνες, που ομιλούμε την Μακεδονική Γλώσσα.»

Ποιά διαμαρτυρία έκανε η Ελληνική Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ; Θα απαντήση η ιστορία!

Σημειώνω ακόμη ότι, όταν ρωτήθηκε ο Ζάεφ πως κάνει τέτοιου είδους δηλώσεις, αυτός, στίς 9 Δεκεμβρίου 2018, με περίσσιο θράσος, δια του Διεθνούς Τηλεοπτικού Σταθμού CNN, απήντησε:

«… ασφαλώς συμβουλευόμαστε την Ελλάδα (!) γιά τις δηλώσεις μας αυτές….».

Σημειώνω ότι υπήρξε τόσο ανιστόρητη η συμφωνία των Πρεσπών, ώστε και ο Βούλγαρος Πρόεδρος Rantef, στίς 23-12-2018, με τις δηλώσεις του διέψευσε τους πρωτεργάτες της, Τσίπρα, Κοτζιά, Ζάεφ, «αφού δεν υπάρχει βόρεια Μακεδονία, τι συμφωνία ήταν αυτή που κάνανε;»

Διότι η Μακεδονία είναι μία και μόνον, Ελληνική.

Εξάλλου, ούτε μακεδονική γλώσσα υπάρχει αλλά, προ πάντων, δεν υπήρξε ποτέ και ούτε υπάρχει μακεδονικό έθνος και τα περί αυτών αναφερόμενα στή συμφωνία, είναι ψευδή και δόλια.

Κατα την απογραφη του πληθυσμού της Σερβίας (επαρχία της οποίας υπήρξε η Βαρντάρσκα), που έγινε το 1921, ούτε ένας είχε απογραφεί ως Μακεδόνας και ούτε ένας βρέθηκε να δηλώνει ότι ομιλεί μακεδονική γλώσσα. Οι όροι αυτοί ήταν ανύπαρκτοι, δημιουργήθηκαν μετα το 1944, από τον Τίτο και εξής.

Η συμφωνία των Πρεσπών, πιστεύω, από μόνη της, αποτελεί φουρνέλο στα θεμελια της Ελλάδος και αργά ή γρήγορα, θα φέρει τις χώρες μας αντιμέτωπες και τότε ο περιφρονημένος Κυρίαρχος Λαός, θα κληθεί να λύσει το πρόβλημα, που απερίσκεπτα σήμερα δημιουργείται.

Η Ελληνική Κυβέρνηση, που υπέγραψε την συμφωνία των Πρεσπών, ενήργησε με ευπιστία; Ευήθεια και αφέλεια; Η Ελληνική Κυβέρνηση και κυρίως ο πρωθυπουργός, Αλεξης Τσίπρας αλλά και ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, σαν καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου, δεν είχαν συμβούλους, γνώστες του Διεθνούς Δικαίου και της ιστορίας να τους συμβουλεύσουν; Ή κάτι άλλο συνέβει;

Αφού καμιά λογική και νόμιμη δικαιολογία δεν υπάρχει για την απαράδεκτη συμφωνία των Πρεσπών, η μόνη δικαιολογία, που άφησαν να αιωρείται είναι, η αναγνώριση της από «μεγάλο» αριθμό χωρών.

Εάν αυτό συνέβη και το θεωρούν αρκετό, τότε γιατί η FYROM έρχεται και εναγωνίως ζητεί και την ελληνική αναγνώριση, που, στο μέγεθος που της έχει δοθεί μέχρι σήμερα, την πανηγυρίζει, ενώ δεν πανηγυρίζει την αναγνώριση των «πολλών».

Αυτό σημαίνει ότι έχει ανάγκη και ζητεί την αναγνώριση από τη χώρα μας, διότι είναι η μόνη αναγνώριση που της παρέχει το σκοπούμενο. Όλες οι αλλές, οι αναγνωρίσεις των «πολλών», πέραν του ότι γίνανε από συμφέροντα, συστρατεύσεις κλπ. ή από πλάνη ή άγνοια, όπως τις παρέσυρε η συστηματική και επίμονη προπαγάνδα, αλλά και η αδράνεια των υπευθύνων της χώρας μας, δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία, αφού το veto, η αρνησικυρία, έχει προβληθεί μόνον από την χώρα μας, που έχει άμεσο και νόμιμο συμφέρον και δικαίωμα να μην δώσει την ονομασία, αλλά ούτε και να συμπράξει στην ιστορική απάτη, να παραχωρήσει κάτι το ανύπαρκτο, την γλώσσα και την εθνικότητα.

Αιωρείται ακόμη ότι προηγούμενοι πολιτικοί ή και σύγχρονοι έκαναν σκέψη σχετική.

Δικαίωμα του καθενός είναι να κάνει σκέψεις, όταν όμως συμβαίνει καθε ένας να αναλάβει ευθύνες, σοβαρεύεται προ της υλοποιήσεως και γι αυτό, μολονότι το θέμα αιωρείται από το 1944, κανείς υπεύθυνος άντρας δεν βρέθηκε και δεν τόλμησε να κάνει την απονενοημένη ενέργεια της εσφαλμένης αναγνωρίσεως και να δώσει το όνομα, σκεπτόμενος τις χιλιάδες των ηρώων που πότισαν με αίμα την Μακεδονική γή, που θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, αλλα και την κατακραυγή των απανταχού Ελλήνων.

Ήδη: Γιατί η Κυβέρνηση της Ελλάδος αρνείται επίμονα και δεν κάνει Δημοψήφισμα, δεν παίρνει την γνώμη της Ελληνικής Βουλής και ενεργεί αντίθετα από την θέληση του Κυρίαρχου Λαού?

Γιατί δεν λαμβάνει υπόψη τη θέληση του Κυρίαρχου Λαού, που ήδη αναγκαστικά εκδηλώνεται μόνο με συλλαλητήρια; Γιατί αγνοήθηκε η Ελληνική Βουλή; Γιατί ο Κυρίαρχος Λαός τόσο περιφρονητικά αγνοήθηκε;

ΚΡΙΜΑ !!!

Γεώργιος Λ. Μαντρατζής, Δικηγόρος

Αθήνα, 20 Ιανουαρίου 2019


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up