Η Μαρία Κάλλας και οι… άλλοι – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Μπορεί, αγαπημένοι μου, σαν λαός να μην ασχολούμαστε και τόσο με την τέχνη αλλά όταν αποφασίσουμε να το κάνουμε, ε, τότε δεν μας πιάνει κανείς. Τρανή απόδειξη τα σχόλια που έπεσαν βροχή -τι βροχή καταιγίδα- στα σόσιαλ μίντια το προηγούμενο σαββατοκύριακο μετά τα αποκαλυπτήρια του μπρούντζινου  αγάλματος της Μαρίας Κάλλας. 

« Αυτό δεν είναι η Κάλλας είναι ο Μαχάτμα Γκάντι με γόβες…» «Μοιάζει με το αγαλματάκι των Όσκαρ με κότσο». «Σοβαρά τώρα; Έτσι τιμάει η Ελλάδα τη Μαρία Κάλλας; Με αυτό το έκτρωμα;» « Είναι η μπομπονιέρα από τον γάμο του Τραμπ.» Αυτά είναι μονάχα μερικά από τα σχόλια, τα πιο συγκρατημένα, διότι υπήρξαν κι άλλα πολλά, περισσότερο παθιασμένα και επιθετικά. 

Το  άγαλμα φιλοτεχνήθηκε από καταξιωμένη γλύπτρια καθηγήτρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.  

Πώς δικαιολογούνται τότε, αγαπημένοι μου,  οι τόσες αντιδράσεις; Γιατί σόκαρε τόσο; Γιατί εκνεύρισε; Γιατί έτυχε τέτοιας υποδοχής  ένα έργο τέχνης, το οποίο υποτίθεται ότι ήθελε να αποτίσει φόρο τιμής στην κορυφαία υψίφωνο; Γιατί δεν άρεσε στο κοινό; Κι όταν λέω «δεν άρεσε στο κοινό» δεν εννοώ ότι το κανιβάλισαν κάτι άσχετοι περί την τέχνη, στο Twitter. 

Ακόμα και  μετρημένοι άνθρωποι της Τέχνης, που συνήθως τοποθετούνται προσεκτικά και ψύχραιμα, αυτή τη φορά εκφράστηκαν απαξιωτικά.  Κάποιοι λένε πως «Είναι, ο ίδιος ο μύθος της Μαρίας Κάλλας που δεν επιτρέπει ερμηνείες και απεικονίσεις. Που δεν επιτρέπει σε κανέναν να τον αγγίξει. Η Μαρία Κάλλας στην Ελλάδα είναι κάτι σχεδόν ιερό. Ο μύθος της έχει γίνει ακόμα πιο μεγάλος κι από την ίδια. Τόσο μεγάλος και ιερός που προκαλεί υστερία. Το στραφταλιζέ άγαλμα της ντίβας σόκαρε και εκνεύρισε ενδεχομένως και θύμωσε πολλούς για τον ίδιο ακριβώς λόγο, που το έκανε και το βιβλίο  «Cast a diva: Η κρυφή ζωή της Μαρίας Κάλλας», όπου αποκαλύπτει μια γυναίκα αδύναμη, με μαζοχιστική ψυχοσύνθεση, που όλη της τη ζωή καταδυναστευόταν από κάποιον: από τη μητέρα της που την εκμεταλλευόταν, από τον Μενεγκίνι που την έκλεβε και την πατρονάριζε, από τον Ωνάση που, όπως αποκαλύπτει το βιβλίο, την εξευτέλιζε, την ταπείνωνε δημοσίως, για να την παρατήσει τελικά και να προχωρήσει σε έναν γάμο συμφέροντος με την Τζάκι Κένεντι…»

Μαρία Κάλλας

Αυτά λένε μέσες άκρες οι αρθρογράφοι, αγαπημένοι μου. 

Κατά την ταπεινή μου άποψη το άγαλμα  δεν άρεσε, απλά γιατί δεν είναι ωραίο. Το άγαλμα παριστάνει μια άσχημη Κάλλας! Μια  γυναίκα διάσημη για τον λαιμό της, που εδώ δεν έχει λαιμό, έχει τεράστιους ώμους και φορά ένα ζευγάρι μίζερα γοβάκια με λοξό τακούνι. Το χρυσάφι του μπρούντζου μοιάζει φτηνό, στραφταλίζει και θυμίζει τουριστικό αγαλματίδιο, σαν αυτά που τα πουλάνε στα καταστήματα με αναμνηστικά της πλάκας.

Με λίγα λόγια, αγαπημένοι μου, το άγαλμα της Κάλλας αντί θαυμασμού, προκαλεί αμηχανία. Θα μου πείτε πως η τέχνη είναι υποκειμενική. Όλοι έχουν δίκιο.  Και εκείνοι οι πολλοί, που δεν τους άρεσε και το χλεύασαν αλλά και οι άλλοι οι μετρημένοι στα δάχτυλα που το βρήκαν εντυπωσιακό.

Το αν σου αρέσει ένα έργο τέχνης ή όχι, αν καταφέρνεις να “συνομιλήσεις” μαζί του, είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, έχει σχέση με τις προσλαμβάνουσες που έχεις ως άνθρωπος, με όλα αυτά που έχουν διαμορφώσει το γούστο, την αισθητική σου

Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση ο θεατής μένει τόσο έκπληκτος όταν αντικρύζει όλο αυτό το χρυσό πλουμίδι που θέλει λίγο χρόνο με τον εαυτό του για να ξεπεράσει το σοκ. Κάτι δεν πήγε πάλι καλά με τη Μαρία Κάλλας, που στην αστραφτερή μπρούντζινη  μοναξιά της δείχνει ότι από τον θάνατό της το 1977 μέχρι σήμερα όλα έχουν πάει λάθος.

Λένε, αγαπημένοι μου, πως αυτό που τρέλαινε τη Μαρία Κάλλας όσο ζούσε ήταν η υποψία ότι την εκμεταλλεύονταν, ακόμα και όταν κάποιος στεκόταν δίπλα της για να ποζάρει για μια φωτογραφία.

Έχω την εντύπωση πως μετά τον θάνατό της αυτό συμβαίνει κατά κόρον στην Ελλάδα. Τη χώρα που κόπτεται για το όνομα της ντίβας και διεκδικεί την ελληνικότητά της, αλλά μέχρι σήμερα την ταπεινώνει με κάθε κίνηση. Είναι σαν να μας έχει χτυπήσει η «κατάρα Κάλλας», αλλιώς πώς έχουν πάει όλα τόσο στραβά;

Αίφνης μου έρχεται στο νου και ένα άλλο τραγελαφικό περιστατικό: Όταν η μεγάλη ντίβα πέθανε στο Παρίσι, η φίλη της Βάσω Δεβετζή μετέφερε την επιθυμία της να αποτεφρωθεί και η τέφρα της να διασκορπιστεί στο Αιγαίο. Η τεφροδόχος έφτασε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1979 και ο τότε υπουργός Πολιτισμού Δημήτρης Νιάνιας ανέλαβε να ανοίξει το τυλιγμένο με την ελληνική σημαία ξύλινο κουτί και να πετάξει την τέφρα της ανοιχτά της Βουλιαγμένης από την πυραυλάκατο στην οποία επέβαιναν οι επίσημοι.

Στην κορυφαία αυτή πράξη, ο καιρός δεν στάθηκε συμπονετικός και ο άνεμος δεν φύσηξε ούριος. Ο υπουργός και οι επίσημοι «λούστηκαν» την τέφρα της, κάτι που ήταν και ο μόνος λόγος που όλοι θυμούνται τον άτυχο υπουργό. 

Η Κάλλας, αγαπημένοι μου δεν χρειάζεται αγάλματα εκτρώματα και ανόητες εκδηλώσεις για να τη θυμόμαστε. Θα ζει για πάντα μέσα από τη φωνή της. Ευτυχώς  δεν μπορεί να επέμβει κανείς για να την αλλοιώσει και να την κακοποιήσει κι αυτό είναι το πιο ανακουφιστικό για τη φήμη και τη μνήμη της.

Ελπίζω μόνο  το άγαλμά της να μην έχει την τύχη που είχε εκείνο το πολύπαθο της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όπου μια νύχτα που έβρεχε, που έβρεχε μονότονα, κάποιοι το αποκαθήλωσαν από το βάθρο του στην Πλατεία Μαβίλη και στη θέση του τοποθέτησαν μια… σιδερώστρα. Όχι εναντίον της Αλίκης, εναντίον του αγάλματος που δεν της έμοιαζε καθόλου…

Με αγάπη εύα


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 917 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *