«Η Ύβρις και η Νέμεσις…» – ΗΧΩλόγιο

«Κάθε θαύμα τρεις ημέρες», έλεγαν οι παλιοί, αγαπημένοι μου, και το έλεγαν για να τονίσουν ότι ο θόρυβος που προκαλείται από κάποιο γεγονός, όσο μεγαλειώδες, όσο τραγικό και να είναι, δεν κρατάει παρά ελάχιστα. Ανέκαθεν οι άνθρωποι είχαν κοντή μνήμη, πόσο μάλλον στην εποχή μας, που τα γεγονότα τρέχουν με ταχύτητες ασύλληπτες και το νέο καλύπτει το λιγότερο νέο πριν προλάβει να το επεξεργαστεί ο δυστυχής εγκέφαλός μας.

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Μια εβδομάδα μόλις έχει περάσει από τις φονικές πλημμύρες που έγιναν στην Αττική και το… τσουνάμι το ενημερωτικό έχει κιόλας κοπάσει. Το ενδιαφέρον του κοινού έχει μετατοπιστεί σε άλλα, πιο… ενδιαφέροντα γεγονότα που συμβαίνουν ανά τη χώρα και ανά την υφήλιο. Έχουν, λοιπόν, περάσει μόνο λίγες μέρες από την ημέρα που το κοντέρ της καταστροφής άρχισε να μετράει, που οι τίτλοι στα δελτία ειδήσεων και τα διάφορα σάιτς άλλαζαν αριθμό: Επτά οι νεκροί, εννιά, δέκα, δεκατρείς, δεκαέξι, είκοσι, εικοσιένας! Ένας, δύο, τρείς οι αγνοούμενοι! Πέντε, δέκα οι τραυματίες! Και εμείς όλοι, να πέφτουμε από τα σύννεφα.

Είμαστε ένας λαός που μονίμως πέφτει από τα σύννεφα. Ένας λαός που παρακολουθεί απ’ τις οθόνες με ανοιχτό το στόμα εικόνες που προκαλούν δέος: αυτοκίνητα και λεωφορεία να παρασύρονται από χείμαρρους σαν τα καρυδότσουφλα, ολόκληρα βυτιοφόρα μισοβυθισμένα στο νερό και τη λάσπη, σπίτια ναυάγια και ανθρώπους σοκαρισμένους να προσπαθούν να περιγράψουν με λόγια όλη αυτήν τη βιβλική καταστροφή που τους έλαχε μια βροχερή φθινοπωρινή μέρα.

Τι τους έλαχε! Τους έλαχε άραγε; Αλήθεια τώρα, μας έλαχε να μετράμε νεκρούς στα καλά καθούμενα από μια σφοδρή φθινοπωρινή βροχόπτωση; Μας έλαχε να βλέπουμε εικόνες από την Αττική παρόμοιες μ’ εκείνες που βλέπαμε τον Αύγουστο με τις πλημμύρες στη Σιέρα Λεόνε; Μας έλαχε να βλέπουμε εικόνες παρόμοιες με εκείνες του Νοεμβρίου του 1961, όπου πλημμύρισε η Αθήνα και θρηνήσαμε, όχι 20, αλλά 43 νεκρούς και μετρήσαμε 4.000 ξεσπιτωμένους;

Πλημμύρα - Νοέμβριος 1961 - Αθήνα

Για σκεφτείτε το λίγο, αγαπημένοι μου, 57 χρόνια μετά, τα ίδια σκατά! Αν μπορούσαμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να δούμε, ένα-ένα, όσα προηγήθηκαν στο σημείο της καταστροφής, αν μπορούσε κάποιος να μας δείξει το έργο από το τέλος προς την αρχή, θα βλέπαμε πεντακάθαρα πόσο δεν μας έλαχε αυτό το κακό! Όχι, δεν μας έλαχε, ήταν κάτι που το στήσαμε μοναχοί μας, κομμάτι-κομμάτι, και έπρεπε να περιμένουμε ότι θα συμβεί. Γιατί έχει ξανασυμβεί.

Παρόμοιες καταστροφές έχουμε δει πολλές φορές στις οθόνες. Όχι, αγαπημένοι μου, δεν είναι ο κακός καιρός αυτός που φταίει. Είναι ο κακός μας ο καιρός, είναι η ανευθυνότητα και η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε ό, τι μας περιβάλλει. Όχι όλοι, αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Και δεν διστάζω να το πω. Μας έπνιξαν τα χάλια μας! Και θα μας ξαναπνίξουν. Κι αυτό είναι το δίκαιο, επειδή φταίμε, όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Και οι περισσότεροι παίρνουν στον λαιμό τους και τους άλλους.

Μας έπνιξαν τα χάλια μας επειδή αποφασίζουμε να στήσουμε και να ζήσουμε τις ζωές μας πάνω σε μπαζωμένα ρέματα, επειδή χτίζουμε αυθαίρετα, όπου μας γουστάρει, επειδή είμαστε ό, τι να ‘ναι, ένα τεράστιο χυμαδιό… Χυμαδιό, ναι ναι, και τώρα, ρημαδιό. Να κοιτάμε αποσβολωμένοι τα λασπόνερα που ρούφηξαν τις περιουσίες μας και να κλαίμε μπροστά στις κάμερες για το κακό που μας βρήκε.

Ούτε ένας απ’ αυτούς που είδα να μιλάνε στα κανάλια, τους κατοίκους των πληγεισών περιοχών, δεν άκουσα να αναφέρεται στις αιτίες του κακού. Όλοι έπεσαν απ’ τα σύννεφα: «Μα τι έγινε; Πώς πνιγήκαμε ρε παιδιά; Σε τι φταίξαμε και ο θεός έριξε την οργή του κατά πάνω μας; Πώς ήρθε καταπάνω μας το ρέμα έτσι ξαφνικά;» Έλα ντε! Ούτε ψήγμα ευθύνης δεν ακούστηκε από ένα έρμο στόμα.

«Φταίει το κράτος…!», ωρύονταν μερικοί μπροστά στις οθόνες. Πού είναι τα αντιπλημμυρικά έργα; Πού είναι τα μέτρα πρόληψης; Θαμμένα κι αυτά στο ντουλάπι της ανευθυνότητας! Ανεύθυνοι πολίτες, ανεύθυνη και η πολιτεία όμως, λογικό κι επόμενο. Πολίτες, μην φωνάζετε μόνο στο κράτος, το κράτος είστε κι εσείς. Και στην τελική, να πω ότι το κράτος είναι εκεί που ήταν όταν μπαζώνατε τα ρέματα και κανένας κρατικός φορέας δεν σας εμπόδισε. Είναι εκεί που ήταν όταν χτίζατε τα αυθαίρετα πάνω στη κοίτη του χειμάρρου -γιατί το γνωρίζατε ότι εκεί που χτίζατε ήταν παλιά κοίτη χειμάρρου- και δεν μάτωσε μύτη.

Είναι στοιχειώδης γνώση, που την μαθαίνεις από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού: οι χείμαρροι, όταν θυμώνουν, γίνονται επικίνδυνοι. Έχουν γερή μνήμη και δεν ξεχνούν την κοίτη τους. Η απληστία για το οικονομικό κέρδος, η βλακεία και τα μικροπολιτικά και ολιγαρχικά συμφέροντα μας οδήγησαν σε τέτοιο σημείο αλλοτρίωσης, ώστε να μπαζώσουμε κάθε ρέμα και ποτάμι, να κάψουμε εκατομμύρια στρέμματα δασών και πρασίνου, να εγκαταλείψουμε τη φύση και να καταλήξουμε να ζούμε στους κρανίου τόπους (αστικά κέντρα) του μπετόν, της ασφυξίας και της κατάθλιψης, μέσα σε κουτιά που, αντί για παράθυρα, έχουν 40ντάρες TFT οθόνες.

Μπαζώθηκαν, λοιπόν, αγαπημένοι μου ποτάμια και ρέματα. Καταστράφηκε με τη φωτιά όλο σχεδόν το περιαστικό πράσινο. Έγιναν βράχοι φαλακροί οι κατάφυτοι λόφοι και τα βουνά της Αττικής, η Πάρνηθα, η Πεντέλη, ο Διόνυσος, ο Μαραθώνας. Κλείστηκαν με απίστευτο θράσος τα ποτάμια και τα ρυάκια, που για χιλιάδες χρόνια ήταν ο δρόμος που ακολουθούσε το νερό, το βασικό συστατικό για τη ζωή μας.

Όταν η βροχή πέφτει για να ποτίσει τη χέρσα γη που εγκαταλείψαμε, αγαπημένοι μου, τυφλωμένοι από την αστυφιλία, δεν βρίσκει πια ούτε δέντρα, ούτε χωράφια, αλλά ούτε και τους πανάρχαιους δρόμους (ρέματα, ποτάμια) που ακολουθούσε για να χυθεί στη θάλασσα, στις λίμνες, στα ποτάμια. Και η ευλογία από τη βροχή, που έρχεται για να αρδεύσει τη γη και να αναζωογονήσει τη φύση, γίνεται κατάρα.

Άκουσα σε πολλά μέσα τον καθηγητή Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρη Παπανικολάου. Έλεγε ότι έκανε μάθημα στους φοιτητές για τις συγκεκριμένες περιοχές: «Βασική άσκηση για το θέμα των πλημμυρών ήταν η περιοχή της Μάνδρας. Την είχαμε επιλέξει σαν μια από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις, όπου η ανθρώπινη παρέμβαση και η άγνοια ή η αδιαφορία ή, εν πάση περιπτώσει, η μη γνώση και ουσιαστική ενασχόληση με το θέμα ήταν εγκληματικού χαρακτήρα», έλεγε ο άνθρωπος.

Καταλάβατε, αγαπημένοι μου; Το χυμαδιό μας διδάσκεται στα πανεπιστήμια! Αλλά εμείς δεν διδασκόμαστε απ’ αυτό… Η αλαζονεία, η απληστία και η αμετροέπεια που μας χαρακτηρίζει, αγαπημένοι μου, ώστε να καταντήσουμε να υβρίζουμε και να βυσσοδομούμε εναντίον της φύσης, πληρώνεται δυστυχώς πολύ ακριβά και θα πληρωθεί πολύ ακριβότερα και στο μέλλον.

Με αγάπη εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 190 αξιολογήσεις)
Τέλειο87%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό2%
Απαίσιο5%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up