Θέλω πίσω τη μάσκα μου – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Η απελευθέρωση ήρθε αισίως, αγαπημένοι μου! Τουλάχιστον στους εξωτερικούς χώρους χωρίς συνωστισμό, μπορούμε να κυκλοφορούμε χωρίς τη μάσκα. Ωστόσο κάποιοι –ακόμα και εμβολιασμένοι– επιμένουν να μη θέλουν να αποχωριστούν τα δεσμά τους. Είναι αλήθεια πως ο εγκλεισμός μας άφησε πολλά κουσούρια. Εγώ για παράδειγμα έχω γίνει φανατική συλλέκτρια. Δεν πρέπει να υπάρχει είδος μάσκας που να μην το έχω προμηθευτεί.

Η συλλογή μου με τις πάνινες μάσκες είναι σκέτο κόσμημα. Ξεχωρίζουν οι χριστουγεννιάτικες, οι πασχαλιάτικες και κάποιες με αθυρόστομα λογότυπα. Ιδιαίτερη μια μαύρη που γράφει «Fucking virus». Ξεχωριστό κομμάτι είναι μια γαλάζια χειρουργική που μου καλύπτει και τα μαλλιά. Την αγόρασα στις αρχές Μαρτίου του 2020– τότε που οι μάσκες ήταν δυσεύρετες και ήσουν ικανός να σκοτώσεις για να βρεις μία, οποιαδήποτε–και τη θεωρώ συλλεκτικό είδος.

Αρνήτρια του ιού και του εμβολίου δεν υπήρξα ποτέ (έχω κάνει και τις δύο δόσεις). Είμαι, όμως φανατική αρνήτρια του πρόσφατου μέτρου της απελευθέρωσης της μάσκας σε εξωτερικούς χώρους.

Διότι αγαπημένοι μου δεν είναι ο φόβος του ο Covid-19. Είναι ότι την έχω συνηθίσει τη μάσκα μου και μαζί με αυτήν έχω συνηθίσει την ιδιωτικότητα, την ανωνυμία, την αποστασιοποίηση που μου έχει προσφέρει εδώ και οκτώ μήνες (από τα τέλη Οκτωβρίου του 2020).

Και εξ’ όσων αντιλαμβάνομαι δεν είμαι η μόνη. Φίλος, ταξιτζής ομοιοπαθής μου έλεγε προ ημερών: «Έχω σωθεί με τη μάσκα και δεν πρόκειται να την βγάλω! Δεν έχει ιδέα ο πελάτης πότε τον κοροϊδεύω, πότε κάνω γκριμάτσες, πότε γελάω, πότε ρίχνω σιχτίρια…». Υποθέτω ότι αυτό ισχύει για πολλές κατηγορίες εργαζομένων.

Η αλήθεια είναι ότι όλους αυτούς τους σκληρούς μήνες οι μάσκες για τον SARS-CοV-2 έχουν κρύψει πολλά: Δάκρυα, θυμούς, σιχτιρίσματα, μπινελίκια, κύκλους στα μάτια, χασμουρητά, σιδεράκια, την απουσία μέικ απ ή όρεξης για ζωή.

Η μάσκα μπορούσε να σε προστατεύσει από το κρύο, την απλή γρίπη και από πολλούς άλλους εξωτερικούς ιούς και κινδύνους (δυστυχώς, όχι και από το βιτριόλι). Επιπλέον, μια ενισχυμένη π.χ. μια ΚΝ-95 που έχω στη συλλογή μου σε προφυλάσσει ουκ ολίγες φορές από την ανεπιθύμητη προσοχή, τα σεξιστικά βλέμματα, ακόμα και από το ρατσιστικό μένος. Για κάποιους η μάσκα είναι, όπως διάβασα κάπου, ένα είδος «συναισθηματικής ελευθερίας».

Θυμάμαι εν μέσω lockdown μια ηθοποιό να εξομολογείται μασκοφορούσα σε πρωινάδικο: «Νιώθω μια τεράστια ασφάλεια πίσω από τη μάσκα. Οχι λόγω Covid. Επειδή είμαι ένα άτομο με αρκετά ευμετάβλητη διάθεση. Δεν έχω πάντα όρεξη να χαιρετήσω, να είμαι ευγενική και χαμογελαστή π.χ. με τους γείτονες. Είναι τέλεια τώρα, γιατί έχω που έχω τη μουράκλα μου, πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν ότι είμαι εγώ, οπότε… τέλεια. Περνάω απαρατήρητη και μου αρέσει».

Στη Νέα Υόρκη, όπου το μέτρο απελευθέρωσης ισχύει από τον Μάϊο, πολλοί δυσκολεύονται να ενδώσουν στην κανονικότητα και επιμένουν να φορούν τη μάσκα. «Είναι εμβολιασμένοι και θα συνεχίσουν να φορούν τις μάσκες τους, ίσως για πάντα» ήταν ο τίτλος άρθρου των New York Times. Κάποιοι δε από αυτούς τους ένθερμους μασκοφόρους υφίστανται ήδη ασφυκτική πίεση από φίλους και γνωστούς :«Ήρθε πια η ώρα να χαλαρώσεις. Πέταξε τη μάσκα σου..», «Σταμάτα επιτέλους να φέρεσαι σαν παρανοϊκός» κ.ο.κ. ή χλευάζονται από αγνώστους στον δρόμο ή στο πάρκο. Με άλλα λόγια, εισπράττουν ένα bullying από την ανάποδη.

Τι να πει κανείς; Νέοι καιροί, νέα ήθη. Οι …εραστές της μάσκας είναι οι αποσυνάγωγοι της νέας κανονικότητας. Όμως, δεν είναι πάντα η υστερία ή αστείοι οι λόγοι που κάποιοι δεν αποχωρίζονται τη μάσκα τους. Μετά το πέρασμα της πανδημίας, δεν κουβαλούν όλοι τις ίδιες εμπειρίες στις αποσκευές τους. Σε πολλούς η απόφαση να μην αποχωριστούν την μάσκα διαμορφώνεται μέσα από ένα τραύμα. Μπορεί να νόσησαν οι ίδιοι βαριά, μπορεί οι φίλοι και οι κοντινοί τους, μπορεί ακόμα και να έχασαν δικούς τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο λόγος που δηλώνουν ότι το να αφαιρέσουν τη μάσκα, τους κάνει να αισθάνονται τρομακτικά ευάλωτοι.

Φυσικά, είναι και πολλά που δεν θα λείψουν σε κανέναν όπως η πνιγηρή ανάσα. Τα αλλεργικά σπιθουράκια στο πρόσωπο. Τα πλείστα τικ της πανδημίας. Όπως το σιάξε και ξανασιάξε την μάσκα. Το θάμπωμα των γυαλιών. Η αλλοπρόσαλλη συνεννόηση πίσω από τη διπλή και πολλές φορές τριπλή μάσκα: «Πήγες τελικά στη δουλειά που μου είχες πει;» είχα ρωτήσει μία γνωστή μου στον δρόμο για να πάρω την απάντηση: «Μια χαρά, είναι το μωρό, μεγάλωσε έβγαλε και την πάνα».

Είναι ακόμα η αδυναμία διαβάσματος των χειλιών για όλους εκείνους που έχουν προβλήματα ακοής. Το ότι αποφεύγαμε να κοιτάξουμε στα μάτια ο ένας τον άλλον. Τα μάτια που «ποτέ δεν μπορούν να ξεγελάσουν από μόνα τους». Τέλος, είναι και οι ανησυχίες των ειδικών για το πώς υιοθέτηση της μάσκας σε μόνιμη βάση μπορεί να επηρεάσει εκτός από την ψυχολογία μας και το ανοσοποιητικό σύστημα που σταματά να «προπονείται».

Όπως και να έχει, εγώ δεν θέλω για την ώρα να εγκαταλείψω τη μάσκα μου. Είμαι δε έτοιμη να υποστώ τα πάντα, να γίνω ακόμα και αντικείμενο χλευασμού. Για μένα πια το να βγω με ακάλυπτο πρόσωπο είναι σαν να κυκλοφορώ γυμνή ή χωρίς στηθόδεσμο μέσα στην πόλη. Ποιος ξέρει; Μπορεί αυτό να είναι η εκδίκηση για όλα εκείνα τα απαξιωτικά η συμπονετικά βλέμματα που έριχνα σε επισκέπτες από την ασιατική ήπειρο στην προ-Covid εποχή. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Με αγάπη εύα


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 895 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

One thought on “Θέλω πίσω τη μάσκα μου – ΗΧΩλόγιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up