«Μακριά από την πραγματικότητα» – ΗΧΩλόγιο

Ζούμε σε εποχές λιτότητας, αγαπημένοι μου, και όλοι, μα όλοι, έχουμε έναν αόρατο δράκο που μας κυνηγάει και μας αγχώνει. Ο δράκος είναι η βαθμιαία πτώση του βιοτικού μας επιπέδου. Οι τσέπες αδειάζουν και μειώνεται δραστικά η αγοραστική μας δύναμη. Όλοι μας, για να τα βγάλουμε πέρα, όλο και κάτι πρέπει να κόψουμε.

Και αυτό που κόβουμε είναι κυρίως το «έξω», που για τον καθένα είναι διαφορετικό. Για κάποιους το έξω ήταν τα ταβερνάκια τους, για άλλους τα θεάματα, άλλοι είχαν τις εκδρομές τους ή τα χόμπι τους, από τα οποία έπαιρναν μια απόλαυση και ξέδιναν από τα άγχη της σκληρής καθημερινότητας.

Για να μη μιλήσουμε τώρα για ταξίδια ή διακοπές, γιατί θα μοιάζει πρόκληση, τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν το συσσίτιο της εκκλησίας ή, στην χειρότερη περίπτωση, τρέφονται από τους κάδους των σκουπιδιών. Αλλά δεν είναι μόνο το «έξω» που κόβεται, αγαπημένοι μου, είναι και το «μέσα». Δηλαδή το φαγητό.

Αυτά που δεν κόβονται με τίποτα είναι οι λογαριασμοί, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΝΕΡΟ, φόροι. Και αν τύχει κάτι έκτακτο, π.χ. να χαλάσει ο θερμοσίφωνας, ή κάτι εποχιακό, π.χ. να βάλεις πετρέλαιο για να ζεσταθεί το κοκαλάκι σου, τότε θα πρέπει να κόψεις και από το φαγητό.

Όλα αυτά ο καθένας τα ζει σαν προσωπική συμφορά και, κατά κανόνα, ψάχνοντας μια οδό διαφυγής, τι κάνει; Κουλουριάζεται μπροστά στην τηλεόραση αναζητώντας την αποβλάκωσή του. Δεν μπορεί, κάπου εκεί στην πλοκή του σίριαλ ή του τηλεπαιχνιδιού ίσως και να υπάρχει κάποιος Μεσσίας-Σωτήρας.

Κακά τα ψέματα, αγαπημένοι μου. Στη συντριπτική του πλειονότητα, ο δικός μας ο λαός είναι συντηρητικός και δεξιός με πολλές αποχρώσεις. Και ο δεξιός δεν εκφράζεται αποκλειστικά από τη Νέα Δημοκρατία. Δεξιά πτέρυγα έχει το κάθε κόμμα, όποια και αν είναι η ιδεολογική του αναφορά.

Όλα αυτά συγκροτούν μια εθνική νοοτροπία που λέγεται απάθεια και εκφράζεται επιθετικά προς τον διπλανό μας. Δηλαδή, στον όμοιό μας. Αυτό, με άλλους όρους, λέγεται διάλυση του κοινωνικού ιστού. ‘Η, με ακόμα πιο αυστηρούς προσδιορισμούς, λέγεται ένας λαός υποταγμένος και νικημένος.

Κόβοντας το «έξω», λοιπόν, αγαπημένοι μου, δεν κόβουμε απλά τα περιττά έξοδα. Κόβουμε τη σχέση μας με την κοινωνία. Το ταβερνάκι δεν είναι οι μπεκροκανάτες που τα πίνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το ταβερνάκι είναι η επαφή, οι φίλοι και οι γνωστοί, οι άνθρωποι της γειτονιάς όπου ανταλλάσσουν εμπειρίες και επεξεργάζονται τα προβλήματά τους. Έτσι αποκτούν μια γνώση που βγαίνει από την ίδια τους τη ζωή. Και εδώ δεν χωράει κανένα ψέμα, γιατί δεν έχει καμία αξία.

Επίσης, διάφορα θεάματα, όποια κι αν είναι αυτά, κινηματογράφος, θέατρο, ακόμα και το ποδόσφαιρο, μας εντάσσουν σε μια μεγαλύτερη κοινότητα που μας επιτρέπει να ξεφύγουμε από τη μοναξιά μας. Από την άλλη, οι εκδρομείς και οι φυσιολάτρες δεν είναι μόνο οι αργόσχολοι συνταξιούχοι, αλλά αυτοί που, έστω και υποσυνείδητα, ακόμα και περιστασιακά, θέλουν να ζήσουν μια στιγμή στο φυσικό τους περιβάλλον.

Με άλλα λόγια, αγαπημένοι μου, κόβοντας το «έξω», καταργούμε την ανθρώπινη υπόστασή μας και γινόμαστε κατοικίδια στην κοινωνία της τηλεόρασης. Και είναι αυτό το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε σ’ αυτούς που μας εξουσιάζουν αξιοποιώντας την εμπειρία αιώνων.

Η εξουσία είναι ένα τέρας που αυτοτροφοδοτείται. Τα θέλει όλα για πάρτη της και τίποτα για τους άλλους. Οι ζωές των άλλων δεν αξίζουν τίποτα, είναι αναλώσιμες. Συχνά αυτό παρουσιάζεται σαν θεϊκή τάξη και έχουμε και κάποιον αυτοκράτορα ή πατριάρχη που έχουν την αποκλειστική αντιπροσωπεία του Θεού στη Γη.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το αίτημα της ανθρωπότητας ήταν ειρήνη και ευημερία. Στην συνέχεια, η ειρήνη και η ευημερία στον αναπτυγμένο κόσμο μετατράπηκε σε καταναλωτισμό, όλο και μεγαλύτερο καταναλωτισμό! Και λέω στον αναπτυγμένο κόσμο, γιατί οι πόλεμοι ποτέ δεν έπαψαν μέχρι τις μέρες μας. Απλά μεταφέρθηκαν στην περιφέρεια, με αντιπροσώπους των ιμπεριαλιστών και όχι μεταξύ των ιμπεριαλιστών.

Αλλά η προτροπή στην κατανάλωση είχε προϋπάρξει, με τον Χίτλερ. Αυτός ήταν που εξαγόρασε τις λαϊκές μάζες με αυτοκίνητα, ψυγεία, κουζίνες και ραδιόφωνα (που δεν έπιαναν βραχέα, για να μην ακουστεί το BBC). Η κατανάλωση είναι η ψευδαίσθηση πως μπορείς να αποκτήσεις τα πάντα, πολύ πιο πέρα από τις δικές σου οικονομικές δυνατότητες.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και το νιώσαμε στο πετσί μας. Για να το πετύχεις, φυλακίζεσαι στην τράπεζά σου και χάνεις ό,τι έχεις και δεν έχεις. Αυτή η μεταλλαγή του πολίτη σε καταναλωτή, αγαπημένοι μου, θαρρώ πως είναι μια μεταλλαγή του ανθρώπινου είδους. Είναι τραγικό αλλά, δυστυχώς, συμβαίνει.

Ο άνθρωπος, όταν τα πράγματα δυσκολέψουν και χάσει τη δυνατότητα του καταναλωτή, δυστυχεί, πέφτει σε κατάθλιψη, ξεχνάει την ανθρώπινη φύση του. Επομένως, δεν σκέφτεται ούτε την πολιτική του υπόσταση. Άρα δεν μπορεί να δράσει και πολιτικά. Ο μεταλλαγμένος άνθρωπος, λοιπόν, παραμένει αδρανής και δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αναπολεί την παλιά του υπόσταση, εκείνη που η οικονομική του ευμάρεια του επέτρεπε να καταναλώνει, όλο να καταναλώνει.

Νοσταλγεί εκείνη την εποχή που ταύτιζε την κατανάλωση με τη σιγουριά και αυτή ψάχνει να βρει, έστω και μάταια. Θα μπορούσα, αγαπημένοι μου, κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ, να αποκαλέσω αυτούς τους ανθρώπους κλινικά νεκρούς.

Είμαι υπερβολική; Είμαι σκληρή; Είμαι άδικη; Ίσως. Δεν ξέρω. Απλά καταγράφω αυτά που παρατηρώ, καθημερινά δίπλα μας και πλάι μας. Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι οι παρατημένοι που λένε πως «τίποτα δεν γίνεται πια», και «τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα».

Και περιμένουν να πέσει το μάνα εξ ουρανού ή ο ουρανός στο κεφάλι τους. Και ναι, αυτούς τους ανθρώπους τούς φοβάμαι. Σ’ αυτήν την κατάστασή μας, χρειάζονται τα γαλατικά χωριά! Που υπάρχουν και δεν τα βλέπουμε. Που παίζουν μουσικές για μας και δεν τις ακούμε. Τι εννοώ; Θαρρώ πως θα έκανε πολύ καλό σε όλους μας να επισκεφτούμε έναν χώρο φιλοξενίας προσφύγων για να συνέλθουμε.

Γιατί εκεί, αγαπημένοι μου, υπάρχουν άνθρωποι από κατεστραμμένες χώρες, που έχασαν τα πάντα, που γνωρίζουν πολύ καλά πως τίποτε δεν είναι δεδομένο, πως η ουσία είναι αλλού και όχι στο να καταναλώνει κανείς, και που θα μας μάθαιναν την αληθινή, τη σημερινή πραγματικότητα του κόσμου.

Αλλά εμείς, δυστυχώς, αποστρέφουμε το βλέμμα, γιατί φοβόμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με την αλήθεια. Νιώθουμε αποστροφή και θέλουμε να τους διώξουμε. Στην ουσία, όμως, διώχνουμε τον εαυτό μας από την πραγματικότητα. Άξιος ο μισθός μας…

Με αγάπη εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.8
4,8 rating
4.8 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 41 αξιολογήσεις)
Τέλειο90%
Πολύ καλό5%
Μέτριο0%
Φτωχό3%
Απαίσιο2%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up