«Μαμά…!» – ΗΧΩλόγιο

Ο θάνατος, αγαπημένοι μου, αποτελεί ένα συγκλονιστικό γεγονός, μιά οδυνηρή πραγματικότητα στη ζωή μας. Η παρουσία του απαρχής γέμιζε τη ψυχή του ανθρώπου με φόβο και έφερνε τη σκέψη του σε απορία και αδιέξοδο.

Ο στοχασμός του εγείρει πολλά αναπάντητα ερωτήματα, ερωτήματα που τα θέτουμε από την παιδική ακόμα ηλικία. «Ὄντως φοβερώτατον τό τοῦ θανάτου μυστήριον…», ὑπογραμμίζει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στα περίφημα ιδιόμελά του, που ψάλλουμε στη Νεκρώσιμη Ακολουθία, εκφράζοντας έτσι το πανανθρώπινο δέος ενώπιον του θανάτου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν να μιλούν για τον θάνατο, ιδίως όταν αυτός δεν τους έχει χτυπήσει την πόρτα. Στο άκουσμά του φτύνουν τον κόρφο τους ή χτυπάνε ξύλο ή λένε διάφορα για να τον ξορκίσουν.

Πριν από χρόνια, δε θυμάμαι πόσα, αλλά ούτε έχει και καμιά σημασία, έτυχε να βρεθώ σε μια κηδεία, «σημαίνοντος» θα έλεγα προσώπου, όπου κατά την ώρα της ταφής δημιουργήθηκε ένας μικρός χαμός γιατί κάποιοι που ήταν πίσω-πίσω δεν είχαν επαφή με όσα διαδραματίζονταν εκείνη τη θλιβερή στιγμή και για τον λόγο αυτό έσπρωχναν για να βρεθούν όσο το δυνατόν πιο μπροστά.

Μετά το τελετουργικό, ο παπάς είπε το εξής: «Ακόμα και όλοι αυτοί που στις κηδείες σπρώχνουν για να βρεθούν μπροστά-μπροστά τη στιγμή της ταφής, το κάνουν για να ανακουφιστούν με την ιδέα ότι εκείνοι είναι ακόμα εν ζωή…»

Για μένα, αγαπημένοι μου, που τον βρήκα μπροστά μου τον άτιμο τον θάνατο τρις, ευτυχώς σε μεγάλη ηλικία, λέω πως η πιο βαριά επίπτωσή του δεν είναι τόσο πολύ το γεγονός ότι αναγκάζεσαι να συνηθίσεις την απουσία ενός αγαπημένου σου προσώπου, όσο το ότι συνειδητοποιείς ότι η μνήμη, τελικά, δεν αποθηκεύει όλα εκείνα που έχεις πραγματική ανάγκη:

Την αίσθηση ενός αγγίγματος τη στιγμή που το χρειαζόσουν. Τον τόνο της φωνής, σε καλές και άσχημες στιγμές. Ένα χαμόγελο που καμιά, ποτέ, φωτογραφία δεν μπορεί να αποτυπώσει. Ένα νεύμα, που ήταν αρκετό να σε διαβεβαιώσει ότι «όλα θα πάνε καλά, μη στενοχωριέσαι».

Θυμάμαι, αγαπημένοι μου, πόσο είχα συγκλονιστεί ακούγοντας τον Θανάση Βέγγο σε μία τηλεοπτική εκπομπή όπου τον είχαν καλέσει για να τον βραβεύσουν, ένα-δύο χρόνια πριν πεθάνει, αν δεν κάνω λάθος.

Έλεγε φορτωμένος συγκίνηση ο σοφός ηθοποιός, απευθυνόμενος στον δημοσιογράφο: «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια μόνο. Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις..».

Σήμερα, αγαπημένοι μου, είμαι μπλεγμένη κι εγώ, όπως και ο καθένας μας άλλωστε, στα πολλά χέρια που αντί να με ανακουφίζουν απλά με κατσιάζουν. Και θαρρώ, αγαπημένοι μου, πως μου λείπουν εκείνα τα χέρια που τις σπάνιες φορές που με αγκάλιαζαν πάντα έκαναν την καρδιά μου να φτερουγίζει.

Ο Ηράκλειτος έλεγε: «Στην αναζήτηση της αλήθειας, να είσαι έτοιμος για το απροσδόκητο, επειδή είναι δύσκολο να τη βρεις και σε συγκλονίζει όταν την ανακαλύψεις».

Είναι λόγια που τα βρίσκω στην εισαγωγή ενός βιβλίου που διαβάζω αυτήν την περίοδο. Ο τίτλος του είναι «Η Επινόηση της Μοναξιάς», είναι γραμμένο από τον αμερικανό συγγραφέα Πολ Όστερ (Paul Auster) και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», σε μετάφραση Σταυρούλας Αργυροπούλου.

Με κράτησε ξάγρυπνη τρεις νύχτες και θα ‘θελα να το μοιραστώ μαζί σας, αγαπημένοι μου, όσο κι αν το θέμα που διαπραγματεύεται είναι ο θάνατος και η μοναξιά, πράγμα που μοιάζει, και είναι, στενάχωρο. Ξεκινάει έτσι:

«Τη μία μέρα υπάρχει ζωή. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, με θαυμάσια υγεία, ούτε καν γέρος, χωρίς ιστορικό ασθενειών. Όλα είναι όπως ήταν, όπως θα είναι πάντα. Εκείνος ζει από μέρα σε μέρα, νοιάζεται μονάχα για τη δουλειά του, ονειρεύεται μονάχα τη ζωή που απλώνεται μπροστά του. Και έπειτα, ξαφνικά, υπάρχει θάνατος. Ο άνθρωπος αφήνει έναν αναστεναγμό, σωριάζεται στην καρέκλα του κι έρχεται ο θάνατος. Το αιφνίδιο του πράγματος δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις, δεν δίνει στο μυαλό την ευκαιρία να αναζητήσει μια λέξη που θα μπορούσε να προσφέρει παρηγοριά. Μένουμε μονάχα με τον θάνατο, το αδιαμφισβήτητο γεγονός της θνητότητάς μας…».

Με αγάπη, εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 223 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο3%
Φτωχό2%
Απαίσιο7%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up