Μαύρο – Άσπρο – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Νοέμβριος 2008! Η εκλογή του πρώτου έγχρωμου προέδρου των ΗΠΑ είναι γεγονός. Ο Μπαράκ Ομπάμα, αγαπημένοι μου, εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη στο Σικάγο κοίταξε τον κόσμο
και απευθύνθηκε σε όσους πίστευαν ότι στην Αμερική δεν μπορούν να συμβούν τα πάντα. Είχαν, άραγε, ακόμα αμφιβολίες; Ο προπροπάππους της γυναίκας του, της Μισέλ Ομπάμα, ήταν σκλάβος στη Νότια Καρολίνα. Απελευθερώθηκε το 1865, μετά τον αμερικανικό εμφύλιο.

Η εγγονή του σκλάβου έγινε Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ μετά από 143 χρόνια. «Όποιος γνωρίζει, έστω και ελάχιστα, την Αμερική, δεν αμφιβάλλει ποτέ και για τίποτα…», είχε πει κάποιος. Η Αμερική είναι η χώρα που εξέλεξε τον Ομπάμα και μετά έβαλε τον Τραμπ στη θέση του. Η χώρα που στέλνει πύραυλο στο Διάστημα και οι αστροναύτες βλέπουν από το κόκπιτ ένα κύμα βίας να σκεπάζει μεγάλες πόλεις.

Η χώρα απ’ όπου ξεκινούν πολλά και τελειώνουν πολλά περισσότερα. Η θερμοκοιτίδα του νέου κόσμου και το νεκροταφείο του παλιού. Δεν μπορείς, αγαπημένοι μου, να παρατηρείς την Αμερική και να εστιάζεις μόνο σε εκείνα που αγαπάς ή σε αυτά που μισείς. Η Αμερική είναι και τα δύο μαζί. Και κατά μία εκδοχή, το ένα τροφοδοτεί το άλλο.

Θα υπήρχε, άραγε, αμερικανικό όνειρο χωρίς τις ανισότητες που ενισχύουν το ένστικτο της επιβίωσης και το κίνητρο της επιτυχίας; Μην μπούμε, όμως, σε αυτήν την κουβέντα γιατί είναι μεγάλη και ίσως δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να την ολοκληρώσει φτάνοντας μόνο σε μία αλήθεια.

Αυτές τις μέρες, στον ελληνικό Τύπο, κυρίως στον ηλεκτρονικό/ψηφιακό, κυλούν ποτάμια λέξεων με θέμα την Αμερική. Πολλά από αυτά εκβάλλουν σε μία θάλασσα απλουστεύσεων. Στο μέσον της είναι ένα νησί, πάνω στο οποίο κάθεται ο Τραμπ. Διάβασα πολλές απόψεις που συμπεραίνουν ότι στην ουσία ήταν ο Τραμπ που πίεσε το γόνατο του αστυνομικού πάνω στον λαιμό του Φλόιντ, στη Μινεάπολη.

Λες και μιλάμε για άνδρα των ΜΑΤ που μυρίστηκε αλλαγή στον αέρα μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Αντίστοιχα, αρκετές αναλύσεις προσεγγίζουν το πρόβλημα μέσω της θεωρίας «Το σύστημα δεν δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους». Σώωωωπα, τι μου λες τώρα!!!

Το πρόβλημα στις ΗΠΑ, αγαπημένοι μου, είναι κυρίως ρατσιστικό. Τελεία. Και ο ρατσισμός ανατροφοδοτείται από τις ανισότητες και την περιθωριοποίηση που ο ίδιος δημιουργεί. Δώστε παρακαλώ προσοχή στις παρακάτω δηλώσεις:

«Ως πατέρας δύο εφήβων, βρέθηκα στην πολύ δυσάρεστη θέση να συμβουλεύσω τα παιδιά μου να κάθονται σούζα στον αστυνομικό έλεγχο. Τους είπα ότι είναι μαύρα αγόρια, έτσι όλο και κάποιος θα βρεθεί να τα θεωρήσει κίνδυνο. Είναι το χρώμα του δέρματος που δίνει στόχο. Ένα μαύρο αγόρι δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάει αυτό. Και δεν έχει σημασία ποιος είναι ο πατέρας του. Τους εξήγησα ότι, αν ένας αστυνομικός τους σταματήσει, τότε πρέπει να κάνουν ό,τι τους ζητήσει. Γονατίστε –τους είπα– ξαπλώστε στον δρόμο, αφήστε τον εαυτό σας να ταπεινωθεί. Ένα μαύρο αγόρι δεν πρέπει να δώσει σε κανέναν το πρόσχημα για να του κάνει κακό…. Για αυτόν τον λόγο λέω στα παιδιά μου να προσέχουν. Τους λέω ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που δεν σας βλέπουν όπως είστε, αλλά όπως εκείνοι επιθυμούν να σας βλέπουν. Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν μόνο το χρώμα του δέρματός σας…».

Τα παραπάνω κατέθεσε, στην εφημερίδα Repubblika, με αφορμή τον θάνατο του αφροαμερικανού, ο συγγραφέας Πέρσιβαλ Έβερετ, επίσης αφροαμερικανός, γνωστός και στην Ελλάδα από το αντιρατσιστικό περιεχόμενο των βιβλίων του («Αμερικανική έρημος», «Το σβήσιμο», «Η θεραπεία του νερού», «Πληγωμένοι» τα πιο γνωστά). Το πρόβλημα, επαναλαμβάνω, είναι ο ρατσισμός.

Η φάση που βρίσκεται μια αυτοκρατορία ορίζεται και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις μειονότητες και μπορεί να διορθώνει τα λάθη της. Οι ΗΠΑ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: τη δεκαετία του ’60 η κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων μείωσε την κοινωνική πόλωση και έδωσε στην αμερικανική αυτοκρατορία τη δυνατότητα να κυριαρχήσει στον κόσμο για τις επόμενες δεκαετίες, χωρίς αξεπέραστες εσωτερικές κοινωνικές συγκρούσεις.

Αλλά παρά την πρόοδο που σημείωσαν, όπως συμβολικά εκφράστηκε με την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα το 2008, οι αφροαμερικανοί εξακολουθούν να παραμένουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας και τα συνήθη θύματα της ρατσιστικής αστυνομικής βίας. Ο ρατσισμός, όμως, δεν έχει να κάνει μόνο με την αστυνομική βία αλλά και με τον κάθε λευκό νοικοκύρη που πουλάει το σπίτι του όταν δίπλα του μετακομίσουν μαύροι.

Έχει να κάνει με τη βαθειά αντίληψη που υπάρχει στην αμερικανική κοινωνία ότι η μαύρη κοινότητα είναι φορέας προβλημάτων. Αυτή η αντίληψη, βέβαια, δεν μπορούμε να πούμε πως είναι απόλυτα λανθασμένη. Όμως τα προβλήματα που προκαλεί η μαύρη κοινότητα, εκπορεύονται από τη ρατσιστική αντίληψη των λευκών.

Είναι προφανές, αγαπημένοι μου, ότι η λευκή κοινότητα της Αμερικής δεν έχει αντιληφθεί ακόμα, στο σύνολό της, την ανάγκη να κάνει κάτι για να εξαλείψει το χάσμα και να σπάσει τον φαύλο κύκλο ρατσισμού και κοινωνικής παθογένειας. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, ενδεχομένως να χρειάζονται άλλες πέντε γενιές για να εξαλειφθούν τα στερεότυπα.

Και το πιθανότερο είναι τα φοβικά αντανακλαστικά της λευκής κοινότητας, με τη βία που ξέσπασε τώρα, να έγιναν ακόμα μεγαλύτερα. Γιατί, αγαπημένοι μου, πώς να το κάνουμε; Δεν υπάρχει μόνο το CNN, που παρακολουθούμε εδώ οι περισσότεροι και που προσεγγίζει τα γεγονότα που διαδραματίζονται αυτές τις μέρες στις ΗΠΑ με μια πιο «προοδευτική» οπτική, κάνοντας αντιπολίτευση στον Πλανητάρχη Τραμπ.

Είναι και το Fox News, που καλύπτει τα επεισόδια βάζοντας μπροστά και προβάλλοντας έντονα την απόγνωση των λευκών νοικοκυραίων όταν βλέπουν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται. Η αμερικανική κοινωνία είναι μια κοινωνία βαθιά διχασμένη. Ο Τράμπ δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να επενδύει εκλογικά σε αυτόν το αγεφύρωτο διχασμό.

Παρεμπιπτόντως, έχει μεγάλο ενδιαφέρον και ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθούμε και εμείς εδώ τα γεγονότα. Σύμπασα η Ελλάς, στα social media και στα τηλεοπτικά πάνελ, εκφράζει τη συμπαράστασή της προς τους διαδηλωτές. Δικαιολογεί τις καταστροφές που γίνονται από τους εξαγριωμένους αφροαμερικανούς και θεωρεί το πλιάτσικο φυσιολογικό.

Πίσω από τις φλόγες και τους καπνούς βλέπει να σχηματίζεται το πρόσωπο του Τραμπ. Με λίγα λόγια, καθαγιάζει την οργή και την αγανάκτηση. Αν όμως τα επεισόδια λάμβαναν χώρα σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και προέρχονταν από κάποιο γκέτο μεταναστών, το φιλοθεάμον κοινό σίγουρα δεν θα ήταν και τόσο συμπαγές ως προς τις από- ψεις του.

Και αν ξεσπούσαν παρόμοια γεγονότα στην αυλή μας, στην Αθήνα για παράδειγμα, με εξαγριωμένους μετανάστες που διαδήλωναν διαμαρτυρόμενοι για τη βία που υπέστησαν από αστυνομικά όργανα, φαντάζεστε τι θα ακούγαμε. Άλλωστε, έχουμε ανάλογα περιστατικά αστυνομικής βίας ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν. Μήπως να θυμηθούμε τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, την περίφημη Ζαρντινιέρα του Πολύδωρα;

Αλλά τώρα, αγαπημένοι μου, το κακό είναι μακριά, είναι έξω από την αυλή μας και η κατάσταση δείχνει πολύ απλή. Άσπρο – μαύρο…

Με αγάπη, εύα



Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4.5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 753 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up