Μεγάλες διαδηλώσεις είναι αυτές που έπρεπε να γίνουν… αλλά δεν έγιναν ποτέ… – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπάρχει μια μεγάλη και αιώνια παρεξήγηση στα δημόσια πράγματα: Κυριαρχεί η άποψη πως, όσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος του πλήθους που συγκεντρώνεται για να διαδηλώσει για έναν συγκεκριμένο σκοπό, τόσο πιο πολύ πρέπει να επηρεάζει τη γνώμη του καθενός μας.

Εντάξει, δεν λέω, το μέγα πλήθος το λογαριάζουν οι πολιτικοί γιατί από εκεί αντλούν πολλές ψήφους. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι υπόλοιποι οφείλουμε να θεωρούμε το μέγεθος των συγκεντρώσεων ανάλογο με το δίκαιό τους. Βεβαίως, δεν το απαξιώνεις, το σέβεσαι πάντα, αλλά νομίζω ότι τις περισσότερες φορές η ίδια η ιστορία δεν δικαίωσε το πάθος και το αίτημα των μεγάλων συνάξεων του λαού μας.

Ανατρέχοντας στο παρελθόν, οι ογκωδέστερες διαδηλώσεις που γνώρισε η Αθήνα μεταπολιτευτικά ήταν για το ασφαλιστικό του Γιαννίτση (2001). Τότε, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, όλων των ηλικιών, όλων των επαγγελμάτων και όλων των πολιτικών χώρων, ξεχύθηκαν με πάθος στους δρόμους για να διεκδικήσουν τί;

Όπως αποδείχτηκε μερικά χρόνια αργότερα, τη μελλοντική τους χρεοκοπία! Ποιος τόλμησε τότε να αντιταχθεί
στην ορμή του μανιασμένου πλήθους; Κανείς! Μάλιστα, οι τότε κυβερνώντες θεωρούσαν άτοπο να ασχοληθούν με ένα πρόβλημα το οποίο… θα προκύψει δέκα χρόνια αργότερα, όπως άλλωστε και έγινε.

Το ίδιο συνέβη και στις ιερές λαοσυνάξεις του Χριστόδουλου για τις ταυτότητες. Το σύνολο του πολιτικού κόσμου, πλην δυο τριών γενναίων πολιτικών, σύρθηκε, σιώπησε και υπέγραψε. Σήμερα βέβαια δεν έχουν πρόβλημα με τις
ταυτότητες ούτε οι πιο φανατικοί…

Στα δύο συλλαλητήρια για το όνομα της γειτονικής χώρας του ΄92, πάλι τα ίδια. Τα κόμματα ακολούθησαν άβουλα. Και παρασύρθηκαν σε μια απόφαση αυτοπαγίδευσης του Συμβουλίου Αρχηγών, που στην πράξη
αποδείχτηκε παραλυτική και μας ταλαιπωρεί μέχρι τις μέρες μας. Οι ξεχειλισμένες πλατείες των αγανακτισμένων επίσης είχαν την περηφάνια ότι ήταν υπερκομματικές. Ασχέτως αν γέννησαν δυο τρία κόμματα και σίγουρα τη σημερινή κυβέρνηση, το βέβαιο είναι ότι η ιστορία δεν τις δικαίωσε, αφού από τα σπλάχνα της γεννήθηκαν άλλα δύο Μνημόνια.

Στο δε έξαλλο πανηγύρι που έστησε η φλογερή λαοθάλασσα στο Δημοψήφισμα του 2015, η ιστορία έβγαλε τη γλώσσα και έγραψε στις σελίδες της το ΝΑΙ, αυτό που ζητούσαν οι αναιμικές συγκεντρώσεις των αντιπάλων.

Και τα δύο συλλαλητήρια των ημερών μας, αυτό της Θεσσαλονίκης και το τελευταίο της Αθήνας, όσο κι αν αποτελούν κακέκτυπα των παλιών, πάλι βλέπουμε ότι ακινητοποιούν σχεδόν όλα τα κόμματα.

Και φτάνουμε στο θλιβερό αποτέλεσμα, τον τόνο της εξωτερικής πολιτικής να τον δίνουν διάφοροι απόστρατοι, ακροδεξιοί, εθνικιστές και μητροπολίτες και όχι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του έθνους, οι οποίοι ακολουθούν ασθμαίνοντες.

Ο λαός που συμμετέχει σε αυτές τις συγκεντρώσεις είναι στην πλειοψηφία του αγνών και ειλικρινών προθέσεων, καλόπιστος αλλά και εύπιστος. Ας μη φοβόμαστε να το παραδεχτούμε, οι κοινωνίες χειραγωγούνται, οι λαοί παρασύρονται. Από Χριστόδουλους, Άνθιμους, Καμμένους, Φράγκους και λοιπούς, που χτίζουν καριέρες και εξουσία πάνω στην κατευθυνόμενη λαϊκή αγανάκτηση.

Τα συλλαλητήρια συνήθως ξεσπούν όταν βρίσκονται οι πρόθυμοι που θα τους δώσουν σχήμα. Οι ίδιες ακριβώς
αφορμές που δημιούργησαν τα σημερινά συλλαλητήρια υπήρχαν και το 2008. Γιατί τότε δεν άνοιξε μύτη; Να σας πω γιατί. Γιατί δεν βρέθηκαν οι πονηροί, οι καιροσκόποι, να τζογάρουν στο λαϊκό αίσθημα. Γιατί η πολιτική τότε δεν τους έδωσε τον χώρο αλλά έδρασε υπεύθυνα και με αίσθημα αποστολής. Όταν η πολιτική αποχωρεί από τον ρόλο της, γεννιούνται τέρατα.

Αλήθεια, ξέρει κανείς να μου πει ποιές υπερκομματικές παλλαϊκές συνάξεις θα μπορούσαν να δικαιωθούν από τη ζωή και την ιστορία; Να σας πω εγώ.

Οι διαδηλώσεις, τα συλλαλητήρια, οι πορείες εκείνες που διαδηλώνουν τη λαϊκή απαίτηση να σταματήσει ο πολύχρονος υπέρογκος δανεισμός μας, να γίνουν στη χώρα μας τα απαραίτητα μεγάλα έργα υποδομών, να αυξηθούν και να εξορθολογιστούν οι πόροι για την Παιδεία, να μπει τέλος στην Τρομοκρατία, να γίνουν οι γειτονιές μας ειρηνικές και ανθρώπινες, να συλληφθούν οι ένοχοι του σκανδάλου του χρηματιστηρίου και κάθε λογής σκανδάλου που εμφανίστηκε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, να τιμωρηθούν οι ένοχοι που λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία και φτωχοποίησαν μια ολόκληρη κοινωνία, να εξυγιανθεί το ασφαλιστικό σύστημα, να σταματήσει η επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, να πάψει η αιμορραγία από τη φυγή στο εξωτε-
ρικό του καλύτερου ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, να λυθεί το προσφυγικό, να παταχθεί η φοροδιαφυγή, να καταργηθεί ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, να αποδωθούν οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις, να βρεθεί λύση στο Κυπριακό, ακόμα και να εξυγιανθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο και άλλα… και άλλα…

Γίνανε τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια και εμείς απλά τα βιώσαμε από την άνεση του καναπέ μας. Δεν κουνήθηκε φύλλο… Διαδηλώσεις για τα ουσιαστικά και σημαντικά ζητήματα δεν έγιναν ποτέ! Ακριβώς εκεί θέλω να  καταλήξω. Πως οι μεγάλες λαοσυνάξεις και διαδηλώσεις είναι αυτές που έπρεπε να γίνουν… αλλά δεν έγιναν
ποτέ…


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 115 αξιολογήσεις)
Τέλειο86%
Πολύ καλό3%
Μέτριο0%
Φτωχό3%
Απαίσιο8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up