Με αφορμή μια δολοφονία – Ηχωλόγιο

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Ζω στην Φλώρινα αγαπημένοι μου, αλλά η Θεσσαλονίκη μ’ αρέσει. Δεν μπορώ να πω ότι την αγαπώ. Για να εκστομίσει κανείς τη λέξη αγαπώ θα πρέπει να την έχει ζήσει για χρόνια να έχει αυτό που λένε μια βιωματική σχέση μαζί της. Εγώ πετιέμαι μόνο μερικά σαββατοκύριακα για βόλτα  με φίλους, κάνω κάτι έκτακτες  επισκέψεις σε γιατρούς και κάποιες άλλες στην Έκθεση αλλά αυτά δεν αρκούν για να πω ότι ξέρω κάτι περισσότερο από την λουστραρισμένη επιφάνεια της Θεσσαλονίκης.

Αδυνατώ, ας πούμε  να κατανοήσω την εσώτερη λειτουργία και τελετουργία αυτής της ωραίας πόλης. Είπαμε, ξέρω μόνο τα ωραία της, την παραλία της, τα αξιοθέατα της, τα καλά της εστιατόρια και δυο τρεις συγγενείς που έχω  κει. Α, ξέρω και τον Άρη, ξέρω και τον ΠΑΟΚ, αλλά ως εκεί. Όλα τα υπόλοιπα γι’ αυτήν, τα ‘χω μάθει από τη δυσάρεστη ειδησεογραφία που κάθε τόσο μας χτυπάει κατά ριπάς για πράματα και θάματα που γίνονται στα σκοτεινά της και με ξαφνιάζουν. 

Ο Άλκης Καμπανάς, ένας νέος άνδρας, σχεδόν παιδί, στα 19 του, μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου. επειδή η αγαπημένη του ομάδα ήταν ο Άρης! Για το ποδόσφαιρο! Δεν συμμετείχε σε συμπλοκή, δεν άσκησε ο ίδιος βία, δεν παρακολουθούσε επεισόδια. Απλά έδωσε τη λάθος απάντηση σε μια ερώτηση. Έκανε την βόλτα του μαζί με δύο φίλους στην περιοχή Χαριλάου, κοντά στο γήπεδο του Άρη. Δυο αυτοκίνητα σταμάτησαν και μια ομάδα ατόμων, βγήκε και στάθηκε μπροστά τους.

Κάποιος από αυτούς ρώτησε τον 19χρονο τι ομάδα είναι. Προφανώς τους είπε ότι υποστηρίζει τον Άρη. Αυτές ήταν και τελευταίες του λέξεις, αγαπημένοι μου. Οι άλλοι της παρέας του ήταν τυχεροί, έζησαν, έστω και τραυματισμένοι.

Ασφαλώς η αστυνομική έρευνα που συνεχίζεται θα δώσει απαντήσεις. Εκείνο όμως που όλα δείχνουν προς παρόν είναι ότι έχουμε μία δολοφονία από ανθρώπους που θύμωσαν όταν το θύμα τους είπε ότι υποστηρίζει άλλη ομάδα από αυτήν που υποστήριζαν οι ίδιοι. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που χύνεται αίμα στη Θεσσαλονίκη για το ποδόσφαιρο. Μέχρι και εισαγγελέας είχε παρέμβει πριν από έναν περίπου χρόνο, όταν βγήκαν πιστόλια στο φως του ήλιου. Εμπρησμοί, καταστροφές αυτοκινήτων και ξυλοδαρμοί είναι στην ημερήσια διάταξη.

Όμως ποιοι είναι αυτοί που δολοφονούν με δρεπάνια και μαχαίρια; Τους ξέρουν, άραγε, στην ΠΑΕ; Είναι γνωστοί στη διοίκηση και στα πάνω κλιμάκια του συλλόγου; Από πού αντλούν την αυτοπεποίθηση να εγκληματούν χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις και οργανωμένο σχέδιο;

Θυμάμαι, πάνε δυο χρόνια από τότε, ένας νέος από τη Βουλγαρία έπεσε νεκρός, σε συμπλοκή με οπαδούς του ΠΑΟΚ. Τον χτύπησαν με αυτοκίνητο. Στο εδώλιο κάθισαν οκτώ κατηγορούμενοι. Οι εφτά αθωώθηκαν. Σήμερα στη φυλακή βρίσκεται ένας από αυτούς.

Αλλά δεν ήταν αυτό το μοναδικό γεγονός. Είναι γνωστό τοις πάσι πως γίνονται και άλλα πολλά που δεν παίρνουν εθνική δημοσιότητα. Τσαμπουκάδες του δρόμου, επιθέσεις σε συνδέσμους, τοξικές ανακοινώσεις ή αναρτήσεις.  

Πώς να το χωρέσει ο νους του ανθρώπου ότι ένας νέος δολοφόνησε για το ποδόσφαιρο και ότι υπάρχουν και άλλοι που είναι ικανοί να σκοτώσουν για τον ίδιο λόγο. Πώς το κάνουν; Γιατί το κάνουν;

Ενδεχομένως να αισθάνονται ισχυροί, ανέγγιχτοι, προστατευμένοι από τον όγκο και την ορμή του «λαού». Τι μπορεί να συμβαίνει στο μυαλό ενός ανθρώπου που σκοτώνει κάποιον για τη μπάλα, αγαπημένοι μου;  Τι έχει συμβεί σε αυτόν τον άνθρωπο; Τι είναι αυτό που καλλιέργησε μία δολοφονική φύση; Είναι το κλίμα που εκπέμπεται καθημερινά από τα αθλητικά ραδιόφωνα και κομμάτι του αθλητικού Τύπου; Είναι η τοξικότητα στις ανακοινώσεις που χαϊδεύουν τους οργανωμένους οπαδούς; Είναι το χνώτο του σκοτεινού κομματιού της πόλης που ψάχνει περηφάνια στο ποδόσφαιρο; Είναι οι αλήτες που κανένας δεν τολμάει να πετάξει με τις κλωτσιές από το γήπεδο;

Μετά τη δολοφονία  ο μεγάλος σύλλογος της Θεσσαλονίκης εξέδωσε ανακοίνωση: «Ως ένας Σύλλογος που πενθεί για τραγικούς θανάτους νέων ανθρώπων, θρηνούμε κάθε αντίστοιχη απώλεια». Προσωπικά θα προτιμούσα αντί της λέξης απώλεια την λέξη «δολοφονία». Δεν έπαθε έμφραγμα το παιδί. Το έσφαξαν με δρεπάνι.  ΄

Το ξέρουμε ότι ο ΠΑΟΚ λυπάται για την τραγωδία που προκάλεσαν χουλιγκάνοι του. Αυτό που δεν ξέρουμε, αγαπημένοι μου, είναι τι σκοπεύει να κάνει. Αυτό που θα περίμενε κανείς ήταν μια ανακοίνωση που θα έλεγε ότι θα ληφθούν όλα τα ανθρωπίνως δυνατά μέτρα προκειμένου να μην επαναληφθεί η τραγωδία ότι, έστω προσωρινά, δεν αναγνωρίζει κανέναν σύνδεσμο οπαδών μέχρι να χαρτογραφηθεί εκ νέου το τοπίο.  

Διότι ανήκουν στον σύνδεσμο του ΠΑΟΚ  αυτοί που τραγουδούσαν, μετά τη δολοφονία του Βούλγαρου οπαδού, «ο μπαμπάς σου είναι νεκρός, τον σκότωσα τον πούστη γιατί ήταν αρειανός». Γιατί σε αθλητικούς συνδέσμους ανήκουν όλοι αυτοί που μπουκάρουν στο γήπεδο, ανάβουν τα καπνογόνα και στέλνουν τον λογαριασμό στις ομάδες τους.

Είναι όμως και άλλα που γεμίζουν μέρα με τη μέρα το ποτήρι με το δηλητήριο. Η οπαδική δημοσιογραφία που απευθύνεται σε παιδιά με ελεγχόμενη συγκρότηση, τα οποία ποτίζονται με φανατισμό. Είναι οι προκλητικές αναρτήσεις από παράγοντες των ομάδων. Είναι, γενικώς, το τοξικό, κλίμα που μετατρέπει τον οπαδό σε στρατιώτη και το ποδόσφαιρο σε πόλεμο. Και πάντα φταίνε οι άλλοι, σωστά;

Αυτή τη στιγμή ο ΠΑΟΚ αλλά και όλες οι αθλητικοί σύλλογοι έχουν μία ευκαιρία για να καθαρίσουν το απόστημα. Να σταματήσουν το χαϊδολόγημα των συνδέσμων και να πάρουν αποστάσεις από την τοξική επικοινωνία. Και να καταλάβουν ότι δεν ανήκουν σε αυτούς, στους λίγους. Ανήκουν στον μεγάλο κόσμο του που αγαπάει το ποδόσφαιρο και που τώρα έχει μείνει άφωνος από θλίψη και ντροπή.

Με αγάπη εύα.

ΗΧΩΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ
Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 960 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.