«Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα του πατέρα…» – ΗΧΩλόγιο (αφιερωμένο στον πατέρα μου)

«Εσείς τι επαγγέλλεστε, αν επιτρέπετε;». Όταν ακούω αυτήν την έκφραση, αγαπημένοι μου, πάντα θυμάμαι τον Πατέρα μου. Κάπως έτσι προσπαθούσε, ισορροπώντας ανάμεσα στην περιέργεια και την ευγένεια, να βγάλει ουσιαστικά συμπεράσματα για τον άλλον, τον άγνωστο, που είχε απέναντί του.

Ο πατέρας «επαγγελόταν» οικοδόμος. Μια ζωή «παρέα με τον ασβέστη, την πέτρα, το τούβλο, το υγρό τσιμέντο και τον πετρωμένο πηλό». Για μένα, όλα αυτά δεν ήταν υλικά. Μυρωδιές ήταν. Όσο και αν ακούγεται περίεργο,τις κουβαλούσε μαζί του όπου πήγαινε και ήταν τόσο πειστικές, όσο και η αγριάδα στα ροζιασμένα χέρια του και εκείνο το περήφανο «εγώ είμαι οικοδόμος!». Φαινόταν άλλωστε! Δε μπορούσε να το κρύψει με τίποτα!

Εκεί, στο χωριό που μεγάλωσα, αγαπημένοι μου, οι άνθρωποι κουβαλούσαν τις μυρωδιές από το επάγγελμά τους. Ευωδίαζαν χώμα, κομμένο χόρτο, ξύλο, μοσχοκάρφια και κανέλες, ψημένο αλεύρι, μαζί με καπνίλα και ιδρώτα. Ακόμα και ο δάσκαλος τότε, μύριζε τριμμένη κιμωλία και φρεσκοξυσμένο μολύβι. Τα χρόνια πέρασαν και τα πράγματα άλλαξαν. Αυτή άλλωστε είναι η μοίρα των πραγμάτων. Να αλλάζουν.

Η Ελλάδα γέμισε επαγγελματίες του περιττού. Διαφημιστές, παρουσιαστές, υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων,
διαμεσολαβητές, επαγγελματίες πολιτικούς, καταφερτζήδες, αεριτζήδες της πολυτέλειας, μάνατζερ, ίματζ- μέικερς, ερμηνευτές συναστριών, στυλίστες, κομμωτές σκύλων, αναλυτές ψυχών, όλοι τους χαρισματικοί ανεπάγγελτοι, διαπρεπείς του τίποτα και επαγγελματίες του τίτλου.

Και εγώ, αγαπημένοι μου, με τις αισθήσεις μου να λειτουργούν ακόμα στο ακέραιο, μένω με την απορία: Πώς να μυρίζει άραγε ένας εκζέκιουτιβ προντιούσερ, ένας ίματζ – μέικερ; Πώς να μυρίζουν αυτές οι ξενόφερτες λέξεις; Και πώς να ξεχωρίσει κανείς σήμερα, τη δουλειά και τη χρησιμότητά της;

Είμαι άνθρωπος παλιάς κοπής εγώ, αγαπημένοι μου, είμαι «κλειστή», «τελειωμένη», όπως θα έλεγε και ένας μάναντζερ, μιας οποιασδήποτε πολυεθνικής. Αντιλαμβάνομαι τα πράγματα διαφορετικά. Αυτό είναι μια αλήθεια που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, όπως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι η κρίση, που προέκυψε σαν τεράστιο κύμα, ξέβρασε στην ακτή τις φούσκες, τους φελλούς και τα σκουπίδια ενός ολόκληρου συστήματος, που ζούσε, κατά πως έλεγε και ο μακαρίτης ο πατέρας μου, «αρμέγοντας λαγούς και κουρεύοντας χελώνες».

Κοροϊδεύοντας αυτούς που μπορούσε να κλέψει, αλλά καμιά φορά και τον ίδιο του τον εαυτό. Στην Ελλάδα κάποτε έλεγαν πως είσαι ό’τι δηλώσεις. Έπαιρνες όμως το ρίσκο για την αποκάλυψη της απάτης. Σήμερα δεν υπάρχει ρίσκο. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένο το σύστημα είναι απάτη και η απάτη στηρίζεται στην αυταπάτη των άλλων!

Παρακολουθώ, αγαπημένοι μου, τα νέα παιδιά, λίγο πριν μπουν στον παραγωγικό κύκλο, εκεί όπου θα αναμετρηθούν με όσα δεν τους έχουν ακόμα αποκαλυφθεί. Τα παρακολουθώ την ώρα εκείνη που μπαινοβγαίνουν στο όνειρο με μεγάλη ευκολία και τολμώ καμιά φορά να τα ρωτήσω: «Τι επάγγελμα θα ακολουθήσεις;». Είναι εκπληκτικά μεγάλος ο αριθμός των παιδιών που απαντούν πως θέλουν να γίνουν τραγουδιστές, παρουσιαστές τηλεόρασης, ντι-τζέι, μπαρίστες, μανεκέν, να πάρουν μέρος σε ριάλιτι.

Ονειρεύονται να γίνουν «αναγνωρίσιμοι»! Όχι σημαντικοί! Αναγνωρίσιμοι! Ελάχιστοι θέλουν να ασχοληθούν με τη γη, να γίνουν υδραυλικοί, οικοδόμοι, μοδίστρες… χειρώνακτες τέλος πάντων…

Αναρωτιέμαι, αγαπημένοι μου, πώς φτάσαμε στο σημείο να αντικαταστήσουμε εκείνη την αρχέγονη αρχή που έλεγε ότι «για να υπάρχω πρέπει να παράγω», με την ανόητη και ρηχή αντίληψη ότι «υπάρχω, αρκεί να με αναγνωρίζουν οι γύρω μου…». Τί συνέβη και κανένας δεν θέλει να δυσκολευτεί, να δουλέψει για να παράγει; Απλά να ζει αυτοδίκαια και ευδαιμονικά σα να ήταν ο ίδιος νόμος του σύμπαντος…

Το κακό είναι πως, αυτό το σύστημα αξιών του… να μην πω ποιού γιατί θα παρεξηγηθώ, έχει απλωθεί παντού σαν πυρετός, σαν ίωση, σαν πανούκλα και έχει προσβάλει και την ύπαιθρο. Οι άνθρωποι της υπαίθρου πάντα είχαν ένα προστατευτικό φίλτρο που συγκρατούσε τους κάθε λογής ρύπους και τους κρατούσε συνδεμένους με την πραγματικότητα.

Πάνε όμως κι αυτοί, χάθηκαν μαζί με τις επιδοτήσεις που έγιναν 4χ4, οικόπεδα, σπίτια, κρουαζιέρες και ταξίδια στο Ντουμπάι και στα εξωτερικά.

Η Ελλάδα, αγαπημένοι μου, σήμερα εισάγει περίπου όσα καταναλώνει. Αυτό το λίγο που παράγει, το παράγουν τα χέρια των αλλοδαπών. Πού θα πάει όμως; Θα τους εξαφανίσουμε κι αυτούς, όπως εξαφανίσαμε και όλα τα άλλα που μας συνέδεαν με την πραγματικότητα.

Πού να βρεις σήμερα ανθρώπους να μυρίζουν τη δουλειά τους και τον κόπο τους; Να μυρίζουν την αλήθεια, τη σοφία, το κουράγιο, την υπομονή και την επιμονή τους; Γεμίσαμε τζάμπα μάγκες που, αντί να καλλιεργούνε τα χέρσα, καλλιεργούν την αγριάδα τους σε θερμοκήπιο, για να γίνει δεύτερη φύση τους.

Γεμίσαμε με «επαγγελματίες» που είναι έτοιμοι να πουλήσουν τη μάνα τους, τον πατέρα τους, τη ψυχή τους την ίδια για ένα λεπτό διασημότητας… Να φτάσουν ψηλά, να αποκτήσουν φήμη και χρήμα, χωρίς να κουνήσουν το μικρό τους δαχτυλάκι. Οσφυοκάμπτες, που σκύβουν για προσκυνήσουν, έναντι μιας καρέκλας ή κάποιας «πόρτας», με την ίδια ευκολία που σκύβουν για να δέσουν τα κορδόνια τους.

Γεμίσαμε με «ευνουχισμένους» και υπάκουους. Γεμίσαμε με επιστήμονες της αρπαχτής! Μόνο που τα πράγματα
αλλάζουν, αγαπημένοι μου. Άλλωστε,το είπαμε, αυτή είναι η μοίρα των πραγμάτων. Να αλλάζουν. Και όταν αλλάζουν τα πράγματα, μοιραία ακολουθούν και οι άνθρωποι! «Ο καιρός γαρ εγγύς»!

Με αγάπη Εύα!


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 93 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο0%
Φτωχό2%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up