«Μια βασιλόπιτα, ένας αναριθμητισμός και ο… Όργουελ» – ΗΧΩλόγιο

Το ασήμαντο γεγονός που υπήρξε η έμπνευση για αυτό εδώ το σημείωμα συνέβη την πρωτοχρονιά. Όχι, δεν μου έτυχε «το φλουρί», αν εκεί πάει ο νους σας, γιατί μέχρι στιγμής η τύχη σε αυτόν τον τομέα δεν με έχει ποτέ ευνοήσει. Για να μην τα πολυλογώ, τα πράγματα έχουν ως εξής. Και εφέτος, όπως άλλωστε και κάθε πρωτοχρονιά, έφτιαξα με τα χεράκια μου τη βασιλόπιτα και αφιέρωσα ώρες ολόκληρες για να τη διακοσμήσω. Ξηροί καρποί, ροδόσποροι, τρούφες και άχνες επιστρατεύτηκαν και, δεν μπορώ να μην το πω, το αποτέλεσμα ήταν ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα! Μια βασιλόπιτα βασίλισσα, με τα αστέρια της και τις γιρλάντες της και στο κέντρο, λαμπερό και ελπιδοφόρο, ένα ωραιότατο 2018.

Την παρουσιάζω λοιπόν με καμάρι στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι και, εκεί που περιμένω να εισπράξω επιφωνήματα θαυμασμού, βλέπω μια ντουζίνα γουρλωμένα μάτια να κοιτάζουν μια το κομψοτέχνημα – βασιλόπιτα, μια εμένα. «Τι συμβαίνει ρε παιδιά;», ρωτάω. «Μια φορά ο Όργουελ και δεύτερη εσύ», μου λένε! Στην αρχή, αγαπημένοι μου, μήτε που κατάλαβα τι εννοούσαν. Όταν όμως πρόσεξα καλύτερα, είδα τη γκάφα μου να φιγουράρει λαμπερή στο κέντρο της βασιλόπιτας. Αντί 2018 είχα γράψει ένα ωραιότατο 2081!

Είχα κάνει ένα γενναίο άλμα στο μέλλον. Είχα πάει, χωρίς να το πολυκαταλάβω, 73 χρόνια μπροστά! Εντάξει! Η αλήθεια είναι πως ούτε με τον χρόνο, ούτε με τον χώρο τα πάω πολύ καλά. Μια μικρή ασυνέπεια στα ραντεβού μου ομολογώ πως την έχω και είμαι πάντα μωλοπιασμένη και με στραπατσαρισμένα γόνατα γιατί σκουντουφλάω σε κάθε γωνία και γεμίζω πεζοδρόμια.

Το πήρα όμως απόφαση, αυτή να είναι η τελευταία φορά που θα τα βάλω με τις ημερομηνίες. Ο Τζορτζ Όργουελ, καλά να είναι εκεί που είναι, τα ‘κανε όπως τα ‘κανε, τα ‘γραψε όπως τα ‘γραψε και τα άφησε σε εμάς που μείναμε οπίσω να βγάλουμε άκρη. Ίσως και να μην το γνωρίζετε, αγαπημένοι μου, αλλά το τελευταίο του έργο, το ξακουστό μυθιστόρημα «1984», δεν ήταν παρά ένας αναριθμητισμός του έτους συγγραφής του. Το 1948 το έγραψε ο τρισμέγιστος, εξ ου και το αστειάκι των δικών μου με τη βασιλόπιτα.

Ο Όργουελ, λοιπόν, στο «1984», ένα από τα μεγαλύτερα βιβλία του εικοστού αιώνα, που διαβάστηκε σαν μανιφέστο και θαυμάστηκε σαν προφητεία, περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που άκουγε στο όνομα Γουίνστον Σμιθ. Ο Σμιθ ζούσε στον εφιαλτικό κόσμο μιας φανταστικής χώρας, κάτω από ένα δυστοπικό, απολυταρχικό καθεστώς. Όλοι οι κάτοικοι είναι υπό συνεχή παρακολούθηση. Όλα προσαρμόζονται στη μία και μοναδική αλήθεια, αυτή που πρεσβεύει το Κόμμα, ο μόνος αλάθητος μηχανισμός, του οποίου προσωποποίηση είναι «ο Μεγάλος Αδελφός». Όλα ελέγχονται, παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το παρόν, και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το μέλλον. Το έγκλημα της σκέψης είναι θανάσιμο αμάρτημα. Γι’ αυτό πρέπει να εξαλειφθεί οτιδήποτε οδηγεί στη διάπραξή του: η ελευθερία, η γλώσσα, τα ανθρώπινα αισθήματα. Και όποιος υποπέσει σε έγκλημα σκέψης, πρέπει να οδηγηθεί στον θάνατο, αναμορφωμένος: θα πεθάνει αγαπώντας τον Μεγάλο Αδελφό.

Όταν ο Όργουελ έγραφε το βιβλίο του, το 1984 ήταν μέλλον. Σήμερα είναι παρελθόν. Αλλά, μετά από το έργο αυτό, το πραγματικό 1984 θα είναι πάντα μια χρονιά του μέλλοντος, η πρώτη ενός ζοφερού μιλένιουμ που απειλεί την ανθρώπινη ιστορία. Ο Όργουελ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «ο Μεγάλος Αδερφός». Αυτός έκανε τα βαφτίσια, αγαπημένοι μου, αλλά εμείς τον γεννήσαμε. Σαν τότε, όπως τώρα. Σαν τώρα, όπως πάντοτε;

Τόσες επαναστάσεις, τόσοι αγώνες, τόσα γραπτά, ποιήματα, σπαράγματα, τόσες τεχνολογικές εξελίξεις έστω, και τίποτα; Καμία αλλαγή; Η εφιαλτική αλήθεια του «1984» για το κράτος της θανατερής τρομοκρατίας απέχει μόλις ένα βήμα από το να γίνει πραγματικότητα: ήδη «ο Μεγάλος Αδελφός» μας βλέπει! Και δεν μας βλέπει απλά. Τώρα ο Μεγάλος Αδερφός θα καταλαβαίνει τι καπνό φουμάρουμε από το βλέμμα και μόνο.

Θα μας σκανάρει ένα υπερμηχάνημα και την ίδια στιγμή, στην οθόνη τού εν λόγω υπερτεχνολογικού ευρήματος, θα εμφανίζεται ένας «σειριακός αριθμός», το φύλο του ατόμου που σαρώθηκε, η ηλικία του, καθώς και τα συναισθήματα που εκτιμάται ότι έχει! Η γνωστή σε όλους μας Microsoft έχει αναπτύξει την εφαρμογή «βλέπω, διαλέγω και αποφασίζω» και την ονόμασε «Realtime Crowd Insights». Ο τίτλος, πιασάρικος. Ταιριάζει σε κάθε τι που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ παρουσιάζεται σαν προστάτης τους.

«Realtime Crowd Insights»! Το λες και γεμίζει το στόμα σου. Στα ελληνικά μεταφράζεται πάνω κάτω, σαν «βγάζω τα σώψυχα των πολιτών στη φόρα, σε πραγματικό χρόνο». Και κάπου εδώ αρχίζω να φοβάμαι. Η νέα «εφαρμογή» παρουσιάστηκε σε μία τεχνολογική συνάντηση στο Κλίβελαντ των ΗΠΑ. Πρώην βιομηχανική πόλη το Κλίβελαντ, πλέον ζει από μικρές, νεόδμητες επιχειρήσεις, που ανθούν από σπόντα.

Κατεβάζεις μια ιδέα, πετυχαίνει – έχει καλώς. Δεν πετυχαίνει – αλλάζεις πόλη και ιδέα και στήνεις μια νέα επιχείρηση. Εκεί λοιπόν, στο Κλίβελάντ, η Microsoft παρουσίαζε ΤΗΝ ιδέα: μία καμερούλα μια σταλιά που τοποθετείται στον χώρο και τον σκανάρει. Την ίδια στιγμή, σε ένα μόνιτορ εμφανίζεται ένα από τα παρευρισκόμενα πρόσωπα που έχει συλλάβει (χωρίς εισαγωγικά, γιατί περί κανονικής σύλληψης πρόκειται).

Κάθε 5 δευτερόλεπτα τα στιγμιότυπα εναλλάσσονται. Το πρόσωπο γίνεται αριθμός και ο αλγόριθμος της εφαρμογής μπορεί να εντοπίσει αν το άτομο-αριθμός νιώθει θυμό, περιφρόνηση, φόβο, αποστροφή, ευτυχία, ουδετερότητα, θλίψη ή έκπληξη… Η τεχνολογία αναγνώρισης/ταυτοτοποίησης προσώπου, αγαπημένοι μου, χρησιμοποιείται ήδη κατά κόρον, με πλήρη μυστικότητα, από όργανα επιβολής του νόμου ανά τον κόσμο, σε γήπεδα, δρόμους, σχολεία, ακόμη και εκκλησίες.

Τι κι αν παραβιάζει ανθρώπινες ελευθερίες; Η ελευθερία της γνώσης, που μεταφράζεται σε εξέλιξη της τεχνολογίας, προηγείται! Πλέον, από την αναγνώριση προσώπου περάσαμε στην αναγνώριση συναισθήματος! Τώρα αν αναρωτιέστε πώς από μια αναριθμητισμένη χρονολογία πάνω σε μια πρωτοχρονιάτικη πίτα καταλήξαμε στον «Μεγάλο αδερφό», απάντηση που να σας ικανοποιεί δεν μπορώ να σας δώσω.

Ούτε τολμώ να κάνω προβλέψεις για το μακρινό 2081. Μπορώ όμως να σας προτείνω μια καλύτερη «εφαρμογή», ένα γκατζετάκι με πολλά λευκά πέταλα, με μυρωδάτο όνομα, με μηδενικό ενεργειακό αποτύπωμα, που όμως απαντά αμέσως στο πιο σημαντικό, ίσως, ερώτημα, που κανένα τεχνολογικό επίτευγμα δεν έχει κατορθώσει να απαντήσει: «Μ’ αγαπά; Δε μ’ αγαπά;»… Τι λες κι εσύ, μαργαριτούλα μου, συμφωνείς;

Με αγάπη εύα


ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ:

Θεόδωρος Καρυπίδης

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΠΕΡ.ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΠΙΔΗ:

Γιάννης Λιάσης - ΑΝΑΤΡΟΠΗ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 93 αξιολογήσεις)
Τέλειο87%
Πολύ καλό3%
Μέτριο0%
Φτωχό2%
Απαίσιο8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up