Μια ηρωίδα της ζωής (της Σεχίδου Λεσπουρίδου Μαρίας)

Η φιγούρα μιας ψηλόκορμης Κυρίας, με κάπα κεφαλαίο, δέσποσε για τέσερεις δεκαετίες, στην κοινωνία της Φλώρινας. Σ’ έναν χώρο καθαρά ανδροκρατούμενο, στάθηκε και ξεχώρισε, διατηρώντας την ταβέρνα : «Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ»,που ξαφνικά βρέθηκε στα χέρια της, μετά τον χαμό του συζύγου της. Ήταν μονόδρομος η επιλογή της να «δουλέψει» την ταβέρνα για να μεγαλώσει τα τρία ορφανά της.

Τα πέτρινα μεταπολεμικά χρόνια, νέα, και άμαθη χωρίς άλλους πόρους, όχι μόνο κατάφερε να μάθει την δουλειά αλλά με την αξιοσύνη της και το ήθος της, την έκανε επώνυμη και ξακουστή. Η εμβληματική φιγούρα της, κάθε βράδυ μπροστά στην ψησταριά με τ’αναμμένα κάρβουνα, αναψοκοκκινισμένη, όλα τα χρόνια αυτή να ψήνει πάντα, τις θαυμάσιες σπεσιαλιτέ της. Ποιος δεν γεύτηκε, την μοναδική «γεμιστή σπλήνα της», τα θαυμάσια «κεμπάπια» της, και τα ψητά μικρά γουρουνόπουλα της σούβλας;

Η φήμη της απλώθηκε και έξω από την πόλη. Οι παραθεριστές που κατέκλυζαν τότε την Φλώρινα, για το ωραίο
κλίμα της το καλοκαίρι, άπλωναν την φήμη της ταβέρνας «της χήρας». «Η ταβέρνα της χήρας», έτσι έγινε γνωστή, παρόλο που αυτό ενοχλούσε την «Κυρία Βαγγελή». Έχω όνομα έλεγε. Γιατί δεν με αποκαλούν με τ’ όνομά μου;

Η φήμη της απογειώθηκε και όλοι οι περαστικοί από την πόλη, επώνυμοι και ανώνυμοι, θίασοι, απόδημοι Φλωρινιώτες, ήταν αδύνατον να μην γευτούν τις σπεσιαλιτέ της για τις οποίες ακόμα και Γαλλικό περιοδικό έγραφε.

Αποδείχτηκε εξαιρετική επαγγελματίας, διατηρώντας πάντα την ποιότητα στο μαγαζί της. ‘Όλα περνούσαν από τον δικό της έλεγχο. Δίπλα της πάντα τα τρία παιδιά της, πολύτιμοι βοηθοί. Από πολύ μικρά και αυτά στην βιοπάλη. Όλες οι εργασίες ήταν οικογενειακή υπόθεση. Με το παλικαράκι της, πήγαιναν κάθε Παρασκευή στο ζωοπάζαρο, και αγόραζαν 5-6 γουρουνόπουλα, σ’ ένα τσουβάλι και τα μετέφεραν με το ποδήλατο στο σπίτι.

Εκεί, στην πίσω αυλή, η μεγάλη κόρη, με δεξιοτεχνία έμπειρου χασάπη, τα ετοίμαζε, βουτώντας τα σ’ ένα καζάνι με βραστό νερό. Σ ’ένα άλλο καζάνι, έβραζαν τ΄άσπρα τραπεζομάντηλα, και οι άσπρες ποδιές, για να λάμπουν πεντακάθαρα. (Πλυντήρια δεν υπήρχαν βέβαια τότε). Η μικρότερη, συν τοις άλλοις έπρεπε και να σπουδάσει.

Την πρώτη ύλη (τα κρέατα και τα σαλατικά),τα διάλεγε κάθε πρωί η ίδια, που επισκεπτόταν το παζάρι, και τον κρεοπώλη της .Ήθελε να είναι όλα εκλεκτά. Ακολουθούσε, η προετοιμασία. Ως το βραδάκι ήταν όλα έτοιμα, και τους περίμενε πλέον η διαδικασία του ψησίματος, και η περιποίηση των πελατών, που πάντα ήταν πολλοί. Αυτή ήταν και η ικανοποίησή τους, γιατί ξεκούραση δεν υπήρχε.

Έτσι πορεύτηκε, και πρόκοψε η άξια αυτή κυρία, αφήνοντας στα παιδιά της παρακαταθήκες, την εργατικότητα και την τιμιότητά της.

Για ‘μας στάθηκε η δεύτερη μάνα μας, γιατί χρόνια πολλά, μαθήτριες στο Γυμνάσιο, μείναμε κοντά της και γίναμε αχώριστες φίλες με τα παιδιά της.

– Τις προσέχω σαν τα παιδιά μου, έλεγε στην μάνα μας.

Ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα της… Την θυμόμαστε πάντα με αγάπη. Αυτή ήταν η κυρία ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΔΙΣΝΙΤΣΑ .
Κάπως έτσι δεν είναι οι…ηρωίδες της ζωής;

Σεχίδου Λεσπουρίδου Μαρία
(συν. Δασκάλα)


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 177 αξιολογήσεις)
Τέλειο87%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό2%
Απαίσιο5%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up