Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα ζωντανή – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Και ξαφνικά, αγαπημένοι μου, όλοι αρχίσαμε να συζητάμε για τη διπλανή μας Λιβύη. Την αναγνωρίζουμε και στο χάρτη και ανακαλύψαμε ότι βρίσκεται πάρα πολύ κοντά μας. Τόσο κοντά μας, που το 2011, έφευγαν βομβαρδιστικά από τα ελλαδικά και κρητικά αεροδρόμια για να βομβαρδίσουν τον «απροσάρμοστο και ατίθασο, κακό, βίαιο, καταπατητή δικαιωμάτων, δικτάτορα» Καντάφι.

Τότε, το 2011 επικρατούσε μιντιακή σιωπή και άγνοια. Ύστερα, για χρόνια και μέχρι σήμερα, ασχολίαστη αναρχία και μια πολεμική αοριστολογία. Εδώ και κάποιους μήνες, όμως, βγήκαν ξανά οι χάρτες και τα κιτάπια από τα ράφια, βγήκαν και τα γιαταγάνια από τα θηκάρια της οθωμανικής κατάρας και γινόμαστε παρατηρητές από απόσταση ενός παράλογου θεάτρου.

Μιας παράστασης με γρήγορους διαλόγους και βίαιες ατάκες. Μιλούν οι ειδικοί για ανειδίκευτους μισθοφόρους, μιλούν οι οικονομολόγοι για λαθρεμπόρους πετρελαίου, η κάθε εταιρεία με μπροστάρηδες πολιτικούς – πλασιέ, κρατάει με σθένος το κομμάτι που της αποδόθηκε.

Σιωπούν οι πάντες για τις εκπληκτικές αρχαιότητες της χώρας που φορτώνονται σε καράβια και μπαίνουν σε νέους καταλόγους λαμπερών δημοπρασιών, εκπλήσσονται όλοι οι ειδήμονες με τα σκλαβοπάζαρα στις αποθήκες των λιμανιών που εμπορεύονται τα όνειρα των Αφρικανών ξανά, μετά από αιώνες «κατάργησης της δουλείας»…

Τούτον τον καιρό, αγαπημένοι μου, τα ΜΜΕ φλυαρούν ακατάσχετα και τα μάθαμε όλα. Μάθαμε για τον πολέμαρχο στα ανατολικά τον Χαλίφα Χαφτάρ και για μια κυβέρνηση – φάντασμα του Σάρατζ στα δυτικά, για τερματικούς πετρελαίου και μάχες αγνώστων στρατών, για μνημόνια και θαλάσσιες ζώνες μιας χώρας, που είναι διαλυμένη και διχασμένη «εκ γενετής», που είναι διψασμένη εκ φύσεως, αφού βρίσκεται στα όρια της ερήμου.

Ένας ήταν αυτός που για δεκαετίες έβαλε τα πράγματα σε μια ισορροπία κρατικής οντότητας: ο Μουαμάρ Καντάφι.

Ο Καντάφι που με ένα χάρισμα αραβικής διαπραγμάτευσης, με επαφές σε όλο τον κόσμο και με δημιουργική εκμετάλλευση του πλούτου του πετρελαίου, κατάφερε να κάνει τη Λιβύη την πλουσιότερη αφρικανική χώρα, λίκνο του εφαρμοσμένου «τρίτου αδέσμευτου δρόμου» και του παναφρικανισμού.

Ένας αραβογενής σοσιαλισμός, κυρίως αντιαμερικανικός και ανεξάρτητος, με ίνδαλμα τον Νάσερ της Αιγύπτου. Μια χώρα παράδειγμα για γείτονες και φίλους. Μια χώρα κακό παράδειγμα για τους κατ’ επάγγελμα και κατά συνείδηση αρπακτικούς «αετούς» που συνήθως έρχονται από την ανεπτυγμένη Δύση.

Αυτούς που με επίκληση κάποιων δικαιωμάτων και μιας «δημοκρατίας» καταστρέφουν χώρες κατά βούληση και ληστεύουν τον πλούτο τους.

Ο Καντάφι λοιπόν, με άφθονο χρήμα, σοφό απόθεμα σε χρυσό, επιχορηγήσεις, παιδεία για όλους και δικαιώματα για τις γυναίκες, με αθρόα πολιτογράφηση μαύρων Αφρικανών, μεσολάβηση ανάμεσα στις φυλές, συντριβή των αντιφρονούντων, υποδομές παντού σε μια έως τότε πρωτόγονη χώρα, με νερό από βαθιές γεωτρήσεις μακριά, στην έρημο, με σιδηρά πυγμή αλλά και με μια κιτς προσωπολατρεία, είχε φτιάξει κάτι, σε μεγάλο βαθμό, σταθερό και αξιοζήλευτο.

Σίγουρα απτό και εφαρμοσμένο, ορατό από τους δίπλα και τους γύρω. Ίσως αυτό να ήταν και το πρόβλημα. Ότι έκανε τη διχασμένη Λιβύη χώρα και άξια μάλιστα «γεωπολιτικής ζήλειας»…

Και ήρθαν μια μέρα οι «αετοί» από τη Δύση και τα πήραν όλα. Σε απόλυτο συντονισμό και σύμπραξη όλων των «μεγάλων και δικαίων» τιμωρών. Με απόλυτη μιντιακή «ομερτά» και διαστρέβλωση. Με απόλυτη αποσιώπηση των μεγάλων διαδηλώσεων που έγιναν στην Τρίπολη υπέρ του Καντάφι το καλοκαίρι του 2011. Με γυρίσματα κομπάρσων στο Κατάρ που παρουσιάζονταν ως Λίβυοι αντιφρονούντες…

Και το αποτέλεσμα ήρθε γρήγορα και σίγουρα: Αποκεφαλισμός του κράτους με μπόλικη δόση ψεμμάτων και προπαγάνδας, καταστροφή υποδομών, μοίρασμα σε ζώνες επιρροής, πετρέλαια αφορολόγητα προς κάθε κατεύθυνση, όπλα επίσης, αρχαιότητες, ροές Αφρικανών προσφύγων.

Αλλά δεν ακούσαμε από τα κέντρα της πληροφόρησης για Λίβυους πρόσφυγες. Ξέχασαν να μας πουν ότι δεν υπήρχαν φτωχοί σε αυτή τη χώρα και ότι, όσοι έφυγαν το 2011, διέμεναν και διαμένουν, ίσως και τώρα, σε νοικιασμένα ξενοδοχεία και διαμερίσματα στην Ευρώπη και αλλού.

Ίσως επίσης ξέχασαν να μας πουν ότι κάποιες δυτικές, ευρωπαϊκές, πολιτισμένες τράπεζες, οικειοποιήθηκαν τα αποθέματα και τις καταθέσεις του επικινδύνου κράτους με επίκληση στα «βρώμικα λεφτά του δικτάτορα», που όταν αλλάξουν τσέπη «απολυμαίνονται».

Άρπαξαν με λίγα λόγια και το κρατικό χρήμα της Λιβύης.

Η Λιβύη, αγαπημένοι μου, ήταν ανέκαθεν διχασμένη και χωρισμένη από την γεωγραφία της και κατ’ επέκταση και από την ιστορία.

Η Κυρηναϊκή στα ανατολικά είχε αποικισθεί από Έλληνες από τη Θήρα που εμπορεύονταν για αιώνες το πολύτιμο σίλφιο ένα βότανο μαγικό και περιζήτητο τόσο, ώστε σταδιακά εξαντλήθηκε. Οι Έλληνες έδρασαν εκεί ακολουθώντας τί άλλο; τους αέρηδες της Μεσογείου και το μαντείο των Δελφών.

Η Πυθία έδωσε χρησμό: «Ψάξτε και θα βρείτε έναν τόπο μαγικό, μερικά «στάδια» μακριά από τη Μεσόγειο, στη βάση ενός βράχου, δίπλα σε μια ιερή πηγή με νερό…» ακολούθησαν την ακριβή περιγραφή του μαντείου, και έφτασαν σε ένα μέρος που έμοιαζε εκπληκτικά με το αρμονικό τοπίο των Δελφών…

Και οι οδηγίες της μάντισσας βρήκαν τόπο και εφαρμογή, που έμελλε να δώσει ζωή σε μια ακμάζουσα αποικία, με λαμπρά κτίρια και μακραίωνη ανάπτυξη, την Κυρήνη.

Εκεί δεσπόζουν ακόμα τα ερείπια ενός τεράστιου ναού του Δία, καθώς και το ιερό του Απόλλωνα και το μαγικό θέατρο και τοπίο της Απολλωνίας με θέα τη γαλάζια Μεσόγειο. Στην Απωλλωνία ζουν ακόμα τουρκοκρητικοί, που διατηρούν ακέραιο το τοπικό, κρητικό ιδίωμα των προπαππούδων τους.

Έφτασαν εκεί με καΐκια στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Όλη η χερσόνησος της Κυρηναϊκής στολίζεται από ερείπια πέντε αρχαίων πόλεων όπως η Πτολεμαΐδα, η «Τολμέιτα» για τους ντόπιους και η Τόκρα.

Και όλος αυτός ο κόσμος των εμπορικών πόλεων έζησε και ήκμασε μέχρι και τον 6ο αιώνα μ.Χ., όταν το οργανωμένο κράτος του Ιουστινιανού διακοσμούσε τις πρώτες εκκλησίες με πολύχρωμα και πληθωρικά ψηφιδωτά, που ανακάτευαν τη ρωμαϊκή αισθητική με τη νέα χριστιανική θρησκεία.

Η Λιβύη αποτέλεσε επίσης σημείο μαχών και διεκδικήσεων κατά τον Β ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Σύμμαχοι απέκρουσαν τους στρατιώτες του Άξονα στο Τομπρούκ, κοντά στην Αίγυπτο. Πάντα λοιπόν η Λιβύη ήταν πεδίο διεκδικήσεων και συρράξεων λόγω θέσης.

Η περίοδος Καντάφι ήταν μια σπάνια χρονική παρένθεση σταθερότητας και ομογενοποίησης της χώρας που έπρεπε να φέρει κοντά τους Τουαρέγκ της ερήμου με τους Βερβερίνους, τους Άραβες εμπόρους και τους ψαράδες της ακτής.

Ας μην ξεχνάμε, ότι υπήρξε για αιώνες Οθωμανική και στις αρχές του 20ου αιώνα, μετά από πόλεμο και λόγω της εσωτερικής διαμάχης των Νεότουρκων ή κτήση αυτή χάθηκε μαζί με τα Δωδεκάνησα και πέρασε στους Ιταλούς.

Και οι Ιταλοί και ιδίως ο Μουσολίνι λίγο μετά, θέλησαν να αναβιώσουν τη ρωμαϊκή δόξα, φύτεψαν ελιές κι έφεραν εποίκους από το φτωχό Ιταλικό Νότο… Πόσο ωραίο αλλά και πόσο περίπλοκο να μελετάμε την ιστορία… Βοηθά όμως πολύ να καταλάβουμε το σήμερα..

Πολλά και ενδιαφέροντα θα μπορούσα ακόμα να καταθέσω αγαπημένοι αλλά θα τελειώσω με τούτο: Η Λιβύη, μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια χώρα ζωντανή και επισκέψιμη, τώρα έγινε ανάμνηση, γλυκιά και μακρινή σχεδόν… θολή από τους καπνούς των βομβαρδισμών και πληγωμένη από τα βάσανα της ιστορίας…

Με αγάπη έυα



Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4.6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 712 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up