Μικρά μαθήματα ιστορίας με την ευκαιρία του εορτασμού των 200 χρόνων απο το 1821

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Ανά την υφήλιο, αγαπημένοι μου, κάθε εθνική επέτειος, γιορτάζεται ανάλογα με τις εκάστοτε ιστορικές συνθήκες και ανάλογα με τις επιθυμίες της άρχουσας τάξης. Εννοώ ότι ο τρόπος του εορτασμού της αλλά και το περίεχόμενο της δεν είναι πάντα το ίδιο. Στη δική μας, την ελληνική περίπτωση, τρανό παράδειγμα είναι η επέτειος της Επανάστασης του 1821 η οποία ίσως και αποτελεί τη χαρακτηριστικότερη αφορμή εθνικών εορτασμών, συνεπώς προνομιακό πεδίο άσκησης πολιτικής.

Θα μου επιτρέψετε, όμως αγαπημένοι μου, να κάνουμε μαζί μια μικρή ιστορική αναδρομή: Ήδη από το 1838, η 25η Μαρτίου εορταζόταν ως εθνική επέτειος. Εκατό χρόνια μετά, η Ελλάδα βιώνε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή λόγω της μικρασιατικής καταστροφής και της δικτατορίας του Πάγκαλου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, το 1930, το ελληνικό κράτος εόρτασε την επέτειο των 100 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Οι εορτασμοί είχαν προγραμματιστεί για το 1921 αναβλήθηκαν όμως λόγω των έκτακτων συνθηκών της μικρασιατικής εκστρατείας.

Το 1928 ο Ελ. Βενιζέλος επέστρεψε στην πρωθυπουργία έχοντας αποσπάσει θριαμβευτικό ποσοστό στις εκλογές για την τελευταία του «Μεγάλη Τετραετία». Συγκεκριμένα, οι άξονες της διακυβέρνησής του κατά το 1928- 1932 ήταν: ο «αστικός εκσυγχρονισμός» στο εσωτερικό και η ειρηνόφιλη πολιτική στο εξωτερικό, ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία και σε άλλα πεδία, και η προστασία του αστικού κράτους από τους αντιπάλους του, ιδίως τους κομμουνιστές.

Το τελευταίο έγινε με με τη λήψη αυταρχικών μέτρων, όπως το ιδιώνυμο, το νόμο που έβαλε στο στόχαστρο τον κομμουνισμό και τις ανατρεπτικές ιδέες και με βάση αυτόν συνελήφθησαν 16.500 πολίτες. 3.031 από αυτούς καταδικάστηκαν και εξορίστηκαν στα νησιά Φολέγανδρο, Ανάφη, Αμοργό και Σκύρο. Όταν,αγαπημένοι μου, μια εθνική» επέτειος εορτάζεται με ένα κομμάτι του πληθυσμού να σαπίζει στις φυλακές και τις εξορίες, μπορεί να λέγεται «εθνική»; Ας πάμε τώρα 50 χρόνια μετά.

Ήταν το 1971 και μεσουρανούσε η χούντα όταν πραγματοποιήθηκε ο εορτασμός των 150 χρόνων. Για τη διακόσμηση των σχολείων, επιστρατεύτηκαν εικόνες των ηρώων του Αγώνα, των δασκάλων του Γένους και των πολεμικών κατορθωμάτων τοποθετημένες «εις ειδικάς υαλοφράκτους κορνίζας… Εις ύψος 1,50-2,00 μ. εκάστου τοίχου αιθούσης ή διαδρόμου να αναρτηθώσι μετάλλιναι πλάκες, καλλιγεγραμμέναι με αποφθέγματα και ρήσεις των αγωνιστών του 1821».

Αυτές ήταν οι διαταγές με βάση το πρόγραμμα που είχε καταρτήσει το υπουργείο Παιδείας για τον εορτασμό των 150 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Στην ίδια εγκύκλιο οριζόταν οι μεγαφωνικές εγκαταστάσεις των σχολείων να μεταδίδουν εθνικά και δημοτικά τραγούδια όλη τη διάρκεια της χρονιάς πριν από την έναρξη των μαθημάτων, κατά τα διαλείμματα και μετά τη λήξη των μαθημάτων. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα εφαρμόστηκε σε όλα τα σχολεία.

Ο εορτασμός της 150ετηρίδας έδωσε μια θαυμάσια ευκαιρία στο χουντικό κράτος «να ενδυναμώσει τα πατριωτικά αισθήματα των μαθητών» κατά το συμφέρον του. Όπως αναφέρει η εγκύκλιος, σκοπός ήταν «η δημιουργία ατμοσφαίρας εθνικής ανατάσεως μεταξύ του λαού της χώρας».

Εκείνη ακριβώς τη χρονιά η χούντα συνέδεσε με τον πιο καταστροφικό τρόπο τη δημόσια διάσταση και το ιδεολογικό περιεχόμενο που έφερε εξαρχής ο εορτασμός της Επανάστασης του ’21. Το έκανε επίσης με τον πιο γελοίο τρόπο: Αμέτρητες γιορτές και πανηγύρια στήθηκαν ανά την επικράτεια, μαθητές και στρατιώτες χόρευαν τσάμικα και παρίσταναν σε σκετς την ορκωμοσία των οπλαρχηγών φορώντας φουστανέλες, και παράλληλα χιλιάδες έλληνες σάπιζαν στις φυλακές και άφηναν την τελευταία τους πνοή στα ξερονήσια.

Όταν, αγαπημένοι μου, μια εθνική» επέτειος εορτάζεται με ένα τμήμα του πληθυσμού να σαπίζει στις φυλακές και να πεθαίνει στις εξορίες, μπορεί να λέγεται «εθνική»;

Και ερχόμαστε στον εορτασμό των 200 χρόνων από το 1821. Δεν θα πω πολλά. Θα Μεταφέρω μόνο αυτολεξί ένα μόνο μέρος από όσα γράφει ο κ, Γιανναράς στην εφημερίδα «Καθημερινή»: «Ασφαλώς προσβάλλει την όποια έλλογη ευαισθησία η πρωθυπουργική επιλογή της προέδρου Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη για την προετοιμασία του εορτασμού της παλιγγενεσίας.

Όμως, ολόκληρο το «σύστημα» διαχείρισης της ελληνικής συνέχειας στη χώρα μας (κυβερνήσεις, κόμματα, η κρατική μηχανή, η Δικαιοσύνη, τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, οι Επίσκοποι, οι Ένοπλες Δυνάμεις, η Τοπική Αυτοδιοίκηση ή ό,τι άλλο) βεβαιώνουν, έμπρακτα, καθημερινά και με έμφαση ότι αντιλαμβάνονται την «παλιγγενεσία» ακριβώς όπως και ο πρωθυπουργός:

Δηλαδή, ακριβώς όπως μια πρώην αποικία που αποτίναξε, με τεράστιες θυσίες, τον ζυγό αθέλητης δουλείας αιώνων, για να της παραχωρηθεί μια πιο λουστραρισμένη, αλλά τώρα θελημένη υποδούλωση: ηδονικά καμουφλαρισμένος αυτεξευτελισμός…»

Το ερώτημα είναι απλό: Ποιος ήταν ο Ελληνισμός πριν την παλιγγενεσία και ποιος είναι σήμερα;Η απάντηση μπορεί να ελεγχθεί με δεδομένες μετρήσεις, πολλαπλά βεβαιωμένες μαρτυρίες:

Οι Έλληνες τότε, πριν την «παλιγγενεσία», ήταν πολλές και μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες διάσπαρτες τόσο μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και σε χώρες της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής. Με τα λόγια του Ελύτη, ο Έλληνας τότε «ανάσαινε (ακόμα) τον αέρα μιας περίπου αυτοκρατορίας.

Οι δυνατότητές του να κινηθεί χωρίς διαβατήριο γλώσσας καλύπτανε μεγάλα μέρη της Ιταλίας και της Αυστρίας, ολόκληρη την Αίγυπτο, τη νότιο Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία του Καυκάσου και φυσικά την Κωνσταντινούπολη με την ενδοχώρα της, ως κάτω, κατά μήκος του Αιγαίου, τη λεγόμενη στις μέρες μας νοτιοδυτική Τουρκία».

»Έστω και μόνο τα κτίρια που άφησαν πίσω τους οι Έλληνες στην Τεργέστη, στην Οδησσό, στη Βιέννη, στη Βενετία, στη Μασσαλία, στην Αλεξάνδρεια, στο Κάιρο, στο Βουκουρέστι βεβαιώνουν το συναρπαστικό παράδοξο: ότι υπόδουλοι στους Τούρκους οι Έλληνες ήταν άρχοντες. Λαός με πηγαία περηφάνια για τη γλώσσα του, την Ιστορία του, τους προγόνους του, την πίστη του. Οικονομικοί μεγιστάνες στα μεγάλα αστικά κέντρα της εποχής, άρχοντες καλλιέργειας της ευαισθησίας στην άγονη ύπαιθρο και στα νησιά, με τη συναρπαστική ποικιλότητα της λαϊκής φορεσιάς, της σοφής και έκπαγλης λαϊκής αρχιτεκτονικής, της λαϊκής μουσικής, αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων».

Η απορία που ξεπηδάει μέσα από τα λεγόμενα του κ. Γιανναρά είναι η εξής: Ποιος ο λόγος της ανάπτυξης των Ελληνικών παροικιών ανά τον κόσμο, σε αντιθέσει με την στασιμότητα και τον εκφυλισμό των Ελλήνων του Ελλαδικού χώρου; Απλώς μέχρι και σήμερα τα κόμματα της άρχουσας τάξης κυβερνούσαν υπό την «υψηλή επίβλεψη» της Αγγλίας, ΗΠΑ και Γερμανίας.

Αυτός είναι ο λόγος της καταστροφής της πατρίδας μας στο οικονομικό, ιδεολογικό και κοινωνικό τομέα. Όταν, αγαπημένοι μου, μια εθνική» επέτειος, επέτειος ελευθερίας, εορτάζεται με τον λαό έγκλειστο λόγω πανδημίας, με έναν εγκλεισμό που παρόμοιο σε αυστηρότητα δε γνώρισε καμιά χώρα της Ευρώπης, το μεγαλύτερι τμήμα του πληθυσμού καταδικασμένο στην φτώχεια και την ανέχεια, και 600 χιλιάδες νέους επιστήμονες να βολοδέρνουν στο εξωτερικό, μπορεί να λέγεται «εθνική»;

Με αγάπη εύα.


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 876 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up