Μικρά μαθήματα πολιτικής ιστορίας

Τον Οκτώβριο του 1981, για τα μέχρι τότε ελληνικά πολιτικά πράγματα συνετελέσθη μια κολοσσιαία αλλαγή. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά η εξουσία άλλαξε πραγματικά χέρια.

Ένα άλλο κόμμα, όχι της παραδοσιακής Δεξιάς, κέρδισε θριαμβευτικά τις εκλογές και επιπλέον δεν υπήρχε κανένα κέντρο (παρα)εξουσίας να το εμποδίσει να ασκήσει την εξουσία όπως συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες.

Η αλλαγή ενόχλησε και θορύβησε πολλούς. Το αντίπαλο κόμμα, που υπέστη τη μεγαλύτερη μέχρι εκείνη τη στιγμή ήττα του, έπρεπε να ανασυγκροτηθεί τάχιστα. Άλλαξε, λοιπόν, αμέσως αρχηγό. Ο ηττημένος Γεώργιος Ράλλης παραχώρησε τη θέση του στον Ευάγγελο Αβέρωφ.

Αυτός ανέλαβε την αποστολή να νικήσει στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, που ήταν οι ευρωεκλογές 1984, τον Ανδρέα Παπανδρέου και να προετοιμάσει έτσι την επιστροφή της ΝΔ, διώχνοντας τους, όπως τους θεωρούσαν τότε, «πρόσκαιρους καταληψίες», τους ΠΑΣΟΚους.

Όμως, το σχέδιο αυτό δεν τους βγήκε. Οι ΠΑΣΟΚοι «καταληψίες» αποδείχτηκαν σκληρά καρύδια. Νίκησαν στις ευρωεκλογές και η ΝΔ υποχρεώθηκε να αλλάξει ξανά αρχηγό.

Ο Αβέρωφ παρέδωσε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο οποίος, αν και ξένος στο κόμμα, επιλέχθηκε ως ο αντι-Ανδρέας, που θα έδιωχνε το ΠΑΣΟΚ από την εξουσία.

Αλλά και αυτό το σχέδιο πήγε κατά διαόλου. Έναν χρόνο αργότερα, στις εθνικές εκλογές του 1985, το ΠΑΣΟΚ ανανέωσε άνετα την τετραετία του. Αυτήν τη φορά, το αντίπαλο κόμμα, αν και κλυδωνίστηκε, δεν άλλαξε αρχηγό. Έδωσε στον Μητσοτάκη άλλη μια ευκαιρία.

Αυτήν την ευκαιρία του την πρόσφερε τρία χρόνια αργότερα στο πιάτο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η πολύχρονη παραμονή στην εξουσία έφερε φαινόμενα διαφθοράς.

Έτσι, αυτό που δεν κατάφερε το αντίπαλο κόμμα στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής, του το πρόσφερε το ΠΑΣΟΚ με την εμπλοκή στελεχών του στο περίφημο σκάνδαλο Κοσκωτά.

Οι συνασπισμένες δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς, μαζί με τη συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης της εποχής, νίκησαν. Η απομάκρυνση του ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση ήρθε με τις εκλογές του 1989. Και η συνέχεια είναι γνωστή.

Θα σταματήσω εδώ τις ιστορικές αναφορές γιατί θέλω να ρωτήσω: Υπάρχουν αναλογίες σε όλα αυτά, τα σχετικώς μακρινά, με όλα όσα συμβαίνουν εδώ και τέσσερα χρόνια;

Τηρουμένων των αναλογιών, αρκετές. Το 2015 συνέβη κάτι το, μέχρι τότε, πρωτοφανές. Ένα κόμμα της παραδοσιακής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτόπισε τα μόνιμα έως τότε κόμματα εξουσίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησαν 40 χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά μόλις τέσσερα. Όμως, τι διαπιστώνουμε; Ότι τα δύο κόμματα του παλιού δικομματισμού -ειδικά η ΝΔ, όχι τόσο το ΠΑΣΟΚ παρά μόνο ορισμένα στελέχη του- έχουν σκυλιάσει που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει να ξεπεράσει τη μοίρα των δύο μνημονιακών κυβερνήσεων που προηγήθηκαν και να συμπληρώσει τετραετία.

Δεν το αντέχουν. Είχαν επενδύσει στην «αριστερή παρένθεση», έπεσαν έξω σε όλες τις προβλέψεις τους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε εκλογές την επομένη της εκλογής του στην ηγεσία της ΝΔ (Γενάρης του 2016), αλλά ακόμα τις περιμένει. Και αντιμετωπίζει σαν εφιάλτη το ενδεχόμενο να μείνει στην αντιπολίτευση για άλλη μια θητεία.

Γνωρίζει ότι, αν στις ευρωεκλογές διαψευστούν οι μεγάλες προσδοκίες που έχει καλλιεργήσει, δηλαδή η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και η μεγάλη νίκη της ΝΔ με ποσοστό που θα παραπέμπει σε αυτοδυναμία στις εθνικές εκλογές, την επομένη δεν θα κάθεται καλά στην αρχηγική καρέκλα του.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τον Αλέξη Τσίπρα η Ν.Δ. και τα φιλικά της μέσα ενημέρωσης θυμίζουν αυτά που έλεγαν από τα μέσα της δεκαετίας του ‘70 για τον Ανδρέα Παπανδρέου, όταν φαινόταν ότι το ΠΑΣΟΚ πάει για εξουσία.

Τότε, ο Ανδρέας ήταν πράκτορας των Αμερικανών, χόρευε ζεϊμπέκικο στου Τσιτσάνη, ήταν πότης και μέθυσος και τα παρόμοια. Δεν έπιασαν. Όταν έγινε πρωθυπουργός, επιστρατεύθηκαν άλλα μέσα: ήταν φίλος του Καντάφι (έλα, όμως, που ήταν και ο Μιτεράν…), απειλούσε την καθεστηκυία τάξη, τη θρησκεία και την οικογένεια επειδή θεσμοθέτησε τον πολιτικό γάμο, ήταν συνοδοιπόρος των κομμουνιστών επειδή αναγνώρισε (και) το ΕΑΜ.

Σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών, ακολουθείται μια παρόμοια μέθοδος για τον Τσίπρα. Στην αρχή ήταν ο καταληψίας, μετά ο αγράμματος, μετά ο αστεφάνωτος, μετά ο φίλος του Μαδούρο. Δεν έπιασαν.

Τώρα έχουμε περάσει στη δεύτερη φάση: Ο Πολάκης, το κότερο, το «να ‘τος, να’ τος ο Τσίπρας ο σκαφάτος». Όμως, αν ο Μητσοτάκης φιλοδοξεί να κατακτήσει την εξουσία χρησιμοποιώντας απεχθείς μεθόδους σαν εκείνες του ’89, θα ήταν πιο συνετό να το ξανασκεφθεί.

Ο Κάρλ Μάρξ έχει πει: «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Κι επειδή κάποιοι σύμβουλοί του τον συμβουλεύουν εσχάτως να χρησιμοποιεί τσιτάτα αριστερών διανοητών, ας του θυμίσουν και το παραπάνω…

Κ.Α.Γ.


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 229 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο3%
Φτωχό2%
Απαίσιο6%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up