Μόρια! Ο καθρέφτης μας νυν και αεί – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Συνηθίζουμε, αγαπημένοι μου, να λέμε «Ουδεν κακόν αμειγές καλού» και μάλλον στην περίπτωση της Μόριας αυτή η ρήση βρήκε την καλύτερη εφαρμογή της.

Η πανδημία του κορωνοιού, όσο και αν ακουστεί παράξενο αυτό που θα πω, είχε την μοναδική εδώ και χρόνια θετική εξέλιξη στην περίπτωση της Μόριας και του προσφυγικού γενικότερα. Θετική με την ένοια ότι σήκωσε το χαλάκι και φάνηκαν όλες οι βρωμιές που ήταν χωμένες, δέκα χρόνια τώρα, από κάτω…

Αυτό που συνέβη στη Μόρια ήταν κάτι σαν το «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Με λίγα λόγια έστελνε τα μυνήματά εδώ και χρόνια, μόνο που κανείς δεν βρήκε το χρόνο ή τη θέληση να τα αποκωδικοποιήσει. Τα βλέπαμε να έρχονται. Πότε με βάρκα και πότε να συνθλίβονται στον φράχτη του Εβρου. Ηταν μέσα στις στάχτες που άφηναν μικρές και μεγάλες πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια. Ηταν μέσα σε ένα πλήθος 15.000 ανθρώπων που τέλικα αποδείχτηκε μεγαλύτερο και ισχυρότερο από κάθε διαχειριστική πρόνοια.

Η Μόρια, αγαπημένοι μου, ήταν ήδη μια κόλαση – Μια κόλαση που τώρα τυλίχθηκε στις φλόγες.

Η Μόρια έγινε ολοκάυτωμα αλλά θα στέκει εκεί για πολύ καιρό ακόμα. Θα στέκει εκεί σε πείσμα όλων των ανέυθυνων ιθυνόντων, σε πείσμα όλων όσων φωνασκούν για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, σε πείσμα των αλληλέγγυων, σε πείσμα των ευρωπαίων που σκούζουν, που ενώ ακουμπούν τα χέρια τους στον τύπον των οίλων μετα τρέχουν και τα νίπτουν ως άλλοι πόντιοι Πιλάτοι. «Ἀθῷοι εσμέν ἀπὸ τοῦ αἵματος τούτου». Μακριά από εμάς οι αμαρτίες της.

Η Μόρια, αγαπημένοι μου, μπορεί να γεννήθηκε μόλις πριν από δέκα χρόνια αλλά σέρνει πίσω της πολύ βαριά ιστορία. Τα στενά της όρια φτιάχτηκαν για προσωρινή φιλοξενία 2.330 ατόμων και έφτασαν να «φιλοξενούν» μέχρι και 25.000 ψυχές.

Μέσα στα στενά της όρια εγκλωβίστηκαν όλες οι αντιφάσεις, όλες οι αδικίες, όλες οι ανισότητες και όλες οι ζουρλές πολιτικές του πλανήτη.

Εκεί μέσα στη βρωμιά, στα λασπόνερα και στους καύσωνές της, τράκαρε η ανατολή με την δύση, η φτώχεια με τον πλούτο, η δύναμη με την αδυναμία, το δίκιο με την αδικία, η αλληλεγγύη με την σκληρότητα, η υποκρισία με τον κυνισμό.

Από τη γέννησή της η Μόρια ήταν καταδικασμένη να γίνει το μοναδικό ίσως σημείο του κόσμου μας, όπου η επιλογή win-win, δεν υφίσταται ούτε καν ως θεωρητική πιθανότητα για κανέναν. Αν το εξετάσει κανείς σε επίπεδο πλανητικό, η Μόρια δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ασήμαντη συγκέντρωση δύστυχων ανθρώπων.

Στην διπλανή Ιορδανία υπάρχει καταυλισμός με 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες. Στην Αφρική μια άλλη με τρία εκατομμύρια και στο Πακιστάν με πέντε.

Όμως για την πολιτισμένη Ευρώπη η Μόρια είναι μια μαύρη κηλίδα και για την ταλαιπωρημένη Ελλάδα μια πληγή ανοιχτή που κακοφόρμησε και η μπόχα της την καλύπτει και ξεχύνεται έξω από τα σύνορα.. Πέρα και πάνω απ’ όλα όμως, η Μόρια είναι εκείνο το φρικτό σημείο που συγκεντρώνει όλες οι αντίρροπες διεθνείς και τοπικές δυνάμεις, επιβάλλοντάς της μια ακινησία που όσους βρέθηκαν μέσα σε αυτήν τους λιώνει και τρελαίνει όσους στριφογυρίζουν γύρω της.

Η Μόρια θα είναι εκεί για ακόμα 10, 20 ή 30 χρόνια. Κανένας Θεός δεν είναι ικανός να τη μετακινήσει, ανεξαρτήτως των προθέσεών του. Θα στήνεται και θα γκρεμίζεται, θα καίγεται και θα ξανασηκώνεται, θα πολιορκείται και θα εκπορθείται, θα ψευτοαδειάζει και θα ξαναγεμίζει, θα βελτιώνεται και θα χειροτερεύει, αλλά πάντα θα στέκει εκεί.

Οι κρατικές πολιτικές τόσο οι ελληνικές όσο και ευρωπαϊκές θα αρνούνται συστηματικά να την σβήσουν απ’ τον χάρτη, γιατί η Μόρια γι’ αυτούς είναι μια πόρτα. Δίχως αυτή θα πιστεύουν πως αφήνουν ορθάνοικτο τον δρόμο από την ανατολή προς την δύση.

Οι κάτοικοι της περιοχής που ζουν έξω από αυτήν, αλλά και οι μετανάστες που ζουν την κόλαση εντός της, θα θέλουν αιωνίως να την εξαφανίσουν.

Οι μεν κάτοικοι γιατί αφελώς πιστεύουν πως θα ησυχάσουν πια. Πως θα ξαναβρούν τα χαμένα ειδυλλιακά τοπία και τα καμμένα λιόδεντρα, και οι μετανάστες πως αν την δώσουν βορά στις φωτιές, οι φλόγες θα τους δείξουν τον δρόμο προς την γη της επαγγελίας. Όλοι τους κάνουν λάθος τραγικό.

Γιατί δεν υπάρχουν Μόριες που να έχουν τη δύναμη να σταματήσουν τις μετακινήσεις των πληθυσμών από το σκοτεινό μέρος του πλανήτη στο φωτεινό.

Δεν μπορεί μια Μόρια παραδωμένη στις φλόγες να βγάλει τα ελληνικά νησιά από την γεωγραφική τους μοίρα σαν ένα κομμάτι του δρόμου των φτωχών προς τους πλούσιους. Οι στάχτες και τα αποκαΐδια δεν θα φτιάξουν καράβια που θα βγάλουν την μυρμηγκιά των μεταναστών κατ’ ευθείαν στην Αμβέρσα.

Η Μόρια είναι εκεί και θα στέκει εκεί ως ο νυν και αεί καθρέφτης μας.

Μέσα του θα αντανακλώνται οι συλλογικές μας ανικανότητες, τα αδιέξοδα μας, τα συγκρουόμενα συμφέροντα μας, οι ραγδαίες μεταλλάξεις μας από ανθρωπιστές σε συμφεροντολόγους και πάλι πίσω. Εκεί στη Μόρια θα παίζεται αενάως το παιχνίδι της άθλιας διεθνούς πολιτικής και το εσωτερικό παιχνίδι του καθενός μας, ανάμεσα στο πονόψυχο και το σκατόψυχο κομμάτι του εαυτού μας. Και ποιος θα νικήσει τελικά; Κανείς. Η Μόρια θα συνεχίσει να υπάρχει. Έτσι απλά.

Με αγάπη Εύα



Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4.5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 753 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up