“Οι ήρωες περπατούν στα σκοτεινά…” – ΗΧΩλόγιο

Οκτώ Νοεμβρίου σήμερα που γράφω. Η πόλη γιορτάζει τα ελευθέριά της και εγώ θέλω να επικοινωνήσω κάποιες από τις σκέψεις μου. Σκέφτομαι, λοιπόν, αγαπημένοι μου, πως όλοι οι ήρωές μας, αυτοί του 1821, του πρώτου και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, απλοί πολίτες, οπλίτες, αξιωματικοί και ηγέτες, δεν υπάρχουν πια παρά στα σκονισμένα κιτάπια της Ιστορίας. Βέβαια, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία, η ποίηση και η ζωγραφική αλλά και οι άλλες τέχνες, απαθανάτισαν τα μεγάλα γεγονότα τα οποία στην ουσία καθόρισαν το οντολογικό μέρος την ταυτότητάς μας μέχρι τώρα.

Γιατί, είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, μέχρι τώρα μιλάμε και ζούμε με το 1821, το ‘12, το έπος του ‘40, την Εθνική Αντίσταση, καθαρή απόρροια του έπους στα αλβανικά βουνά, και για ό,τι επακολούθησε στη συνέχεια.

Όμως, αγαπημένοι μου, η σημασία της Ιστορίας δεν είναι η στέρφα αποστήθισή της, ούτε η στεγνή απομνημόνευση γεγονότων και ημερομηνιών. Η σημασία της βρίσκεται στο πόσο εκείνες οι αξίες που ενέπνευσαν κάθε ιστορικά ηρωική και αξιομνημόνευτη στάση, ζουν ακόμα και διαπνέουν όλους όσους θεωρούν τους εαυτούς τους μέρος της ιστορικής πραγματικότητας.

Σήμερα, όμως, η Ελλάδα μας ζει σε έναν άλλο κόσμο, ένα μέγα δράμα, το οποίο την κρατάει αιχμάλωτη στο τέλμα της διάλυσης και της έλλειψης οράματος. Το δράμα της λένε ότι είναι οικονομικό, αλλά οι διαστάσεις του είναι στην πραγματικότητα το κοινωνικό-ιστορικό φαντασιακό της Ελλάδας, αυτό που διαμορφώθηκε μετά τα ηρωικά κατορθώματα των προγόνων μας, που είναι αλήθεια πως ξεπερνούν ακόμη και τη φαντασία των μυθιστοριογράφων.

Βρισκόμαστε όχι πια στο σταυροδρόμι αλλά στον κατάντη δρόμο της αυτοτιμωρίας και της συνεχούς οπισθοχώρησης. Και είναι αλήθεια, αγαπημένοι μου, πως δεν υπήρξαμε καλοί στις υποχωρήσεις. Η επίθεση ήταν πάντα το δυνατό μας σημείο. Αλλά, αν κάποτε επιτεθήκαμε στους εχθρούς της ελευθερίας μας, το κάναμε με επιτυχία γιατί οι εχθροί ήταν συγκεκριμένοι. Τους γνωρίζαμε, αντιλαμβανόμασταν τις προσθέσεις τους και ξέραμε που βαδίζαμε. Τώρα δεν έχουμε να επιτεθούμε σε τίποτε το συγκεκριμένο, δεν υπάρχει τίποτα νατο τοποθετήσουμε απέναντί μας, να το ξεσκεπάσουμε, να το ψυχολογήσουμε, να το ξεπεράσουμε, να αντισταθούμε στη δύναμή του με τη δική μας θέληση για δύναμη.

Όλα στέκονται έξω και μέσα μας απροσδιόριστα και έωλα, λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι, ατάκτως ερριμμένα, έτσι ώστε να μην μπορούν να είναι χρήσιμα για να χτιστεί ένα νέο οικοδόμημα, κάτι τέλος πάντων, που να είναι χρήσιμο. Οι υποχωρήσεις, αγαπημένοι μου, δεν άρχισαν πρόσφατα. Χρόνια τώρα υποχωρούμε σε κάθε πεδίο ομαδικής προσπάθειας. Κυρίως, υποχωρήσαμε στην ελληνικότητα της συνείδησής μας, δηλαδή στην ταυτότητά μας.

Ανάμεσα στα ερείπια της ελληνικής γλώσσας, της ήδη αποκαλούμενης greeklish, μια «Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών για το επίπεδο του τρέχοντος πολιτισμού μιας κοινωνίας είναι ό,τι και τ’ αποθέματα χρυσού για την οικονομία της: όπως αυτά (τ’ αποθέματα χρυσού) λειτουργούν ως η σταθερή λογιστική μονάδα για το χρήμα που θα τεθεί σε κυκλοφορία, έτσι και το σύστημα εκπαίδευσης που δεν παραγκωνίζει τ’ αρχαία ελληνικά, χαρίζει σταθερό αντίκρισμα κριτικής σκέψης, γλωσσικού πλούτου, πολιτειακού προβληματισμού κι αισθητικής απόλαυσης».

Βέβαια, τα αποθέματα χρυσού πήγαν σε σχήματα ανερμήνευτα, σε κατασκευές δίχως θεμέλια. Τα μεταλλεία του Λαυρίου εξαντλήθηκαν και το ταμείο της Δήλου ήρθε στην Αθήνα, όχι για να υψώσει Παρθενώνες, αλλά για να εισαγάγει τα κάθε είδους γκατζετάκια. Κι όμως, ακόμα και σε τούτη τη σκοτεινιά και το έρεβος, υπάρχουν ανάμεσά μας ακόμη ήρωες. Οι οικογενειάρχες που παλεύουν για να κρατήσουν το σπιτικό τους όρθιο και τα παιδιά τους στα όρια της αξιοπρέπειας. Μετρημένοι στα δάχτυλα, αλλά υπάρχουν και στους διεφθαρμένους χώρους της δημόσιας διοίκησης και της πολιτικής, της απαξιωμένης παιδείας, της ετοιμοθάνατης υγείας, του στρατού.

Ναι, υπάρχουν ήρωες που όχι μόνο αντιστέκονται, αλλά επιτίθενται ακόμη σε εχθρούς που αντιλαμβάνονται, συγκεκριμένους και απτούς, την άγνοια, τη μισαλλοδοξία, την πείνα, την ασθένεια, τη φτώχεια που κάνει τον άνθρωπο να χάνει την πίστη του στην ανθρωπιά του και στον πλησίον του.

Ήρωες, σιωπηλοί και αόρατοι ήρωες, που δυστυχώς δεν έχουν ούτε την προσοχή, ούτε τον σεβασμό της εξουσίας. Τα μάτια και τα αυτιά των ηγετών, αγαπημένοι μου, έχουν γεμίσει από ιδεολογικά ακατέργαστα σλόγκαν και κούφιες εκφράσεις μιας διαλεκτικής, η οποία δεν ενέχει καμία πρόταση δεμένη στην άγκυρα της πραγματικότητας.

Και αν πράγματι μπορούσαμε να διαυγάσουμε τα κοινωνικά και ιστορικά προβλήματα της χώρας με υποθέσεις του 19ου αιώνα, στην Ελλάδα όλα αυτά σήμερα βρίσκονται ενώπιόν μας, σκοτεινά, μπερδεμένα, δίχως ειρμό και συνέπεια. «Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…» «Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά….», έλεγε ο Σεφέρης.

Οι Έλληνες ήρωες από το πάνθεον της αρχαιότητας ήταν ηλιακοί, οι πράξεις τους απευθύνονται στο φως και στη σωτηρία που προσφέρει ο ήλιος στους ανθρώπους, ως μέσον αποκάλυψης της αλήθειας. Οι σημερινοί ήρωες, αγαπημένοι μου, προχωρούν ακόμα στα σκοτεινά, δίχως ελεγείες και παιάνες, δίχως φανφάρες και σημαίες. Αν μπορέσουν να αποκαλύψουν την αλήθεια, την κρυμμένη από το μάτι του ήλιου, τότε η χώρα θα γιορτάσει ένα δικό της, πραγματικό, νέο έπος.

Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αγωνιστούμε να σώσουμε τους ήρωες!

Με αγάπη εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up