Οι πικρές ιστορίες πίσω από τα μετάλλια… – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Ο πρωταθλητισμός, αγαπημένοι μου είναι κάτι πολύ μοναχικό, είναι σα να λέμε ατο- μικρή υπόθεση. Πίσω από κάθε μετάλλιο υπάρχει πολλή μοναξιά, ατέλειωτοι χρόνοι προσπάθειας, πόνος κόπος και ιδρώτας. Και όλα αυτά για λίγα μόνο λεπτά -σε κάποιες περιπτώσεις και δευτερόλεπτα- διάκρισης, στον συναγωνισμό με άλλους για τον δρόμο προς την κορυφή.

Τα μετάλλια που κατέκτησε η Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Μόναχο, κουβαλούν τις προσωπικές ιστορίες τεράστιας επιτυχίας και προσπάθειας, που όμως δεν εκφράζουν και δεν εκπροσωπούν σε τίποτε τη σύγχρονη Ελλάδα, παρά μόνο την προσωπική διάκριση των πρωταγωνιστών. Αυτό, αγαπημένοι μου που είναι πιο πάνω και από τα αγωνιστικά τους επιτεύγματα είναι η προσωπικότητά τους. Γιατί, γενικότερα οι αθλητές των ελληνικών διακρίσεων τα τελευταία χρόνια -μετά το τέλος μιας δηλητηριασμένης εποχής του ελληνικού αθλητισμού και της ίδιας της κοινωνίας- δεν επαίρονται με τις γροθιές τους ψηλά, δεν είναι υπερόπτες, δεν φιλοσοφούν για την ανωτερότητα του ελληνικού DNA (!), δεν προσπαθούν να γίνουν δημόσιοι “παράγοντες”, δεν περιμένουν αντιπαροχές, δεν τους απασχολούν οι φωτογραφίες με γελοίους υφυπουργούς που ανάγονται στο παρελθόν του ανθρώπινου είδους.

Ο πρωθυπουργός της χώρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να θεωρήσει τα μετάλλια των αθλητών στο Μό- ναχο προσωπική του επιτυχία. Σαν να ήταν τα μετάλλια δικό του έργο. «Τα Ελληνόπουλα που αγωνίζονται στο Μόναχο, οδηγούν τη χώρα μακριά και ψηλά. Μας κάνουν όλους περήφανους και χαρούμενους… τα αληθινά μετάλλιά μας είναι τα παιδιά μας!» ανάρτησε με κυνισμό στο τουίτερ. Ανάθεμα και αν έχει ιδέα ποια είναι αυτά τα ελληνόπουλα και τι έχουν τραβήξει για να ανεβούν στο βάθρο..

Κανείς δεν ρώτησε, αγαπημένοι μου, τι ένιωσαν αυτά τα παιδιά με τη γαλανόλευκη στο στήθος ακούγοντας αυτές τις δηλώσεις. Με τον αυθορμητισμό της ηλικίας της, η 19χρονη Ελίνα Τσένγκο το κορίτσι θαύμα στο ακόντιο που αγωνίζεται σε ένα άθλιο γήπεδο στην Καλικράτεια Χαλκιδικής, έφτυσε από τον τόπο του θριάμβου της: «Προπονούμαστε σε άθλια γήπεδα και μέχρι να φθάσουμε σε αυτό το σημείο δεν μας βοηθάει κανείς, μας στηρίζουν οικονομικά μόνο οι γονείς μας. Προσπαθούμε όλοι εδώ πέρα να δώσουμε τον αγώνα μας για το καλύτερο δυνατόν άσχετα που οι συνθήκες είναι πραγματικά απαράδεκτες. Πονάει και εμάς η ψυχή μας εννοείται και τα πόδια μας που τρέχουμε σε τσιμέντα σε μισοφαγωμένα και υποκατά- στατα ταρτάν. Δεν έχουμε χώρο ούτε να ρίξουμε, ούτε να τρέξουμε. Άμα θέλουμε να κάνουμε σπριντ πηγαίνουμε σε ανηφόρες στον δρόμο και μπορεί να μας πατήσουν αυτοκίνητα».

Επί των ημερών του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο στίβος περιήλθε σε εγκατάλειψη, περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο. Η κυβέρνηση ήταν απούσα στις προετοιμασίες των πρωταθλητών, αλλά ορμάει να αρπάξει τις δάφνες τους. Ο υφυπουργός Αθλητισμού Αυγενάκης, έδωσε 20.000 ευρώ για την προβολή της παρου- σίας του στο Τόκιο, την ώρα που ο Θοδωρής Ιακωβίδης εγκατέλειψε την εθνική ομάδα άρσης βαρών γιατί δεν μπορούσε να καλύψει τις δαπάνες της προπόνησης. Στα προπονητήρια – αχούρια, τον χειμώνα οι αθλητές ξεπαγιάζουν.

Στις εγκαταστάσεις του ΟΑΚΑ οι στέγες στάζουν. Οι αποστάσεις για να προπονηθούν είναι εξοντωτικές. Κοπιάζουν και οι πολιτικοί καιροφυλακτούν για να ιδιοποιηθούν τους άθλους τους. Η χώρα με τις καλύτερες ολυμπιακές εγκαταστάσεις το 2004, δεν διαθέτει σήμερα τα στοιχειώδη στους αθλητές της για να διαπρέψουν. Χωρίς προπονητήρια, έξοδα κίνησης, κίνητρα, διακρίνονται μόνο χάρη στο πάθος, το ταλέντο τους, τους προπονητές και τις οικογένειές τους.

Ο Πετρούνιας προπονείται «ανάμεσα σε περιτ- τώματα τρωκτικών». Η Κορακάκη έκανε προ- πόνηση σε παράγκα «να στάζουν τα ταβάνια, να παγώνω, να βγαίνουν τα ποντίκια». Ο προπονητής του Τεντόγλου, μόλις πρόσφατα, μίλησε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αθλητής του και την εγκατάλειψη του κλασσικού αθλητισμού στην Ελλάδα. Ενώ ο ίδιος είχε δηλώσει: «Δεν αφιερώνω το μετάλλιο σε κανένα, είναι δικό μου γιατί πέρασα δύσκολα εφέτος».

Πριν από μερικά χρόνια, αγαπημένοι μου, ο πατέρας του πρωταθλητή στο ύψος, Δημήτρη Χονδροκούκη, είπε: «Κανένας πολιτικός δεν δικαιούται να συγχαρεί κανέναν αθλητή»! Ήταν κραυγή διαμαρτυρίας. Αλλά δεν έφτασε στα αυτιά των κυβερνήσεων, για να σταματήσουν να καπηλεύονται τον αγώνα νέων ανθρώπων.

Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, η κοπέλα με τη λιγότερη δημοσιότητα μέχρι σήμερα, ότι πέτυχε σε ηλικία 38 ετών, το πέτυχε μόνη της. Η Ολυμπιακή Επιτροπή προσπάθησε να την “αδειάσει” εξαιτίας της ηλικίας της και αυτό λέει πολλά. Κατέκτησε δύο χρυσά στα 35 χλμ. και 20 χλμ. βάδην, ανεβάζοντας σκαλί-σκαλί τις επιδόσεις της σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια με εντυπωσιακή σταθερότητα. Ότι είναι αθλήτρια τόσο υψηλού επιπέδου ενώ ταυτόχρονα πρέπει για να βιοποριστεί-ανάμεσα στις προπονήσεις της- να δουλεύει στην οι- κογενειακή ταβέρνα της επαρχιακής πόλης της, σερβίροντας τσίπουρομεζέδες κάνει το επίτευγμά της μυθικό και όλους εμάς να μοιάζουμε τόσο μικροί.

Η Κατερίνα Στεφανίδη, με το τέταρτο συνεχόμενο μετάλλιό της σε Ευρωπαϊκούς Αγώνες, μάλλον έδωσε τη δική της αγωνιστική απάντηση και ήταν αυτή που έριξε την ιδέα για μια μικρή, αλλά θερμή γιορτή υποδοχής της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη, μετά τη νίκη της και την αποθεώνει με ανάρτηση στο τουίτερ.

Όμως αγαπημένοι μου, όλες αυτές οι αθλητικές κουλτούρες, οι προσωπικότητες, οι συμπεριφορές, το αυθεντικό χαμόγελο, η ηθική συγκρότηση
και η διανοητική ανωτερότητα πίσω από τα μετάλλια, που φαινομενικά εκπροσωπούν την Ελλάδα, δεν έχουν καμία σχέση με τη μίζερη χώρα: Με τον μέσο Έλληνα, με τη μέση συμπεριφορά, με το δημόσιο λόγο, με τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, με τους θεσμούς της, με τα ΜΜΕ που ευτελίζουν
ακόμη και τις επιτυχίες τους με βαρετά κλισέ, πόσο μάλλον με την πολιτική τάξη που παπαρολογεί θλιβερά για τα “αθλητικά ιδεώδη” αλλά ανέχεται ακόμη και το ρατσισμό απέναντι σε τεράστιους αθλητές.

Aλλά δύσκολα θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκφράζουν τον ελληνικό αθλητισμό, έστω και αν το δει κανείς ξέχωρα από τη γενικότερη εικόνα της χώρας, καθώς αυτός κυριαρχείται από άθλιες διοικήσεις, κακές συνθήκες, μηδενικό προγραμματισμό, παραγοντισμούς ως και συμπεριφορές υποκόσμου που πνίγουν κάθε υγιή δύναμη και συντελούν δραστικά στο γεγονός ότι η χώρα δεν διαθέτει αθλητική κουλτούρα.

Ο Πετρούνιας, η Στεφανίδη, ο Τεντόγλου, η Ντρισμπιώτη, η Τζέγκο πανηγυρίζουν με την ελληνική σημαία στους ώμους τους, δακρύζουν και χαμογελούν αλλά δεν εκπροσωπούν τη σημερινή Ελλάδα. Εκφράζουν τη δική τους μεγάλη και προσωπική υπέρβαση.

Με αγάπη, εύα

Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 958 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.