Ουκρανοί – Χιτλερικοί εκατό-μηδέν

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ναζί είχαν κατακτήσει για κάποιο διάστημα την Ουκρανία. Όταν ήταν στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας στο Κίεβο απαίτησαν να παίξουν ποδόσφαιρο με τη Δυναμό Κιέβου. Επειδή όμως θεωρούσαν ότι η Αρεία φυλή τους ήταν η ανώτερη στον κόσμο, δείξαν’ την ανωτερότητα τους απειλώντας τους Ουκρανούς παίχτες να ηττηθούν, αλλιώς θα τους εκτελούσαν.

Οι παίχτες της Δυναμό αναγκαστικά κατέβηκαν στο γήπεδο σίγουρα με φόβο, όμως η αξιοπρέπεια τους υπερνίκησε αυτόν τον φόβο. Αγωνίστηκαν με περισσό πάθος και κέρδισαν τον αγώνα. Αμέσως οι Γερμανοί Χιτλερικοί τους έστησαν σε έναν βράχο και εκτέλεσαν και τους έντεκα.

Σήμερα σε πλατεία του Κίεβου υπάρχει μνημείο τιμής και μνήμης. Το περιστατικό αυτό έχει γυριστεί και ταινία. Επειδή η τωρινή Καγκελάριος της Γερμανίας τελειώνει τη θητεία της, καλό είναι να πάει στο Κίεβο και να καταθέσει στο μνημείο έντεκα κόκκινα τριαντάφυλλα προς τιμή των έντεκα Ουκρανών ηρώων. Νομίζω ότι προλαβαίνει να ζητήσει και μια συγγνώμη.

Ιούλιος του 1963
(ή κλείνοντας λογαριασμούς του παρελθόντος)

Ο Ιούλιος είναι αλωνάρης μήνας. Τότε που οι άνθρωποι της γης μαζεύουν τις ελπίδες τους. Δίπλα στο δυόροφο πέτρινο σπίτι, σε κοινοτικό χώρο (τώρα το ‘χουν κήπο Αλβανοί κάτοικοι του χωριού), ετοίμαζαν το αλώνι. Ξύνανε την σχεδόν επίπεδη επιφάνεια απ’ τα χόρτα και τις ζόρικες ρίζες της αγριάδας. Επικάλυπταν την χωμάτινη επιφάνεια, μ’ ένα υγρό διαλυμένης κοπριάς βοδιού ή αγελάδας. Όταν στέγνωνε εντελώς, το αλώνι ήταν έτοιμο να δεχθεί τα θερισμένα στάχυα. Στο κέντρο του κυκλικού δίσκου, μπηγμένος γερά ένας ξύλινος στύλος, να τυλίγει, να ξετυλίγει με δυο βόδια δεμένα στην άλλη άκρη του. Τα ζώα ποδοπατούσαν στάχυα δημητριακών, να πέσει το σπυρί, να γίνει αλεύρι και ψωμί.

Ένα τέτοιο θείο απόγευμα που ο παππούς του (Άγιος Παύλος) σκούπιζε τον ιδρώτα του και η μάικο του μπήκε στη λαμαρινοσκέπαστη κουζίνα, κάτι να ετοιμάσει για βραδυνό, ο δωδεκάχρονος έκανε την πρόταση στον πατέρα του: “Θέλω να δώσω εξετάσεις για το Γυμνάσιο”. Ο πατέρας του τον κοίταξε ελαφρά ξαφνιασμένος και του είπε: “που θα πας, εμάς δε μας βάζουνε πουθενά”. Αυτό το απόλυτο απαγορευτικό τον τρόμαξε. Τι είμασταν εμείς; Γιατί εμάς δεν μας βάζουνε πουθενά; Ποιά αμαρτία κουβαλάμε; Τέτοια ερωτήματα σκάψανε τη ψυχή του. Διακρίσεις και “διώξεις” στο σώμα του “ντόπιου” παππού του, πέρασαν στα ιστορικά γονίδια του πατέρα του και εκδηλώθηκαν ως φαινοτυπικός φόβος.

Μέχρι εκεί όμως. Ένα ινάτι κυρίεψε τον γιό. Το σχολικό έτος 1963-64 ήταν μαθητής της πρώτης τάξης του Γυμνασίου Αρρένων Φλωρίνης. Όμορφα χρόνια παρά τις σκιές και τους φόβους. 

Θανάσης Γερμανίδης

Θανάσης – Γερμανίδης


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 912 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *