«Ο επιστήμονας που αγάπησε το σύμπαν…» – ΗΧΩλόγιο

«Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει. Χωρίς τις ατέλειες δεν θα υπήρχα ούτε εγώ ούτε εσείς.» (Στίβεν Χόκινγκ, 1942-2018, Βρετανός φυσικός…)

Κάποτε, αγαπημένοι μου, ο Ισαάκ Νεύτων, ο οποίος θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της επιστήμης, θέλοντας να δείξει την απεραντοσύνη της γνώσης και τη μικρότητα του ανθρώπινου νου, ο οποίος αγωνίζεται να κατακτήσει τη γνώση και να δώσει το δικό του νόημα στον κόσμο που ζει, έγραψε: «Είμαι ένα παιδί που παίζει στην ακτή, ενώ ανεξερεύνητοι ωκεανοί αλήθειας απλώνονται εμπρός μου».

Ο Στίβεν Χόκινγκ,ένας από τους πιο σπουδαίους θεωρητικούς φυσικούς του κόσμου, κοσμολόγος και συγγραφέας ο οποίος κατείχε την ίδια έδρα με τον Νεύτωνα στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, ανοίχτηκε στους «ωκεανούς της αλήθειας»που πρωταντίκρισε ο προκάτοχός του, σε μια περιπέτεια για την κατανόηση όχι του μέρους, αλλά του Όλου. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του αφορούσε την Κοσμολογία, έναν κλάδο της Αστρονομίας ο οποίος επιχειρεί να εξηγήσει την ολότητα του Σύμπαντος.

O καθηγητής Κοσμολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, Μάικλ Τέρνερ, έγραψε περιγράφοντας την ικανότητα του Χόκινγκ να εκλαϊκεύει σύνθετες θεωρίες και έννοιες, το συνηθισμένο του χαμόγελο, το χιούμορ του, τη ξεροκεφαλιά του ή την αγάπη του για τα στοιχήματα με συναδέλφους του για επιστημονικά θέματα, ακόμα και εάν συχνά τα έχανε: «Ο Στίβεν Χόκινγκ πρόσθεσε ένα ανθρώπινο πρόσωπο στην επιστήμη.»

Μαχητής, με ισχυρή θέληση –πάλεψε σκληρά ενάντια στην ίδια του τη σωματική αδυναμία εξαιτίας της σοβαρής ασθένειάς του– κυνήγησε το «αδύνατο», ανεβάζοντας τον πήχη όσο πιο ψηλά γίνεται. Σε ηλικία μόλις 21 ετών, διαγνώσθηκε με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, γνωστή και ως νόσο «Λου Γκέριγκ» ή του κινητικού νευρώνα. Οι γιατροί του έδιναν δύο μόνο χρόνια ζωής.

Όμως ο Χόκινγκ, που ποτέ δεν έχασε το βρετανικό χιούμορ του, παρά τη δύσκολη κατάστασή του, διέψευσε κάθε προσδοκία και έζησε για να γίνει ο πιο διάσημος επιστήμονας μετά τον Αϊνστάιν. Ακόμη και όταν η νευροεκφυλιστική νόσος του επέτρεπε να κουνάει μόνο τα μάτια του και ένα δάχτυλο, οι διανοητικές δυνάμεις του φαίνονταν ακμαίες.

Όπως είπε κάποια μέρα, «μολονότι κρεμόταν ένα σύννεφο πάνω από το μέλλον μου, διαπίστωσα, προς μεγάλη μου έκπληξη, ότι απολάμβανα τη ζωή μου στο παρόν περισσότερο από ό,τι πριν. Και τότε άρχισα να κάνω πρόοδο στην έρευνά μου…» Ένας άνθρωπος που, παρόλο που μιλούσε με συνθετική φωνή, ενέπνευσε πολλούς άλλους επιστήμονες με τις πρωτοποριακές ιδέες του. Και, αναμφίβολα, ήταν ο συνδυασμός αυτών των δύο, ενός τόσο προχωρημένου νου σε ένα τόσο αχρηστευμένο σώμα, που τον βοήθησε να γίνει παγκόσμιο σύμβολο.

Στο βιβλίο του «Το Μεγάλο Σχέδιο» (μεταφρασμένο και στα ελληνικά) δήλωσε προκλητικά: «…δεν χρειαζόταν καθόλου ο Θεός για να εξηγηθεί το σύμπαν. …θεωρώ τον εγκέφαλο ένα κομπιούτερ που θα σταματήσει να δουλεύει, όταν τα μέρη του χαλάσουν. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για τους χαλασμένους κομπιούτερ. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι…», μια αθεϊστική δήλωση που ενόχλησε πολύ τους θρησκευόμενους.

Παρεμβατικός στα κοινωνικά και πολιτικά θέματα, αντιτάχθηκε στον πόλεμο στο Ιράκ, υπερασπίστηκε τους Παλαιστίνιους, προειδοποίησε για τους κινδύνους από την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και την κλιματική αλλαγή και μας προέτρεψε να αναζητήσουμε τη σωτηρία σε άλλους πλανήτες. Βέβαια, όπως λέει ο Καβάφης: «Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες./ Η πόλις θα σε ακολουθεί […]/ Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ,/ στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες».

Πολλοί, αγαπημένοι μου, τον συγκρίνουν σε μέγεθος με τον Αϊνστάιν και δεν πέφτουν έξω. Με τεράστια συνεισφορά στην επιστήμη, και οι δύο πρόβαλαν και ένα άλλο πρότυπο επιστήμονα. Όχι του «ειδικού», του σπεσιαλίστα, του τεχνοκράτη της επιστήμης, του «ειδικευμένου ηλίθιου», όπως λένε οι Γάλλοι, αλλά το πρότυπο εκείνο ενός ανθρώπου με κοινωνικές ευαισθησίες και υψηλή κατανόηση του ρόλου του στην κοινότητα της εποχής του.

Και, πολύ περισσότερο, ανέδειξαν την ανάγκη μιας επιστήμης στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και όχι των οικονομικών ή άλλων συμφερόντων, αλλά και ενός επιστήμονα με ήθος και όχι μεταπράτη γνώσης έναντι προσωπικών ωφελημάτων. «Ούτε τον ήλιο τον καταλαβαίνω, ούτε το φεγγάρι, ούτε τ’ άστρα. Ωστόσο, περνούν ψηλά, πάνω από μένα και, καθώς τα αντικρίζω και βλέπω τη θαυμαστά ρυθμισμένη τροχιά τους, αναγνωρίζω σ’ αυτά τον εαυτό μου και συλλογίζομαι μήπως θα μπορούσα να φτιάξω και εγώ κάτι».

Αυτό έγραφε, ποιητικά, ο Γκαίτε στους «Στοχασμούς» του, ενώ ο Χόκινγκ –ως επιστήμονας– συνόψισε το έργο του με λίγες λέξεις: «Ο στόχος μου είναι απλός. Είναι η πλήρης κατανόηση του Σύμπαντος. Γιατί είναι έτσι και γιατί υπάρχει.» Ποίηση και επιστήμη, αγαπημένοι μου, συναντώνται, δίνοντας στόχο, νόημα, περιεχόμενο και κίνητρο ζωής στους ανθρώπους που, σαν μικρά παιδιά, «παίζουν στην ακτή» ενώ «μπροστά τους απλώνονται ανεξερεύνητοι ωκεανοί αλήθειας…»

Με αγάπη εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Μια σκέψη σχετικά μέ το “«Ο επιστήμονας που αγάπησε το σύμπαν…» – ΗΧΩλόγιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up