«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων…» – ΗΧΩλόγιο

Σε μια γωνιά του γραφείου μας, αγαπημένοι μου, στο πρώτο ράφι κάθε ντουλάπας, στο βάθος-βάθος μιας τσάντας, υπάρχει μια θέση όπου κοιμάται συνήθως ο Θεός των μικρών πραγμάτων. Ένας θεός που του δίνουμε τη μορφή εκείνων των αντικειμένων που αγαπάμε πιο πολύ, τόσο πολύ που αρνούμαστε να τα αποχωριστούμε.

Μια παλιά κούπα του καφέ, ένα τρύπιο μακό, ένα μισοφαγωμένο μολύβι, το παλιό μας μάλλινο παλτό που αγοράσαμε με τον πρώτο μας μισθό, ένα κασκόλ πλεγμένο από χέρι αγαπημένο, ένα φούτερ που δεν μας κάνει γιατί τα κιλά προστέθηκαν πάνω μας μαζί με τα χρόνια, ένας αναπτήρας που δεν ανάβει πια και λέει πάνω «I LOVE…», κι άλλα μικρά και «ασήμαντα» για τους άλλους πράγματα, μεγάλα όμως και σημαντικά για εμάς.

Είναι, αγαπημένοι μου, αυτά τα χιλιοφορεμένα ρούχα, τα χιλιοχρησιμοποιημένα μικρά αντικείμενα, που δεν αποχωριζόμαστε. Αγοράζουμε κι άλλα, καινούρια. Παρά τη συντριπτική υπεροχή τους όμως, τα παλιά παραμένουν εκεί δίπλα, φθαρμένα, κακοποιημένα από την πολλή χρήση, κουρασμένα από τον χρόνο που πέρασαν μαζί μας, απόλυτα αγαπημένα και ασυναγώνιστα.

Στην ξεθωριασμένη κούπα ο καφές είναι πάντα πιο νόστιμος. Έπειτα από μια δύσκολη μέρα, το χέρι μας θα διαλέξει το παλιό μακό. Στην παγωνιά, έχουμε πάντα γύρω από τον λαιμό το αγαπημένο μας κασκόλ, έξω αλλά και μέσα στο σπίτι. Στις μεγάλες μας θλίψεις, μια βόλτα στη κρύα νύχτα φαντάζει πιο ανακουφιστική παρέα με το αγαπημένο παλιό παλτό να σε τυλίγει, να σε ζεσταίνει, να σε καθησυχάζει, σαν φίλος καλός και πιστός.

Στο πρώτο κρύο βράδυ του χειμώνα, με όλα αυτά που συμβαίνουν έξω να μας φοβίζουν, τα βλέφαρά μας κλείνουν πιο εύκολα όταν κουρνιάζουμε στη ζεστή και ασφαλή αγκαλιά της πολυφορεμένης φανελένιας ρόμπας και ας της έχει απομείνει μόνο ένα κουμπί. «Γιατί δεν το πετάς αυτό το ρούχο; Έγινε ράκος πια. Πέτα το να χαρείς, τόσα και τόσα έχεις στην ντουλάπα σου! Ήθελα να ‘ξερα τι του βρίσκεις…!», μου λένε τα παιδιά μου. Δίκιο έχουν. Μα εγώ το παίρνω από τα χέρια τους και το διπλώνω με προσοχή και φροντίδα.

«Αυτή η κούπα έλιωσε στα χέρια σου! Άλλαξε την ευλογημένη. Διάλεξε μια άλλη. Κοίτα πόσες κούπες στέκονται παραταγμένες στο ράφι, εκλιπαρώντας να τις προσέξεις…», μου λέει καμιά φορά η κολλητή μου κοροϊδευτικά. Δίκιο έχει. Αλλά παίρνω την κούπα γρήγορα από τα χέρια της και τη βάζω με προσοχή σε θέση περίοπτη και συγκεκριμένη γιατί φοβάμαι μην κακοπέσει και τη χάσω.

Γιατί αν τη χάσω, νομίζω πως θα χάσω κάτι από εμένα. Είναι λίγο μεταφυσικό, αλλά τα παλιά πράγματα, αγαπημένοι μου, μοιάζουν με τους ανθρώπους που τα έχουν. Κουβαλάνε τα ελαττώματα και τα προτερήματά τους. Σαν εκείνα τα γερασμένα ζευγάρια που αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους – περισσότερο ή λιγότερο – με την πάροδο του χρόνου, γιατί κουβαλάνε κοινές εμπειρίες.

Πώς περάσαν τα χρόνια, τι είναι αυτά που φορώ; Ποιο σατέν, ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό; Το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε σένα να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σε εμένα… Πόσο τρυφεροί οι στίχοι της Σάνυ Μπαλτατζή, αγαπημένοι μου!

Η Αρουντάτι Ρόι, η συγγραφέας του βραβευμένου βιβλίου «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων» -από εκεί δανείστηκα τον τίτλο για το σημερινό μου σημείωμα- όταν ρωτήθηκε σε μια συνέντευξη: «Μα ποιος είναι ο Θεός των μικρών πραγμάτων;», είχε απαντήσει: «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων είναι η ανάποδη πλευρά αυτού που νομίζουμε ότι είναι ο Θεός. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Θεός είναι κάτι πολύ μεγάλο, έχουν στο μυαλό τους έναν Θεό εξουσιαστή, ενώ ο Θεός των μικρών πραγμάτων δεν έχει εξουσία. Είναι η φύση, η γη, τα μικρά καθημερινά πράγματα, όλα αυτά που ενώνονται και συναντούν την Ιστορία…»

Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν πολύ γρήγορα. Εικόνες, ιδέες, προφίλ, πόλεις και γειτονιές, και τόσα άλλα που μαθαίνουμε ή δεν μαθαίνουμε. Μαζί τους αλλάζουμε κι εμείς. Μα κάτι ασήμαντο που κρατάμε ακόμη, ένα παλιό αντικείμενο από μια περίοδο της ζωής που μας σημάδεψε και που τη μοιραστήκαμε μαζί του, έχει κάτι από μας.

Στα μικρά «δικά μας» πράγματα βρίσκεται ένα κομμάτι από τον εαυτό μας. Ίσως το πιο αληθινό. Ένα κομμάτι δικό μας μετουσιώθηκε σ’ αυτά τα καθημερινά αντικείμενα. Στη διάρκεια των πολλών χρόνων που είμαστε μαζί, σε κάποιες πολύτιμες στιγμές, μας συντρόφευσαν και από τότε έγιναν οι πιο καλοί μας «φίλοι». Οι «φίλοι», η ζεστασιά και η οικειότητα, η άνεση και η ασφάλεια που αναζητούμε για να νιώσουμε κάπως καλύτερα. Κι ας λένε όλοι οι άλλοι ότι πρέπει να τα πετάξουμε, να τα αντικαταστήσουμε με άλλα πιο όμορφα, πιο καινούργια, πιο «καλά».

Αφήστε τους να λένε, αγαπημένοι μου. Είμαι σίγουρη πως κάπου υπάρχουν κρυμμένα και τα δικά τους μικρά, παλιά, πολύτιμα, αγαπημένα πράγματα!

Mε αγάπη, Εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 229 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο3%
Φτωχό2%
Απαίσιο6%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up