Ο Λαέρτης Κούλης για το Έπος του ’40

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Σεβαστές αρχές, κυρίες και κύριοι, αγαπητά παιδιά…

“Με την εδραίωση της ειρήνης του κόσμου συμπίπτει η ευτυχία της ανθρωπότητας…”

Αυτή τη φράση του “ΓΚΡΟΤΙΟΥ” επέλεξα για να “ξεδιπλώσω” κάποιες σκέψεις που επιβάλλουν οι μέρες… ΕΛΛΑΔΑ… μία “κόκκινη βούλα” στη γεωγραφία του κόσμου… ΕΛΛΑΔΑ 1940… ένας άγριος πόλεμος σ’ένα όμορφο τοπίο… χιόνι και αίμα… Καιροί φρίκης, μέρες οργής και ενθουσιασμού… Και ο πόλεμος να μοιράζει αταίριαστα τον θάνατο με τις διδαγμένες μέρες, μέρες σοφές που “βγαίνουν” απ’ την ιστορία που “βουτά” την πέννα της στον πόνο.

Η ιστορία μας βεβαιώνει πως η ανθρωπότητα ζει από γεννησιμιού της την μεγαλύτερη τραγωδία της και οι τραγωδίες πάντα γεννούν θύματα. Έτσι το μεγάλο θύμα της ιστορίας είναι ο απλός λαός, ο κάθε λαός, ο “παιγμένος” στα τραπέζια των μεγάλων αποφάσεων και αυτών που χρίζονται “νοικοκύρηδες” του πλανήτη, που αποφασίζουν τις ημερομηνίες λήξεως των Λαών, που μοιράζουν και πουλάνε πατρίδες ή βούλωνται… και είμαστε ‘μεις οι προδομένοι ονειροπόλοι αυτού του κόσμου, που ‘μαθε να γεννά τα όνειρα του πάνω στα ερείπια…

Και είμαστε ‘μεις αυτοί που σηκώσαμε το ανάστημα μας το ’40 απέναντι στον Μουσολίνι και τους Ναζί με μοναδικό σύμμαχο μας το δίκιο. Ροβολώντας ανδραγαθες ψυχές ηρώων, παζάρι θανάτου για αυτούς που “πουλάνε” πόλεμο, ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΜΑΣ, να θυμίζουμε σε κάποιους πως οι πατρίδες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ… αγροτεμάχια. ΤΟ ΕΠΟΣ του ’40 απέδειξε πως: “Ένας λαός που θέλει να ζήσει, ξέρει να πεθαίνει…”

Στη συνέχεια… με την αντίσταση του ο ελληνικός λαός -το εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο- την περίοδο της Κατοχής δίδαξε στους κατακτητές πως: “Ο άνθρωπος πλάστηκε για να ‘ναι ελεύθερος και είναι ελεύθερος ακόμα και αν είναι αλυσοδεμένος…”

Το μεγαλύτερο μαζικό έγκλημα που γνώρισε ποτέ η Ιστορία της ανθρωπότητας ήταν αυτό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου… Αυτό ας το σκεφθούν οι γενιές που έρχονται… Γι’ αυτό και όχι μόνο “Η ΜΝΗΜΗ ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ” … Παρακάτω … Ο Ι. ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ, βιωματικά μας μεταφέρει όλη την κτηνωδία των Ναζί, σε κρατούμενους…

Είναι ένας από τους επιζήσαντες κρατούμενους στο SS στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης του ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ. Ένας από εκείνους που τον Μάιο του 1945 κλαίγοντας και ελπίζοντας φώναζα: ΠΟΤΕ ΠΙΑ!! Ήταν τότε που οι οπαδοί του ναζισμού έχασαν τον πόλεμο. Ο ναζισμός όμως επέζησε!! Κυρίως γιατί αιώνιες πολιτικοκοινωνικές πληγές αφέθηκαν αθεράπευτες… και μένουν ακόμα…

Σ’ αυτό το “και μένουν ακόμα” πρέπει να σταθούμε και να σκεφθούμε…

Φαίνεται κατ’ αρχήν παράξενο, πως ο ανελέητος και εφιαλτικός κόσμος ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης θα μπορούσε να εμπνεύσει ακόμα και τραγούδια. Αλλά η ανθρώπινη φύση δεν παύει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα της ποτέ και πουθενά … Τον καιρό εκείνο κάθε Κυριακή που δεν δουλεύαμε, στέκαμε ώρες ολόκληρες και κοιτάζαμε τις γυναίκες που και ‘κείνες βγαίναν απ’ τα αντίσκηνα και μας κοιτάζανε. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν πολύ μεγάλη. Είναι ζήτημα αν θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, κι αν ακόμη φωνάζαμε. Κάτι τέτοιο φυσικά κανείς δεν ξεθάρρευε να το δοκιμάσει, ούτε χρειαζοταν. Αυτό το σιωπηλό αλληλοκοίταγμα που περνούσε δυο φράχτες από συρματόπλεγμα δεν είχε ανάγκη από μιλιά. Ήταν οι ώρες του έρωτα στο ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ. Όμως σκέψου… Αυτές οι γυναίκες κι αυτοί οι άντρες που αλληλοκοιτάζονται σιωπηλά επί ώρες ατελείωτες ήταν ντυμένοι με τα ίδια ριγωτά, ξεθωριασμένα, χιλιοφορεμένα ρούχα του κάτεργου. Τα σώματα τους ήταν πετσί και κόκκαλο. Τα μάγουλα τους ρουφηγμένα και μαλλιαρά από την αβιταμίνωση. Τα μαλλιά κουρεμένα με μια λουρίδα ξυρισμένη στη μέση, από το κούτελο ως το σβέρκο. Μόνο τα μάτια ήταν πιό μεγάλα και πιο βαθιά από άλλοτε για να χωράει ο ΦΟΒΟΣ… Το ηλεκτροφόρο με το ρεύμα υψηλής τάσης και το συρματόπλεγμα με τις σκοπιές, δεν ήταν μια απλή τεχνική εγκατάσταση, ένας αδιάβατος φράχτης. Εδώ μια διαταγή όριζε να χωριστεί τελεσίδικα τ’αρσενικό απ’ το θηλυκό. Μία διαταγή σε μέγεθος μοίρας!! Μία διάσπαση του αιώνιου ζεύγους, ένα παραφύση κόψιμο των από ουρανό και γη ταγμένων να έσωνται εις σάρκα μίαν…

Λαέρτης Κούλης

Θα μου επιτρέψετε να κλείσω μ’ένα ποίημα ενός συμπολίτη μας του ΣΤΕΡΙΚΑ του ΚΟΥΛΗ ως φόρο τιμής γι’ αυτούς που έπεσαν στο ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΕΠΟΣ-

ΕΚΕΙΝΟΙ… … …

Εσείς που βάψατε τ’αλβανικά βουνά
με της φυλής το αίμα
Εσείς που γράψατε τη νίκη των λαών
στις πολιτείες και στις ράχες των βουνών
σηκωθείτε…

Αζήτητα κόκκαλα
ονόματα λησμονημένα
άνθρωποι αγαπημένοι
σηκωθείτε…

Εσείς που μείνατε στη μέση μιας πορείας
ανυπότακτοι, ανίκητοι κι αθώοι
για τη σωτηρία της χαράς
για του ήλιου την υγεία
για της ζωής τα είδωλα τα ωραία
σηκωθείτε…

Εκείνοι
που μάτωσαν τους δρόμους
και μαύρισαν τις πολιτείες
που γκρέμισαν τον ουρανό στη γη
και σπείρανε τους κάμπους κόκκαλα και θάνατο
που φράξανε τη γη σα φυλακή
έφυγαν…

Όμως να ξέρεις φίλε μου, αδελφέ μου
η ζωή γιορτάζει με φωτιά και σίδερο
-ήλιους δεν έχει πιά ο κόσμος-
οι πυρκαγιές των ψυχών μας
σημαίες πύρινες εορτασμού
στο πανηγύρι της.-

Φίλε μου, αδελφέ μου
εσύ ο ειρηνοποιός
εσύ ο νέος ήρωας
να είσαι έτοιμος
να μη φτάσουν
Εκείνοι
στις θερμοπύλες.

Στερίκας Κούλης – Φλώρινα


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 917 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *