«Ο Μάνος, η τυφλή δικαιοσύνη και οι νεκροί 15χρονοι…» – ΗΧΩλόγιο

«Αν συγχωρήσει ο λαός σήμερα, αύριο θα ξαναβρεί το έγκλημα άθικτο». Σεν-Ζιστ, Γάλλος στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και συνεργάτης του Ροβεσπιέρου.


Η ιστορία, αγαπημένοι μου, έχει ως εξής: Ένας αστυνομικός πυροβολεί στο κεφάλι από απόσταση είκοσι μέτρων και σκοτώνει έναν 15χρονο μαθητή στα Εξάρχεια. Η δολοφονία του προκαλεί έκρηξη κοινωνικής οργής. Η κοινωνία βράζει αλλά ο αστυνομικός υποστηρίζει ότι σκότωσε τον δεκαπεντάχρονο γιατί τελούσε σε κατάσταση άμυνας. Τον σκότωσε, λέει, γιατί κινδύνευε η ζωή του, καθώς δεχόταν επίθεση από τον 15χρονο!!!

Ο αστυνομικός καταδικάζεται σε 2 χρόνια και 6 μήνες φυλάκιση, με αναστολή! Λίγα χρόνια αργότερα, το Εφετείο, δικάζοντας σε δεύτερο βαθμό, τον αθωώνει!

Στην παραπάνω ιστορία, αγαπημένοι μου, που τη διηγήθηκα πολύ συνοπτικά, λησμόνησα να αναφέρω τις λεπτομέρειες. Και, όπως λέει ο λαός, «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες»:

Ο αστυνομικός ονομάζεται Αθανάσιος Μελίστας. Ο μαθητής ονομαζόταν Μιχάλης Καλτεζάς. Το έτος της δολοφονίας ήταν το «σωτήριο» 1985. Το έτος της απόφασης του Εφετείου ήταν το 1990. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο, με ψήφους 6-1, αθώωσε τον Αθ. Μελίστα, κρίνοντας πως επρόκειτο για ανθρωποκτονία εν βρασμώ ψυχικής ορμής σε κατάσταση άμυνας!

Οφείλω επίσης να αναφέρω πως οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις των επόμενων δεκαετιών είναι εντελώς συμπτωματική. Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να μην είναι και τόσο… Η κοινωνία της εποχής, λοιπόν, έβραζε. Άλλοι έβραζαν από οργή για την αθώωση του Μελίστα, η οποία προσέβαλε το κοινό περί δικαίου αίσθημα, και άλλοι, οι θαυμαστές του νόμου, της τάξης και της κανονικότητας, μεθούσαν από ικανοποίηση για την αθώωση του νοικοκυραίου αστυνομικού που αμύνθηκε ενάντια στο «κωλόπαιδο».

Στο βιβλίου του δημοσιογράφου Πάνου Λουκάκου, «Η αθέατη όψη», αυτοί οι δύο συγκρουόμενοι κόσμοι παρουσιάζονται με μνημειώδη τρόπο, μέσα από τον κοινωνικά ευαίσθητο και καταγγελτικό λόγο του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι. Ενός ανθρώπου που μάλλον η μόνη λέξη που δεν μπόρεσε να μάθει ποτέ του ήταν η λέξη «ελίτ».\

Γράφει λοιπόν ο Λουκάκος στο βιβλίο του: «Τον Ιανουάριο του 1990 ήμαστε καλεσμένοι κάποιο βράδυ στο σπίτι του Δημήτρη Χορν, στην οδό Βασιλέως Γεωργίου. Παρόντες άλλοι δέκα φίλοι του, προερχόμενοι κυρίως από καλλιτεχνικούς χώρους. […] Οι συνδαιτυμόνες του Χορν επαινούσαν την απόφαση του δικαστηρίου και πρόσθεταν ότι λογικά και σωστά ένας αστυνομικός πυροβολεί όταν κινδυνεύει να καεί ο ίδιος από τις μολότοφ. Το δείπνο συνεχιζόταν όπως και η συζήτηση – χτύπησε το κουδούνι και μπήκε καθυστερημένος, ως συνήθως, ο Μάνος Χατζιδάκις. Παρακολούθησε για λίγο τα λεγόμενα. Και πήρε τον λόγο, με έντονο ύφος: «Όταν έχω να κρίνω ανάμεσα σ’ ένα παιδί 15 χρονών που πετάει μολότοφ κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό που κρατάει πιστόλι, εγώ είμαι με το μέρος του παιδιού και όχι του αστυνομικού. Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει μολότοφ. Και δεν εκτιμώ καθόλου έναν αστυνομικό που το πυροβολεί. Ό,τι και αν έχει γίνει, όπως και αν έχουν τα πράγματα, θεωρώ τραγικό λάθος την αθώωση του αστυνομικού. Και πολύ κακό μήνυμα που στέλνουμε στα νέα αυτά παιδιά, το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, που δεν έχει διαφθαρεί, όπως εμείς…»

Σώπασαν όλοι. Κανείς δεν απάντησε. Και ο Χορν άλλαξε αμέσως θέμα συζήτησης. Λίγο αργότερα ο Μάνος Χατζιδάκις έφυγε, δείχνοντας με τον τρόπο του ότι δεν τον ενδιέφερε ιδιαιτέρως η συγκεκριμένη παρέα και οι συζητήσεις της».

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο, αγαπημένοι μου, κυρίως με σκοπό να αποτυπωθεί ξανά αυτός ο συλλογισμός του Μάνου Χατζιδάκι. Για όσους δε που διαβάζοντας αυτό το κείμενο αναρωτιούνται γιατί και πόθεν προέκυψε τέτοια ανάγκη, απαντώ πως αυτό το κείμενο είναι μάλλον το πιο ολοκληρωμένο σχόλιο που θα μπορούσε να υπάρξει μετά την ηθική συντριβή που προκάλεσε σε εκατομμύρια ανθρώπους το άκουσμα της προοπτικής άμεσης αποφυλάκισης που έχει από χθες ο δολοφόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, Επ. Κορκονέας.

Εδώ και μια βδομάδα, η «τυφλή» δικαιοσύνη έχει έναν ακόμη λόγο να κρύβεται ντροπιασμένη πίσω από τόμους Κωδίκων, για να μη τη βλέπει κανείς, για να μην καταλάβει κανείς ότι η «όραση» δεν είναι η μοναδική «αίσθηση» που της λείπει.

Μόνο που όσο και να κρύβεται πίσω από τους Κώδικες, το έχουν καταλάβει πλέον όλοι… Για την ιστορία, η δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά προκάλεσε πράγματι έκρηξη κοινωνικής οργής. Το Χημείο καταλαμβάνεται αμέσως μετά τη δολοφονία. Η κατάληψη όμως «σπάει» μόλις μία εβδομάδα αργότερα.

Ο λόγος της «λήξης» της κατάληψης δεν είναι άλλος από την είσοδο των αστυνομικών δυνάμεων που παραβίασαν το πανεπιστημιακό άσυλο. Ήταν η πρώτη παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου μετά το 1859.

Α, ναι, και μετά το 1973. Το αφήνουμε και αυτό το δεδομένο εδώ, μέρες που ‘ναι.

Με αγάπη εύα

ΥΓ 1: Στην πραγματικότητα, ο έλεγχος των δικαστικών αποφάσεων γίνεται από την ίδια την κοινωνία, η οποία συχνά καταδικάζει κάθε ετυμηγορία που θεωρεί ότι παραβιάζει την ηθική και το πνεύμα Δικαίου, κάθε εποχής.

ΥΓ 2: Σε εποχές σαν και ετούτη που διανύουμε, εποχές συνολικής αμφισβήτησης των θεσμών, οι δικαστικές αποφάσεις διχάζουν την κοινωνία. Και τότε, θα πρέπει όχι μόνο να είναι αλλά και να φαίνονται δίκαιες και να ανταποκρίνονται στο αίσθημα δικαίου αλλά και τις ηθικές αξίες που διέπουν την κοινωνία…


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 229 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο3%
Φτωχό2%
Απαίσιο6%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up