Ο Μακεδονικός Αγώνας (του Κώστα Δ. Ιωάννου)

Την χρονική περίοδο 1830 μ.Χ.- 1930 μ.Χ. στη Βαλκανική Χερσόνησο υπήρχαν τα εξής κράτη: Το Ελληνικό κράτος που περιελάμβανε την Πελλοπόνησο, τη Στερεά Ελλάδα και λίγα νησιά του Αργοσαρωνικού Κόλπου, το Βουλγαρικό κράτος, βόρεια της οροσειράς του Αίμου, μέχρι τον Δούναβη ποταμό, το Σερβικό κράτος, βόρεια των Σκοπίων και το Αλβανικό Έθνος το οποίο έχαιρε μιας αυτονομίας, καθ’όσον οι Αλβανοί δεν αντιστάθηκαν κατά των Τούρκων, όταν αυτοί καταλάμβαναν σιγά-σιγά από το 1300 μ.Χ. περίπου την βαλκανική χερσόνησο.

Η Ελληνική Εκκλησία αποσχίζεται πρώτα από το Πατριαρχείο της Κων/πολης (1865 μ.Χ.), ακολουθεί η Βουλγαρική Εκκλησία γύρω στα 1870 μ.Χ. περίπου. Στις αρχές του 1900 περίπου οι Τούρκοι κατέχουν τη Θράκη και τη Μακεδονία στον ευρωπαϊκό χώρο, στην βαλκανική χερσόνησο. Τα νησιά του Αιγαίου πελάγους κατέχουν οι Τούρκοι, τα Δωδεκάνησα και τα νησιά του Ιονίου πελάγους κατέχουν οι Αγγλογάλλοι, καθώς και στη θάλασσα της Μεσογείου αρχίζουν να έχουν κατακτητικές βλέψεις Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι, θέλοντας να έχουν ελεύθερο θαλάσσιο δρόμο προς το Σουέζ και την Άπω Ανατολή, θέλοντας να ελέγξουν τον δρόμο προς το πετρέλαιο και προς το καουτσούκ (Μέση Ανατολή και Ινδια), τον δρόμο του μεταξιού…

Στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας με την ευρύτερη έννοια (Άνω και Κάτω Μακεδονία) ζούσαν, κατοικούσαν μετά τον 6ο μ.Χ. αιώνα Σλαβόφωνοι κυρίως στην πλειονότητα, ολίγοι Ελληνόφωνοι, Κοζάνη, Βέροια, Κατερίνη, περιοχή Θεσ/νίκης, Χαλκιδικής, Καβάλας, Σερρών. Στα μεγάλα αστικά κέντρα της Μακεδονίας, της ελληνικής Μακεδονίας κατοικούσαν Ελληνόφωνοι, Σλαβόφωνοι, Βλαχόφωνοι, και Αλβανόφωνοι.

Κάποια χωριά, διάσπαρτα στην ελληνική Μακεδονία, κατοικούνταν αμιγώς από Βλαχόφωνους και Αλβανόφωνους (βλαχοχώρια και αρβανητοχώρια). Στον Νομό της Φλώρινας βλαχοχώρια (Βλαχόφωνοι) ήσαν: το Νυμφαίο (Νεβέσκα λεγόταν επί Τουρκοκρατίας), η Κλεισούρα και το Πισοδέρι (Πισόντερα επί Τουρκοκρατίας).

Αρβανητόφωνα χωριά ήσαν η Δροσοπηγή και το Έλοβο (Μπελκαμέν επί Τουρκοκρατίας), το Φλάμπουρο (Νεγκόβαν) και το Λέχοβο (δεν άλλαξε το όνομα του χωριού). Όλα τα υπόλοιπα χωριά του Νομού Φλωρίνης καθώς και οι γηγενείς κάτοικοι της Φλώρινας ήσαν Σλαβόφωνοι Χριστιανοί. Όλοι υποχρεώθηκαν να αλλάξουν τα σλαβικά ονόματα. Και στην υπόλοιπη Ελληνική σήμερα Μακεδονία οι κάτοικοι ήσαν στην πλειονότητα σλαβόφωνοι.

Η Φλώρινα λεγόταν «Λέριν», η Έδεσσα λεγόταν «Βόντεν» (αργότερα Βοδενά), η Αριδαία λεγόταν «Καρατζόβα», το Κιλκίς λεγόταν «Κούκους», οι Σέρρες λεγόταν «ΣΣερρ», η Καβάλα λεγόταν «Κάβαλι», η Θεσσαλονίκη «Σόλουν» και «Σαλονίκη» και τα υπόλοιπα χωριά της Ελληνικής Μακεδονίας είχαν στην πλειονότητα σλαβική ονομασία, ονομασία που σήμαινε και κάτι που χαρακτήριζε τον τόπο ή το χωριό, την πόλη.

Μετά το 1926 μ.Χ. οι ελληνικές κυβερνήσεις άλλαξαν τα ονόματα των χωριών και των πόλεων που είχαν σλαβική ονομασία. Τα σλαβικά τοπωνύμια είχαν και έχουν κατάληξη -οβο, -ανη, -ολιάνη, -ετσ, όπως Γκορνίτσοβο η σημερινή Κέλλη, όπως Νεβόλιανη (η σημερινή Σκοπιά), όπως Νεγκότσανη, η σημερινή Νίκη, όπως Νεγκοβάνη, το σημερινό Φλάμπουρο, όπως Κόζιανη η Κοζάνη, όπως Κόστουρ η Καστοριά κ.α. Η Πτολεμαΐδα λεγόταν Κάιλαρι, τα Γρεβενά λεγόταν Γκρέμπεν, η Δαμασκηνιά Βοΐου Κοζάνης λεγόταν Βιντελούσστ… Γενικώς τα τοπωνύμια της Μακεδονίας αλλά και της Ελλάδος είχαν πολλά σλαβικά, αλβανικά, και ιταλικά τοπωνύμια.

Σλαβικοί πληθυσμοί, αλβανικά φύλλα και Βλάχοι (βλαχόφωνοι) ήσαν, κατοικούσαν σε όλον τον βαλκανικό χώρο. Η γλώσσα όμως των Εκκλησιών ήταν η Ελληνική.

Μετά τον 8ο μ.Χ. αιώνα οι αδερφοί Κύριλλος και Μεθόδιος διέδωσαν τον Χριστιανισμό στους βαλκανικούς και σλαβικούς πληθυσμούς, δημιούργησαν το Κυριλλικό αλφάβητο (Κιριλίτσα). Προφανώς οι αδερφοί αυτοί Κύριλλος και Μεθόδιος γνώριζαν τη σλαβική γλώσσα, την πρωτοσλαβική, την πρωτοβουλγαρική γλώσσα.

Πιστεύω ότι την γνώριζαν διότι έτσι μόνο μπορείς να διδάξεις σε μια γλώσσα, πρέπει να την γνωρίζεις καλά. Εγώ π.χ. δεν μπορώ να διδάξω στους Κινέζους τον Χριστιανισμό εάν δεν γνωρίζω και τα κινέζικα. Έτσι λοιπόν συμπεραίνω ότι οι Θεσσαλονικείς αδερφοί γνώριζαν πολύ καλά κάποια σλαβική γλώσσα και κυρίως τη βουλγαρική, διότι την περίοδο εκείνη υπήρχε το Βουλγαρικό κράτος.

Σλάβοι είχαν εγκατασταθεί στην Βαλκανική Χερσόνησο επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Οι Σλάβοι, Βούλγαροι, Ρώσοι προσπάθησαν να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη, αλλά τελικά τα «κατάφεραν» οι Τούρκοι.

Αν κατά τη γνώμη μου, οι Σλάβοι καταλάμβαναν την Κων/πολη στον ευρωπαϊκό χώρο δεν θα υπήρχαν μουσουλμανικά κράτη, παρά μόνο χριστιανικά και με κυρίαρχο έθνος το Ελληνικό, την ελληνική παιδεία και την ορθοδοξία. Έτσι πιστεύω αλλάζει η ροή της ιστορίας. Δύναμη ενός έθνους είναι η θρησκεία και η γλώσσα.

Μετά το 1900 μ.Χ. περίπου στον μακεδονικό χώρο, τον τουρκοκρατούμενο, υπάρχουν, ζουν σλαβόφωνοι στην πλειονότητα, ολίγοι ελληνόφωνοι, βλαχόφωνοι και αλβανόφωνοι. Κηρύσσεται η επανάσταση του Ίλιντεν στον μακεδονικό χώρο (20 Ιουλίου 1903 με το παλιό ημερολόγιο).

Όλοι τους θέλουν να διώξουν τον Τούρκο (σλαβόφωνοι, ελληνόφωνοι, βλαχόφωνοι, αλβανόφωνοι). Δεν τα καταφέρνουν όμως, βοήθεια από τους Ευρωπαίους δεν ήρθε, όπως τους υποσχέθηκαν. Οι Αγγλογάλλοι τα έφτιαξαν με τον Σουλτάνο. Τους έδωσε ο Σουλτάνος ελευθερία στους θαλάσσιους δρόμους και στα λιμάνια της Μεσογείου.

Όμως οι βλέψεις Βουλγάρων, Ελλήνων και Σέρβων, ήσαν στη Μακεδονία. Στην Μακεδονία την ελληνική σήμερα, τουρκοκρατούμενη τότε, αρχίζει αγώνας, αγώνας εθνικός, αγώνας θρησκευτικός, αγώνας γλωσσικός. Στη Μακεδονία κτίζονται και λειτουργούν Σχολεία ελληνικά, βουλγάρικα, σέρβικα και ρουμάνικα στα βλαχοχώρια.

Στις εκκλησίες αρχίζουν να ψάλλουν και στα σλαβικά. Στο ίδιο χωριό, λειτουργούν εκκλησίες άλλες στα σλαβικα και άλλες σε ελληνικά και άλλες στα ρουμάνικα στα βλαχόφωνα χωριά. Οι Αλβανοί δεν ίδρυσαν σχολεία, δεν λειτούργησαν αλβανικές εκκλησίες. Αυτοί ποτέ δεν πίστευαν σε θρησκείες. Οι αρβανίτες κυρίως ήσαν ανεξίθρησκοι. Κάποιοι όμως έγιναν μουσουλμάνοι και κάποιοι χριστιανοί ορθόδοξοι (Σουλιώτες, Τσάμηδες).

Στο χωριό μου τη Σκοπιά (Νεβόλιανη παλιά), λειτούργησαν ελληνικό και βουλγάρικο σχολείο. Στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εκκλησιάζονταν οι βουλγαρόφιλοι και στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής εκκλησιάζονταν τότε οι ελληνόφιλοι ( Γκρεκομάνοι λέγονταν τότε οι ελληνόφιλοι).

Παρ’ όλο που οι κάτοικοι όλοι, πλην ολίγων μουσουλμάνων Τούρκων, ήσαν σλαβόφωνοι. Μόνο ένας ήξερε ελληνικά στο χωριό μου. Ο Τάσκο Γκ’ρκιν ( ο Αναστάσης της Ελληνίδας) και ολίγοι άλλοι που πήγαν μετανάστες εποχιακοί στα χωράφια στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλα μέρη που ζούσαν Έλληνες.

Οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας που μάθαιναν την ελληνική γλώσσα, δεν μπορούσαν τότε να προφέρουν τους ελληνικούς φθόγγους, «γ», «δ», «θ». Έλεγαν, ο Ντιμήτρης , ο Τανάσης, ο Τόντορας, ο Γκιώργκος.

Στον χώρο λοιπόν της Μακεδονίας, ο μακεδονικός αγώνας γίνεται, μετατρέπεται σε εμφύλιο πόλεμο. Σλαβόφωνοι εναντίον σλαβόφωνων, βλαχόφωνοι εναντίον βλαχόφωνων. Οι αλβανόφωνοι δεν ξεσηκώθηκαν κατά των Τούρκων κατά τον μακεδονικό αγώνα. Αυτοί μετείχαν στην ελληνική επανάσταση του 1821…

Ακολουθεί ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918) Ο μακεδονικός χώρος μοιράζεται στους Έλληνες, στους Βούλγαρους, στους Σέρβους. Στους Αλβανούς δίδεται η βόρεια Ήπειρος και περιοχές της Πρέσπας και Οχρίδας. Δημιουργείται και Αλβανικό κράτος.

Στα χαρτιά, στα έγγραφα, δημιουργείται τότε «το Πριγκιπάτο της Πίνδου» από τους βλαχόφωνους, με ηγέτη τον Αλκιβιάδη Διαμαντή, γόνο εύπορης οικογένειας εμπόρων από τη Σαμαρίνα των Γρεβενών, γύρω στα 1916.

Επίσης στις 10 Δεκεμβρίου του 1916 οι Γάλλοι ίδρυσαν τη «Δημοκρατία της Κορυτσάς». Η Αυστροουγγαρία, στις Ιανουαρίου του 1917, προκήρυξε την ανεξαρτησία της Αλβανίας ως προτεκτοράτο της στη Σκόδρα. Στη συνέχεια η Ιταλία προκήρυξε το Ιταλικό προτεκτοράτο της Αλβανίας στο Αργυρόκαστρο και συνεχίζουν καταλαμβάνοντας τα Ιωάννινα. Τότε κατέλαβαν και τη Σαμαρίνα.

Οι Έλληνες εισήλθαν στην Μακεδονία, το ίδιο και οι Βούλγαροι. Οι Σέρβοι έφτασαν μέχρι το Μοναστήρι (Μπίτολα). Η συμφωνία Ελλήνων –Βουλγάρων – Σέρβων, ήταν να διατηρήσουν για λογαριασμό τους όσα εδάφη της Μακεδονίας καταλαμβάνει ο καθένας.

Οι Έλληνες συνεχίζουν τον αγώνα κατά των Τούρκων. Καταλαμβάνουν τα παράλια της Μικράς Ασίας, την αρχαία Ιωνία. Ονειρεύονται να αναστήσουν την παλιά Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Θέλουν και την Κωνσταντινούπολη, θέλουν και τα νότια παράλια του Εύξεινου Πόντου. Η Μικρασιατική εκστρατεία των Ελλήνων αποτυγχάνει (1920-21). Οι Τούρκοι αντεπιτίθενται. Σφαγιάζουν τους ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας και τους Πόντου. Διώχνουν τους Έλληνες από παντού, λεηλατούν τις περιουσίες τους. Γενικώς οι Τούρκοι διώχνουν, στρέφονται εναντίον όλων των χριστιανών.

Πόντιοι, Καυκάσιοι, Αρμένιοι, εγκαταλείπουν τα σπίτια τους ,φεύγουν άρον- άρον… Οι ελληνικοί πληθυσμοί έρχονται στην Ελλάδα. Τούρκοι, μουσουλμάνοι φεύγουν. Γίνεται ανταλλαγή πληθυσμών, μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Στην Ελλάδα γίνεται αντίσταση κατά των Γερμανών – Ιταλών συμμάχων τότε. Κάποιοι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας αγωνίζονται για ανεξάρτητη Μακεδονία. Τους το είχε υποσχεθεί το κομουνιστικό κόμμα Ελλάδος (Κ.Κ.Ε.) με την υποστήριξη των Ρώσων.

Λήγει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος {1940-44) . Ηττημένοι οι Γερμανοί – Ιταλοί, νικητές οι Αγγλογάλλοι μαζί με τους Αμερικανούς (ΗΠΑ). Στην Ελλάδα συνεχίζεται ο πόλεμος με το 1946. Πόλεμος εμφύλιος πια, Έλληνες εναντίον Ελλήνων.

Οι Ρώσοι είπαν στους ηγέτες του ΚΚΕ «σβαρνούτ», δηλαδή «πίσω». Η Μακεδονία θα διαμοιραστεί στους Έλληνες , Βούλγαρους, Σέρβους. Πολλοί σλαβόφωνοι από την ελληνική Μακεδονία, φυλακίζονται, σκορπίζονται σε ελληνικά ξερονήσια, Μακρόνησος, Γιάρος.

Απαγορεύουν οι Έλληνες της Μακεδονίας σε όσους σλαβόφωνους έμειναν να μιλούν την μητρική τους (σλαβική – βουλγάρικη ) διάλεκτο. Κάποιοι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού προτείνουν να εκδιωχθούν οι σλαβόφωνοι από την ελληνική Μακεδονία. Κάποιοι άλλοι όμως λένε όχι να μη εκδιωχθούν. Λέγανε στους τότε κυβερνήτες: «πώς θα εκδιώξουμε αυτούς τους ανθρώπους (σλαβόφωνους) από τη γη που γεννήθηκαν; Αυτοί πολέμησαν μαζί μας, δίπλα μας, εναντίον των κομμουνιστών (1946-1949) οι οποίοι κομουνιστές θεωρούνταν σλαβοκίνητοι, ρωσόφιλοι, και βουλγαρόφιλοι…»

Τελικό συμπέρασμα: Οι λαοί επαναστατούν όταν κυβερνώνται από τυραννικά καθεστώτα, όταν καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα.

Κώστας Δ. Ιωάννου, Οδοντίατρος

Υ.Γ: Προτεκτοράτο: κράτος που τελεί υπό έννομο έλεγχο προστάτιδας εγγυήτριας δύναμης, έχοντας απολέσει την εθνική του αυ- τοδιάθεση.


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ο Μακεδονικός Αγώνας (του Κώστα Δ. Ιωάννου)

  • 20/10/2019, 20:20
    Permalink

    καλό το άρθρο αλλά έχει ορισμένες ανακρίβειες…
    1. οι αρβανιτες ειναι θρησκευόμενοι άνθρωποι, Ορθόδοξοι Χριστιανοί…
    2.αν κατελάμβαναν την Πόλη οι Σλάβοι, γιατί θα μιλουσε ελληνικά η αυτοκρατορία τους;
    3. το τελικό συμπέρασμα ειναι τελείως οφσάιτ…

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up