Ο Μπράουν, ο Φίσερ και ο Κράφτ, ξανάρχισαν πάλι να φτιάχνουνε τανκς – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος, αγαπημένοι μου, μόλις μερικά εικοσιτετράωρα, για να περάσουμε από την ραστώνη στην  ανησυχία, από την ανησυχία στο δέος κι από το δέος στην απόγνωση. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αλλάζει δραματικά τα γεωπολιτικά δεδομένα και θα έχει αναμφισβήτητα επώδυνες και μακροπρόθεσμες συνέπειες. 

Πέρα από τη φρίκη που προκαλούν οι ανθρώπινες απώλειες, ο ξεριζωμός και η άρον άρον φυγή τετρακοσίων χιλιάδων ανθρώπων από την εμπόλεμη ζώνη, όλοι μας ζούμε παράλληλα ένα κανονικό παραλήρημα προπαγάνδας και παραπληροφόρησης. 

Για λόγους πολιτικής ορθότητας, απαγορεύεται πλέον να πει κανείς  το προφανές: ότι οι Αμερικάνοι βήμα το βήμα οδήγησαν αριστοτεχνικά τον Πούτιν στο αδιέξοδο. Απαγορέυεται να πει κανείς ότι τον περικύκλωσαν σιγά-σιγά ποντάροντας στους εθνικισμούς κι ότι τώρα χρησιμοποιούν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον για να στραγγαλίσουν έναν μεγάλο ανταγωνιστή τους, τη Ρωσία.  

Όμως, αγαπημένοι μου, ας υποθέσουμε ότι το πέτυχαν. Τι θα ακολουθήσει μετά;  Δε χρειάζεται να είναι κανείς αστρολόγος ή να διαθέτει μαντικές ικανότητες για να το προβλέψει. Με μαθηματική ακρίβεια δυο πράγματα θα συμβούν: πρώτον, η Κίνα θα είναι η επόμενη στη σειρά και δεύτερον, το κοινωνικό κράτος όπως το ξέρουμε θα έχει τελειώσει κα θα αποτελεί μακρινό όνειρο θερινής νυκτός. 

Εντάξει, δεν λέω, αγαπημένοι μου, το καθεστώς που έχει επιβάλλει ο Πούτιν είναι μαύρο, ολοκληρωτικό, αποτροπιαστικό. Δεν περιμέναμε την εισβολή στην Ουκρανία για να το καταλάβουμε. Αλλά είναι το μόνο μαύρο, ολοκληρωτικό και αποτροπιαστικό καθεστώς στον κόσμο; Για παράδειγμα το ίδιο ισχύει για αρκετά καθεστώτα στις αραβικές χώρες.   

Μικρή σημασία έχει αν στη μία περίπτωση οι αντιφρονούντες πυροβολούνται εν ψυχρώ και στην άλλη απαγχονίζονται ή τους κόβουν το χέρι.. 

Μη γελιόμαστε, αγαπημένοι μου. Οι κυρώσεις και ο πλήρης αποκλεισμός της Ρωσίας έχουν στρατηγικούς στόχους Τα μέτρα κατά του Πούτιν δεν επιβάλλονται κάτω από το κράτος συναισθηματικής φόρτισης. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν συγκινήθηκαν ξαφνικά από τα καραβάνια προσφύγων και τα χαλάσματα στις πόλεις της Ουκρανίας. 

Μέχρι τώρα έχουν επιδείξει απόλυτη αναλγησία απέναντι στους πρόσφυγες από τη Συρία, το Αφγανιστάν ή τις χώρες της Αφρικής, αφήνοντάς τους να σκυλοπνίγονται. Τι συνέβη δηλαδή; Τώρα τους έπιασε ο πόνος για τα γυναικόπαιδα

Από την άλλη, η απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης να διαθέσει εκατό δις για εξοπλιστικές δαπάνες αφαιρεί κονδύλια για το κοινωνικό κράτος και δείχνει τον δρόμο και στους υπόλοιπους, δηλαδή σε χώρες σαν εμάς, που δεν έχουμε πού την κεφαλή κλείναι, πως πρέπει να κάνουμε το ίδιο. 

Τη στιγμή που, μετά από την δεκαετή κρίση και την πανδημία η σημασία του κοινωνικού κράτους έγινε πλέον φανερή, τη στιγμή που η ενεργειακή κρίση απειλεί με φτώχεια εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες, έρχεται ο πόλεμος στην Ουκρανία να νομιμοποιήσει τα ασύλληπτα έξοδα «για την ασφάλεια». 

Οι κοινωνίες, πια αγαπημένοι μου  καλούνται να αποδεχτούν και  δικαιολογήσουν την «οικονομία του πολέμου», τον Μπράουν, τον Φίσερ, τον Κραφτ «που ανέμελοι θα δουλεύουν για να  φτιάξουν τα τάνκς» για να θυμηθούμε και το τραγουδάκι του Βασίλη του Παπακωνσταντίνου που τραγουδούσαμε την ανέμελη δεκαετία του ΄80.  

Οι εταιρείες όπλων τρίβουν τα χέρια τους βάζουν ήδη τις μηχανές τους να δουλέψουν στο φουλ για να ικανοποιηθούν οι πελάτες. Και δεν είναι μόνο αυτό. Τα όπλα που παράγονται θα πρέπει να «ξοδευτούν» σε μελλοντικά θέατρα πολέμου. Είναι δυνατόν, να μην πήρε κανείς το μάθημα με τόσα χρόνια πόλεμο στη Μέση Ανατολή; 

Και λοιπόν, θα με ρωτήσετε αγαπημένοι μου, τι πρέπει να γίνει; Πρέπει η Δύση να αφήσει τον Πούτιν να βομβαρδίζει αθώους χωρίς κόστος;  

Το κουμπί δεν είναι στην τιμωρία και την εξαθλίωση της ρωσικής κοινωνίας -που είναι επίσης θύμα. Αν πράγματι η Ευρωπαϊκή Ένωση κόπτονταν για τη Δημοκρατία και την Ειρήνη, θα έπρεπε να έχει επιδιώξει μια ουσιαστική προσέγγιση με τη Ρωσία, μια τεράστια γεωγραφική οντότητα που ξεκινάει από την Ευρώπη και φτάνει μέχρι τον Ειρηνικό, δίνοντας στον λαό της να καταλάβει ότι η λύση δεν βρίσκεται στον επεκτατισμό, αλλά στην ισότιμη συνεργασία. 

Μόνο ο ρωσικός λαός μπορεί να απαλλάξει τον εαυτό του κι εμάς από τον Πούτιν, οικοδομώντας σιγά-σιγά μια δημοκρατική Πολιτεία. 

Αλλά αυτό, αγαπημένοι μου, δε γίνεται με «ιμπεριαλιστική περικύκλωση» και βαλλιστικούς πυραύλους. 

Έχω την εντύπωση ότι εδώ και χρόνια λέμε και ξαναλέμε τα ίδια πράγματα. Πιπιλάμε σαν καραμέλες  τσιτάτα όπως «η Ευρώπη των λαών», «το ευρωπαϊκό κεκτημένο», «ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής», «οι αξίες της γαλλικής επανάστασης» χωρίς να τα εννοούμε. Όμως τώρα πια επιβάλλεται  να προσθέσουμε σε όλα αυτά τα μεγαλεπιβολα και στομφώδη  τον καταλύτη. 

Πάει και τέλειωσε: κοινωνική προκοπή και ειρήνη δεν πρόκειται να προκύψουν με την επίκληση «αρχών» και ολίγα… φωτοβολταϊκά. Η Δημοκρατία ή θα αποκτήσει περιεχόμενο μέσα από κοινωνικούς μετασχηματισμούς ή θα παραμένει επ’ άπειρον η σκιά του εαυτού της. Όνομα γυμνό και άγνωστη λέξη.

Με αγάπη εύα.

Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 958 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.