Ο Νίδας, ένας μοναχικός γέροντας (Π.Βότσης)

«Μια βλαχοπούλα έπλυνε στα δέντρα, στα πλατάνια… … Εκεί γιδάρης πέρασε και την καλημεράει. – Βλαχούλα’μ δεν παντρεύεσαι γιδάρ’ άντρα δεν παίρνεις; – Εγώ είμαι κόρη αρχόντισσα, τσομπάνος δε μου πρέπει. Εγώ έχω χίλια πρόβατα και πεντακόσια γίδια…» –ΔΗΜΩΔΕΣ

Γιδάρης πριν τον Εμφύλιο, τσέλιγκας μετά τον Εμφύλιο με το τσελιγκάτο του στην Παπαδιά, τα βοσκοτόπια όλα δικά του. Εξάλλου η Παπαδιά ήταν το χωριό του. Μπεκιάρης, όχι από πεποίθηση αλλά έτυχε γιατί πέρασε τα πρώτα χρόνια της νιότης του σε πολέμους.

Ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, ακολούθησε η Κατοχή, πήρε μέρος στην Αντίσταση και ήρθε μετά ο Εμφύλιος, η κατάσταση ήταν ρευστή και εκρηκτική και δεν ήταν για παντρολογήματα και δημιουργία οικογένειας. Ωστόσο, παντρεύτηκε αλλά σε μεγάλη ηλικία για τα μέτρα και τα σταθμά του χωριού μας, μια κοπέλα αρκετά μικρότερη του και αφού κάνανε τρία παιδιά χωρίσανε…

Η γυναίκα του πήρε τα παιδιά και ο Νίδας έφυγε μετανάστης στη Γαλλία να δουλέψει σαν βοσκός εκεί. Τον χάσαμε για χρόνια και στο τέλος της δεκαετίας του ’70 εμφανίστηκε πάλι και στέριωσε στο χωριό.

Του δόθηκε από το τμήμα Εποικισμού της Γεωργικής Υπηρεσίας ένα σπίτι, έκανε κάποιες μετατροπές και προεκτάσεις και το κατοίκησε μόνος του. Σε όλα ήταν αυτοεξυπηρετούμενος και πετυχημένα. Καθαρός, χτενισμένος και ντυμένος ευρωπαϊκά, όπως έλεγε.

Η σύνταξη από τον ΟΓΑ, από τη Γαλλία και μια μικρή που έπαιρνε ως αντιστασιακός, όχι μόνο του έφταναν αλλά και του περίσσευαν και έτσι όταν έρχονταν τα παιδιά του, τα βοηθούσε οικονομικά.

Τα τελευταία του χρόνια στο χωριό δεν ήταν και τα καλύτερα του, αφού είχε πιάσει τα εκατό και του έλειπε η δυνατότητα καθαριότητας και έτσι «ευωδίαζε» όταν έμπαινε στο καφενείο.

Η διατροφή του επίσης άλλαξε και άρχισε να τρέφεται με τυποποιημένα βιομηχανικά προϊόντα όπως σαλάμια, κασέρια, ζαμπόν και άλλα. Το τυρί του μέχρι τα ενενήντα του το έκανε μόνος και το ξυνόγαλο του ήταν ζηλευτό, όπως και το γιαούρτι και τα τυριά του.

Σαν τον βάρυναν όμως τα χρόνια ολα αυτά τα εγκατέλειψε. Επίσης στα τελευταία του άρχισε να τα χάνει και να ξεχνάει. Δε θυμόταν που έβαζε τα λεφτά του και κάθε τόσο διαμαρτυρόταν ότι τον είχαν κλέψει.

Μια φορά, τα μικρά παιδιά του χωριού, εκεί κοντά στο σπίτι του, βρήκαν ένα μάτσο από χιλιάρικα και πεντακοσάρικα (σε δραχμές) που τα έδωσαν στους γονείς τους και ο Νίδας ούτε είχε πάρει χαμπάρι ότι τα έχασε.

Κάποιες φορές είχε κινητοποιηθεί και η αστυνομία μετά από καταγγελίες ότι τον κλέψανε και μετά από έρευνα στο τσαρδί του (μετά από παραίνεση των συγχωριανών του) βρέθηκαν τα λεφτά παραχωμένα στα πράγματα του.

Ο Νίδας είχε γίνει ο γραφικός του χωριού και διατηρούσε τη σωματική του ακμή μέχρι τον θάνατο του. Ήταν με όλους φιλικός κι όλοι τον πείραζαν σαν τον έβλεπαν και σε όλους ανταποκρινόταν. Στα πανηγύρια του χωριού άνοιγε τον χορό, χορεύοντας την «ισπανική αποχώρηση» αλλά σε στυλ μεταξύ ζεϊμπέκικου και καζάτσκας και μερικές φορές έκλεινε με τον ίδιο χορό το πανηγύρι.

Όταν δημιουργήθηκαν οι υπηρεσίες «Βοήθεια στο Σπίτι», οι κοπέλες που πήγαιναν να τον βοηθήσουν δεν έκαναν ουσιαστικά τίποτα γιατί δεν τις άφηνε παρά ζητούσε να πάνε στον καφενέ και να του κάνουν παρέα να πιούνε καφέ.

Ο Νίδας ήταν Βλάχος, είχε τρεις αδελφές από τις οποίες οι δυό ήταν ανύπαντρες και δεν μιλιόταν, γιατί αυτές παραπονιόντουσαν ότι τις είχε εγκαταλείψει.

Ο πατέρας του και η μάνα του πέθαναν σε βαθιά γεράματα και γηροκομήθηκαν από τις ελεύθερες αδελφές του. Είχε και έναν αδελφό που σκοτώθηκε στο Αλβανικό Μέτωπο. Ο πατέρας του τον βοηθούσε κι ας ήταν γέρος.

Όταν άγγιξε τα εκατό ο Νίδας τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια του τα πέρασε στο γηροκομείο κι αυτό με το ζόρι γιατί ενώ δεν το δεχόταν τον ανάγκασαν τα παιδιά του να πάει. Δύσκολο και βασανιστικό ήταν για αυτόν να κλειστεί στο γηροκομείο ένας άνθρωπος που όχι μόνο μεγάλωσε και ανδρώθηκε στα βουνά και τους λόγκους, αλλά και γέρασε μέσα σε αυτά.

Στα ενενήντα του ακόμα προσφερόταν να βοσκήσει ζωντανά και μάλιστα γίδια που θέλουν γερά ποδάρια για να τα κουμαντάρεις. Πέθανε στο γηροκομείο, κλείνοντας την προσωπική του ιστο- ρία και αφήνοντας δυό κόρες κι έναν γιό.

Βότσης Πέτρος - Σημείωμα

Πέτρος Βότσης


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up