Πέτρος ο πολυμήχανος (Π.Βότσης)

«Κορμί μανταλωμένο στην ανέμη του ήλιου, ευλογημένος ο κόπος και ο μόχθος σου…» – ΣΠΥΡΟΣ ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ

Το χωριό μας και το διπλανό, η Αχλάδα κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο άδειασαν και οι περισσότερες οικογένειες κατέφυγαν ως πολιτικοί πρόσφυγες στη διπλανή τότε Γιουγκοσλαβία. Μερικές μόνο οικογένειες είχαν καταφύγει στα διπλανά χωριά που «προστάτευε» ο Εθνικός Στρατός και οι κάτοικοι τους δεν εγκατέλειψαν τη χώρα.

Από το 1950 οι λιγοστοί συγχωριανοί μας που είχαν απομείνει και βρίσκονταν στα διπλανά χωριά, άρχισαν δειλά-δειλά να πλησιάζουν το χωριό.

Η οικογένεια μου για έναν χειμώνα είχε εγκατασταθεί στον Πάνω Μαχαλά της Αχλάδας και την άνοιξη μετακομίσαμε στον Κάτω Μαχαλά, όπου μείναμε δυό χρόνια. Μπροστά από το σπίτι του φυγάδα στο οποίο είχαμε κάνει κατάληψη και μέναμε υπήρχε μια μάντρα που μας χώριζε με το οικόπεδο ενός χαμηλού σπιτιού.

Σε αυτό το σπίτι είχε κάνει εγκατασταθεί κι έμενε προσωρινά μια συγγενική μας πολύτεκνη οικογένεια συγχωριανών μας. Το μεγαλύτερο παιδί αυτής της οικογένειας ήταν ο Πέτρος, πέντε χρόνια μεγαλύτερος από εμένα.

Με τον Πέτρο πρωτοβόσκησα ζώα και ήταν ο δάσκαλος μου στο ψάρεμα, στο κορδοκύλι, στο φτιάξιμο ραβδιών, στο στήσιμο παγίδων για πουλιά και σε πολλά άλλα. Στις χαράδρες έφτιαχνε ομοιόματα νερόμυλων, νεροτριβών και διάφορα άλλα.

Ποτέ δεν καθόταν ήσυχος σε μια θέση, όλο κάτι μηχανευόταν που εμείς οι άλλοι δεν μπορούσαμε, όλο κάτι σκάρωνε. Αποδείχτηκε άριστος τεχνίτης στο στήσιμο παγίδων για λαγούς, χήνες και άλλα. Ήταν και δεινός ψαράς.

Όταν επιστρέψαμε και εγκατασταθήκαμε και πάλι στο χωριό μας πήγαινε πεζός στη Μελίτη, εφτά χιλιόμετρα απόσταση για να μάθει την τέχνη του ξυλουργού. Επειδή «έπιανε το χέρι» του όπως λέμε, δεν άργησε να δοκιμάσει την τέχνη του χτισίματος. Ιδιαίτερα όμως αποδοτικός και αποτελεσματικός ήταν στη κατασκευή σκεπών.

Οι τρέχουσες ανάγκες της καθημερινότητας δεν τον άφησαν ν’ασχοληθεί αποκλειστικά με την οικοδομή αφού η κύρια ασχολία του ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία κι αν έκλεβε κάποιες μέρες, έκανε τον οικοδόμο.

Είδε κι απόειδε πως τίποτα δεν γινόταν στο χωριό κι έφυγε μαζί με τον γαμπρό του για την Χαλκιδική και ασχολήθηκε για μια δεκαετία και πλέον με την οικοδομή. Πριν φύγει για τη Χαλκιδική είχε διατελέσει πρόεδρος της κοινότητας δυό θητείες.

Η πρώτη θητεία ήταν δοτή από τη στρατιωτική χούντα ενά η δεύτερη (1978- 1982) ήταν ο μοναδικός υποψήφιος.

Το τρακτέρ με τίποτα δεν το αποχωριζόταν και ήταν αντίκα αφού η ηλικία του ξεπερνούσε τα τριάντα χρόνια, «κι όμως κινείται», οι Κολοκοτρωναίοι με τ’άλογα και ο Πέτρος με το τρακτέρ. Όλοι σχεδόν οι συγχωριανοί μας είχαν μάθει το βουητό του τρακτέρ του.

Κάθε μέρα διέσχιζε το δρόμο του χωριού και πριν συνταξιοδοτηθεί το ίδιο. Πάντα κάτι μετέφερε και κυρίως ξύλα γιατί με αυτά ζέσταινε το σπίτι του, με αυτά ζέσταινε νερό και με αυτά μαγείρευε.

Για οποιδήποτε τεχνικό πρόβλημα είχε και μια λύση ο Πέτρος και μάλιστα την ιδανική και πιο αποτελεσματική. Αυτό το ξέρανε οι συγχωριανοί μας και τον συμβουλεύονταν όταν είχαν κάποιο τεχνικό θέμα.

Την ξυλουργική δεν την εγκατέλειπε αφού κατασκεύαζε συνέχεια ξύλινα αντικείμενα αφιλοκερδώς και αν κάποιος ήθελε να τον ανταμείψει του ζητούσε να τον κεράσει ένα καφέ στο καφενείο.

Επίσης θεωρούνταν ειδικός στην υδρομέτρηση. Το ψάρεμα ήταν η αδυναμία του. Αν κάπου εντόπιζε ψάρια, δεν υπήρχε περίπτωση, όσο δύσκολο κι αν ήταν, να μην τα ψαρέψει ο ίδιος για να τα φάει με την παρέα του το βράδυ στο καφενείο και με τη συνοδεία ρετσίνας φυσικά.

Αχώριστος φίλος του για εξήντα χρόνια ήταν ο Ηλίας. Μαζί πήγαιναν σε διάφορες δουλειές του χωριού και τις έκαναν χωρίς αμοιβή. Έτσι συμμάζεψαν τον Άη-Νικόλα και δεν αρνούνταν να κανουν οποιαδήποτε δουλειά του χωριού εφόσον μπορούσαν.

Με τις ικανότητες όμως του Πέτρου και την εργατικότητα του Ηλία σχεδόν δεν υπήρχε δουλειά που να μην μπορούν να αναλάβουν.

Πλέον και οι δυό τους διανύουν την όγδοη δεκαετία της ζωής τους κι ακόμα δουλεύουν, ίσως και περισσότερο από τους σημερινούς νέους του χωριού που μεγαλώνουν με την εκμηχανισμένη γεωργία.

Στο καφενείο του χωριού ο Πέτρος και ο Ηλίας έχουν ξεχωριστό τραπέζι. Ο Πέτρος σχεδόν κάθε βράδυ θα πιεί μια μικρή ρετσίνα με σόδα και ο Ηλίας μια μικρή μπύρα.

Το χειμώνα παίζουν πινάκλ ενώ το καλοκαίρι κουβεντιάζουν. Το ωράριο τους είναι αυστηρό. Το χειμώνα φεύγουν για τα σπίτια τους κατά τις οχτώ, ενώ το καλοκαίρι κατά τις δέκα. Ας είναι καλά να χαιρόμαστε τη συντροφιά τους και τη βοήθεια τους σε διάφορα θέματα. Εννοείται ότι έχουν εγγόνια και ο Ηλίας δισέγγονο.

ΣΕΤΙΝΑ, ΙΟΥΛΙΟΣ 2014

Βότσης Πέτρος - Σημείωμα

Πέτρος Βότσης


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up