Περπατητές τ’ονείρου και του αιθέρα (της Ελένης Ζώλη)

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Κι εμείς πεταλούδες ψυχές, κολλημένες στο πηδάλιο του «μιράζ» μας, της αναχαίτησης το μαρτύριο, των πτήσεων τους ελιγμούς, τις ανελίξεις και καθόδους καρτερικά υπομένουμε και εκτελούμε.

Με το γαλάζιο τ’ ουρανού φλερτάρουμε, διασχίζοντας το με κάθε καιρό, ερωτευόμαστε τη θάλασσα, την κοντοζυγώνουμε μ’ ορμή, αφοσίωση και δόσιμο στο καθήκον, της Πατρίδας την άγρυπνη περιφρούρηση.

Θερμά καρδιοχτύπια, κρυφοί πόθοι, όρκοι κι ανείπωτα όνειρα καρτερούν πραγμάτωση. Τα μαύρα πουλιά κομπορρημονούν, προκαλούν ύπουλα, ανέντιμα, δόλια.

Παίζουν δοκιμάζοντας τις αντοχές, τα νεύρα, την υπομονή μας. Εμείς σε πλήρη ετοιμότητα, γι’ αναχαίτηση, ενώ καθόμαστε πάνω σ’ αγκάθια, κι αναμμένα κάρβουνα. Αιώνας θαρρείς, είναι οι στιγμές της προσμονής. . .

Μα σαν τρέξουμε στα «σαράβαλα», τα μεταπλάθουμε σε χρήσιμα «όργανα», μεταμορφωνόμαστε σε σώματα δίχως ύλη, μόνο εγκέφαλο, όραση και χέρια, κυβερνώντας και ορίζοντας σταθερά τη μηχανή, περιπατητές τ’ ουρανού και τα΄ απείρου, του Αιγαίου φύλακες ακοίμητοι. Επαγρυπνούμε και παίζουμε κυνηγητό με τρελούς, πάνω σε δικά μας χώματα κι άγια νερά. Κι η γαλήνη αργεί να έρθει. . .

Η μπορεί να μη φτάσει ποτέ! ! !

Οι σταυραετοί μας, που βουτάνε στα σύννεφα και πλησιάζουν τ’ αστέρια, γίνονται πότε αετοί κι ακούραστα ξεφτέρια. Ξεγραμμένοι απ’ τους θνητούς, γίνονται θύματα και ταξιάρχες του αιθέρα. Άγγελοι, που τους καταπίνει ο ουρανός, το κενό ή τους ρουφά με λαχτάρα και στοργή το πέλαγος. Οι ήρωες γίνονται θεοί, από ψηλά μας κοιτάνε, ενώ με πνεύμα ξύπνιο και την καρδιά τους πάλλουσα, συνέχεια μας φυλάνε.

Νέο αστέρι φωτεινό πέταξε πρόσφατα σιμά τους, που του Αιγαίου τα νερά έκλεψαν η χαρά του. Ντράπηκε ο ήλιος και απόκρυφα το χαμό θωρούσε.

Το κύμα με οίκτο ολονυχτίς πικρά μοιρολογούσε κι η μοίρα του η τραγική, μαζί με το γυαλιστερό πουλί, κοντά της τον τραβούσε, χαρίζοντάς του σπλαχνικά το φιλί του χάρου το πλάνο, μες στο αεροπλάνο. . .

Δέος τιμή και θαυμασμό πλημμυρίζουμε Σμηναγέ λεβέντη, χρυσαϊτε! Που τώρα, ανάλαφρα πετάς με της Ελλάδας τις ευχές, πάνω στης Δόξας τα φτερά και τα δίκαιά της μεταφέρεις πρέσβης, μαζί με τους προκατόχους σου. Σ’ Αυτόν , που συνάντησες εκεί ψηλά. Δόξα, Τιμή κι αθανασία, σ΄ εκείνους τους Τιτάνες, που από ψηλά μας κοιτάνε. Υγεία, τύχη κι ευλογία θεία σ΄ αυτούς, που είναι δίπλα μας και μας φυλάνε.

Να τους χαίρονται οι προσφιλείς, να τους φροντίζει με προσοχή κι ΑΓΑΠΗ η Πατρίδα. Να τους έχουμε καμάρι κι εμείς σιγουριά, ελπίδα κι ασπίδα. Ο Άγιος Ταξιάρχης και προστάτης τους Αρχάγγελος Μιχαήλ να τους γιγαντώνει και να τους προστατεύει.

Από εμάς μνήμη αιώνια, μυρτιές και δάφνες να τους στεφανώνουν. «ΑΘΑΝΑΤΟΙ» στο Πάνθεο της θυσίας και της Ιστορίας.


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 402 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up