Ποντιακό Ζήτημα – Ρωμανία – Βυζάντιο (του Κωσταντίνου Χ. Μπομπότα)

Το 5ο στοιχείο της Παραευξείνιας συνεργασίας, πάντα επίκεντρο παγκόσμιας αναφοράς

Το παραπάνω θέμα σαφώς δεν εξαντλείται σε κεμετζέδες και ανέκδοτα, όσο κι αν κι αυτά, σαφώς αναπόσπαστα, τα περιλαμβάνει, ως ανθρωπογεωγραφία, η μείζον περιοχή. Τα μηνύματα όμως που μας στέλνει ο φυλακισμένος Μήδος, στο νησί του Ιμραλί, είναι ανάλογα του τίτλου του βιβλίου του «ο Προμηθέας Δεσμώτης».

Τα μηνύματα είναι πανάρχαια, προαιώνια και πανανθρώπινα και διαχρονικά. Ο Αμπτουλάχ Οτσαλάν, μας μέμφεται με τον αρχαίο δικό μας τρόπο, έχοντας διδαχθεί τη δική μας ιστορία και τη δική μας συνεισφορά στην περιοχή και τον κόσμο. «Όσο ο ελληνικός λαός θα βλέπει μόνο μια θρησκεία κοιτάζοντας προς την ανατολή, όπως του λένε οι σύγχρονοι ταγοί του, τόσο το πνεύμα του βασιλιά Αλέξανδρου και του Κων/νου θα παραμένει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, παγερό, άψυχο, σαν το σπασμένο μάρμαρο.

Όταν οι Έλληνες θα δουν την ανατολή με τα ίδια μάτια που την έβλεπαν τότε, όλος ο κόσμος θα ξαναγίνει δικός τους». Σίγουρα οι εποχές δεν είναι ίδιες, τη φεουδαρχία ακολούθησε η κεφαλαιοκρατία, την οποία ακολούθησε η νοοκρατία, η νομοκρατία και η τεχνοκρατία στον κόσμο. Πάντα όμως ισχύουν οι ίδιες γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές και ανθρωπογεωγραφικές και πολιτιστικές-πολιτισμικές συντεταγμένες, κι όχι μόνο στον οικονομικό τομέα.

Αφενός μεν οι μνήμες των λαών δεν χάνονται, αφετέρου οι σημερινές συνθήκες αφορούν πολυμερείς διακρατικές συνεργασίες οικονομικής κοινωνικής και πολιτιστικής μορφής, δηλαδή, εν προκειμένου την παραευξείνια συνεργασία, στα αρχαία όμως ειλικρινή δεδομένα των λαών.

Βεβαίως, είναι γεγονός ότι ποτέ η παραευξείνια περιοχή δεν αναπτύχθηκε αυτογενώς. Χρειάστηκε έναν Αλέξανδρο, έναν Βύζαντα Μεγαρέα, έναν τριγενή Κων/νο, να οραματιστούν και να μην αρκεστούν στις περιοχές τους. Στον μεν Αλέξανδρο των Ελλήνων – όσιο Ισκαντέρ του Ισλάμ, δεν άρκεσε η Πέλλα, γιατί έπρεπε να διαφωτίσει όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Και το έκανε, περνώντας σε όλους τους θρύλους των λαών το ι-ράν (γαλάζιο γιγάντιο-φως), ενάντια στο του-ραν (λυκόμορφο- σκότος).

Εκεί που ο (σείριος-ασσύριος) Περσέας έσωσε την Ανδρο-μέδα (ευγενές γένος ανδρών) από τη βλαβερή … κεφαλή της Μέδ-ουσσας (κακής μέθεξης ουσίας)… Ο δε μετέπειτα Άγιος των ορθοδόξων, o τριγενής Φλάβιος Βαλέριος Αυρήλιος ο Μάξιμος (τριγκλάβατς-τσάρε Κωνσταντίν, οντ Νις, για τους Σέρβους) είδε από νωρίς την ανάγκη μεταφοράς της πρωτεύουσας του ρωμαϊκού κράτους στη συμβολή 3 ηπείρων, δημιουργώντας το δικέφαλο Βόρειο Βυζάντιο των σιτηρών (σήμερα των αγωγών και διαγωγών ήθους) Ρωσία και το σήμερα διασπασμένο Νότιο Βυζάντιο του θαλασσεμπορίου (Νοτιοανατολική Ελληνιστική Ευρώπη).

Κωνσταντίνος, όνομα που υποδηλεί αιωνίως τη σταθερότητα-κραταιότητα αρχών-αξιών. Ομοίως δε ο Βύζας ο Μεγαρεύς, δεν επέλεξε βολικήν τινά θέση Δημάρχου στα Μέγαρα. Έχτισε την Πόλη, που έμελλε να γίνει η
ιστορική Βασιλεύουσα της εκ Θεού Σοφίας, της υπερμάχου κινητηρίου δύναμης της ανθρώπινης σκέψης-χειρός, ιστορικώς μετά την αρχική πρωτεύουσα της Παλλά-δας (μετά σοφίας πάλλουσα γαία) Αθηνάς.

Για τον ίδιο δεν κράτησε τίποτε, παρά μόνο το όνομά του, που έγινε μιας αυτοκρατορίας. Ανάμεσα στις 2 πόλεις, η από μήκους δόνηση μητρός γαίας προς πατέρα ουρανό (Μηκε-δονία ή Μακε-δονία δωρικά ), ως προσευχή της ίδιας παλλάδας γαίας, έβαινε προς ανατολάς. Ο πατήρ ουρανός (στερέωμα) πάντοτε ανταποκρινόταν με το φως στη γη (Ελ-Λας).

Η 3η πόλη στον 3ο δρόμο φωτος-Αλέξανδρου προς το χρυσόμαλλο δέρας (ανατολική καρδιά), έμελλε να γίνει η Πόλη της σταθερότητας συμβολισμού ενιαίων πανανθρώπινων εννοιών και της του Θεού Σοφίας. Ο Ρήγας, και τόσοι άλλοι μεταγενέστερα φωτίστηκε από το ίδιο φως. Τρείς πόλεις Αθήνα-Πέλλα-Κωνσταντινούπολη και 2 ηγέτες, ο Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος φτιάχνουν το σημερινό μίγμα πεμπτουσίας φαντασίας της νέας Νοτιανατολικής Ευρώπης και της Παραευξείνιας συνεργασίας, σε κάθε κοινά ωφέλιμη κοινωνικοοικονομική βάση.

Σήμερα σαφώς λείπει το φωτεινό όραμα από τις ελληνικές ηγεσίες ή τα υποσύνολά τους…. Μεταλαμπαδεύτηκε όμως στις βόρειες και ανατολικές χώρες και επιστρέφει στη δύση από την ανατολή …κατά τη φορά του …άρματος του φαέθονος ήλιου… δικαιοσύνης του Νοητού…

Η ισορροπία ξαναγυρίζει στον κόσμο, όταν οι δύο αετοί (δυνάμεις) που πέταξε ο Δίας (άνθρωπος ) σε ανατολή και δύση γυρίζουν στον ίδιο χρόνο στο ίδιο σημείο (Δελφοί-κοινή λογική).-

Κων/νος Χ. Μπομπότας

Υ.Γ.: Σε περιόδους κρίσεων και η οικονομική βία είναι …μαμή της ιστορίας. Όλοι οι διαχειριστές, αντικαθίστανται από παραγωγούς ιδεών, αγαθών, μεθόδων. Σε κάθε αρχή το χάος, ο δε μαθηματικός λόγος, ως φάος, δημιουργεί τον
κάθε νέο κόσμο…


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up