«Πόσο ευρωπαίοι είμαστε…;» – ΗΧΩλόγιο

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Είναι φορές, αγαπημένοι μου, που η ελληνική πραγματικότητα μας εξαντλεί. Μας εξαντλεί το ύφος των ανθρώπων, οι πράξεις τους, ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που τρέχουν, οι βίαιες, οι ήπιες ή οι αδιάφορες αντιδράσεις. Βρισκόμαστε, θα έλεγε κανείς, μπροστά σε μια συγκεχυμένη εικόνα της φυλής που νιώθει σαν άγριο θηρίο, πιασμένο στο δόκανο του κυνηγού, δίχως την εύνοια των θεών στο πλευρό του. Μια φυλή εγκλωβισμένη, που επιμένει διαστροφικά στα φτηνά χαρακτηριστικά της. Άλλωστε, όλες οι φυλές διαθέτουν τέτοια…

Μια φυλή που γουστάρει την απραξία, που διοχετεύει τις δυνάμεις της σε ανούσιες πράξεις και αποστρέφει το βλέμμα της από το καινούριο, το άυλο, το διαφορετικό που προβάλλει στον ορίζοντα. Μια φυλή που είναι ολοφάνερο ότι η κρίση την έχει ξεβολέψει. Την έχει αποπροσανατολίσει και έχει χάσει τον βηματισμό της. Της έχει αφαιρέσει την κανονικότητά της. Το «προνόμιο» να εκτελεί κανονικά, καθημερινά, τις ίδιες και τις ίδιες κινήσεις που εκτελούσε εδώ και μια τριακονταετία.

Την τρομάζει το γεγονός ότι πρέπει να αλλάξει σταθερές, γιατί αυτές που είχε μέχρι τώρα, κάθε άλλο παρά τέτοιες ήταν. Ας το παραδεχτούμε, αγαπημένοι μου, μας λείπει η λατρευτική κανονικότητα που μέχρι τώρα θύμιζε τατουάζ διαρκείας. Δε λέω πως όλα αυτά δεν είναι δικαιολογημένα. Κυρίως αυτή η λογική της προσκόλλησης στα συνηθισμένα, που άπειρες φορές οδηγεί στην πνιγηρή στασιμότητα και δεν μας αφήνει να ξεκολλήσουμε, να πάμε παραπέρα βρε αδερφέ. Να δούμε, επιτέλους, τι υπάρχει παρακάτω.

Είναι φανερό, όσο και αν κραυγάζουμε το αντίθετο, ότι εμείς της γενιάς μας, δεν γεννηθήκαμε επαναστάτες. Ούτε σπουδαίοι ερευνητές, ούτε σπουδαίοι φιλόσοφοι ή διανοούμενοι γεννηθήκαμε. Μια συμπαθητική τάξη μετρίων είμαστε. Γιατί, ενώ αντιλαμβανόμαστε τις βαθύτερες έννοιες της εποχής, τις απορρίπτουμε γιατί μας ξεβολεύουν, μας βγάζουν από τη σειρά μας. Όμως, αγαπημένοι μου, όλα δείχνουν ότι, ούτως ή άλλως, είμαστε αναγκασμένοι να ξεβολευτούμε, να αλλάξουμε συνήθειες. Δεν γίνεται αλλιώς…

Να, κάτι τέτοιες δύσκολες εποχές, μοιάζω με στρείδι που κολλάει στον βράχο που λέγεται ιστορία. Ξεφυλλίζω το βιβλίο «Διχασμός και εξιλέωση» του Βασίλη Καραποστόλη (εκδόσεις Πατάκη) και διαβάζω αποσπασματικά: «Τέσσερα χρόνια μετά την αναγγελία της πτώχευσης από τον Χαρίλαο Τρικούπη, η Ελλάδα είναι έτοιμη να ριχτεί στην περιπέτεια που ήλπιζε ότι θα τη βοηθούσε να ξεπεράσει τις μεταπτώσεις στο ηθικό της, τα χρέη της, τις διακομματικές διενέξεις της… Για κακή της τύχη, η έκβαση του πολέμου του 1897, ήταν ένα ηχηρό χαστούκι σ’ αυτές τις προσδοκίες. Πασχίζοντας να απαλλαγεί από τον βραχνά των ταπεινώσεων, η χώρα βρέθηκε για μια φορά ακόμα στη θέση του ικέτη. Ψυχικά και ηθικά, η Ελλάδα είχε χάσει το γόητρο μιας χώρας εδραιωμένης, που σιγουρεύει τα κέρδη της και τα αυξάνει σταθερά και με πρόγραμμα, και αυτή ήταν μια οπισθοχώρηση που δύσκολα διορθωνόταν… Συμβαίνει μερικές φορές, μέσα από το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει μια χώρα, να ξεμυτάει η προσμονή για αντενέργειες, για πράξεις ριζικές που θα μπορούσαν να τερματίσουν την περίοδο της πνιγηρής στασιμότητας… Βυθισμένη στην αστάθεια και την ταραχή από την ήττα του 1897, η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να προβεί σε αντιπερισπασμούς που θα την βοηθούσαν να αποκαταστήσει τις ζημιές ή και να ξεχαστεί. Έμενε λοιπόν με την προσμονή, που σημαίνει ότι καλούσε σε αόριστο εγερτήριο όσους δεν είχαν αποκάμει από τις εσωτερικές και εξωτερικές εντάσεις… Όταν μια χώρα ζητάει κάτι συγκεκριμένο, σημαίνει ότι έχει ήδη ετοιμάσει κάποιους από τους γηγενείς να αναλάβουν την πραγμάτωση του συλλογικού σκοπού. ΑΝ όμως ΔΕΝ ΞΈΡΕΙ ΤΙ ΤΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ;»

Είναι φανερό, αγαπημένοι μου, πως η Ελλάδα εκείνης της εποχής αναζητούσε, δίχως πυξίδα, ένα άνοιγμα στην ελευθερία. Αναζητούσε έναν τρόπο να σπάσει τις ξένες αλυσίδες, να αποδεσμευτεί από τις ξένες επιρροές. Και εμείς σε ένα τέτοιο σημείο βρισκόμαστε, με τη διαφορά ότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι έχουμε ανακαλύψει τα δικά μας σίγουρα μονοπάτια που οδηγούν στην έξοδο από τον λαβύρινθο της κρίσης. Κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί ότι θα υπάρξει πάλη μέχρις εσχάτων, ανάμεσα στον Διγενή και στον Χάροντα, ανάμεσα στο καθησυχαστικό χθες και το ανήσυχα απειλητικό και σκοτεινό αύριο.

Η Ελλάδα, αγαπημένοι μου, έχει υποστεί σοβαρή ήττα εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης αλλά και της λαγνείας των Ελλήνων προς την ευμάρεια. Αυτήν την ευμάρεια την υφάρπαξαν οι Έλληνες με τη μέγιστη συμβολή των διεφθαρμένων πολιτικών. Τώρα, οι ίδιοι Έλληνες, καλούνται να διδαχτούν από αυτήν την ήττα, όπως παλιά διδάχτηκαν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλοί λένε ότι πρέπει να αποφεύγει κανείς τις ανόμοιες συγκρίσεις. Όμως όλοι σκαλίζουν την ιστορία.

Το ίδιο οφείλει να κάνει και ο… μάνατζέρ μας, η Ευρωπαϊκή Ένωση. Να σκαλίσει την ιστορία. Γιατί ένας μάνατζερ δεν αρκεί να γνωρίζει απλά τους κανόνες λειτουργίας μιας επιχείρησης (γιατί περί επιχείρησης πρόκειται), πρέπει να γνωρίζει καλά και τους εργαζόμενούς της. Κάποτε, ο Μιτεράν είχε πει: «Ευρωπαίος είναι αυτός που έχει πλήρως συνειδητοποιήσει τη φρίκη των δύο παγκοσμίων πολέμων και δε διανοείται να υποστεί και τρίτο.»

Ας αναρωτηθούμε όλοι μαζί, αγαπημένοι μου, και ο καθένας χωριστά. Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε; Και μήπως, λέω μήπως, βιώνουμε ήδη έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο;

Με αγάπη εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.8
4,8 rating
4.8 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 41 αξιολογήσεις)
Τέλειο90%
Πολύ καλό5%
Μέτριο0%
Φτωχό3%
Απαίσιο2%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up