Πώς χάσαμε τον Αύγουστο; – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

«Ο Αύγουστος ήταν για μένα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας. Τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο. Αυτός είναι ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου. Όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από τον Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει…» 

Αυτά έγραφε πριν χρόνια ο Καζαντζάκης για τον Αύγουστο, αγαπημένοι μου. Αλλά και ο Ελύτης τον έβλεπε τον Αύγουστο «που ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά». Ενώ η λαϊκή μούσα τον παρακαλούσε «Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές το χρόνο». 

Κάτι, όμως, πήγε στραβά, και η τάξη χαλάστηκε. Ο φετινός Αύγουστος δεν ήταν τίποτα από τα παραπάνω. Ο φετινός ο Αύγουστος να πάει και να μη ξανάρθει.

Πόσο τον περιμέναμε όλοι εμείς που παρακολουθούμε αποσβολωμένοι εδώ και δέκα μέρες τον τόπο μας να γίνεται παρανάλωμα από την πύρινη λαίλαπα που δεν έχει προηγούμενο. Σε έκταση και ένταση. Όλοι εμείς, που βλέπουμε τις τεράστιές πύρινες γλώσσες να καταβροχθίζουμε με μανία τους πνεύμονές μας, ό,τι παράγει τον αέρα που αναπνέουμε, να μετατρέπουν σε μαύρα κουφάρια κάθε μορφή ζωής μέσα στο δάσος.

Όλοι εμείς, που σαστίζουμε μπροστά στη θέα των σπιτιών που λαμπαδιάζουν μέσα σε οικισμούς και χωριά, με τον κόσμο να εγκαταλείπει και να γίνεται πρόσφυγας στην ίδια του τη χώρα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Μέσα στην αυγουστιάτικη κάψα μας, κυριαρχούν συναισθήματα που δεν είναι διαχειρίσιμα. Δεν θρηνήσαμε νεκρούς, τι ανακούφιση. Θρηνούμε, όμως, αγαπημένοι μου. Θρηνούμε φύση. Οικοσύστημα. Δεν είναι υπερβολικοί οι άνθρωποι που κλαίνε γι’ αυτά. Δεν είναι τρελοί όσοι λένε ότι δεν είμαστε εμείς το επίκεντρο της καταστροφής.

Ναι, η ανθρώπινη ζωή σε μια πυρκαγιά είναι μεγάλη υπόθεση, θα το επαναλάβω. Είναι μια σπουδαία νίκη να καταφέρνουμε να μην τη θρηνούμε.  Αλλά δεν τελειώσαμε με τον θρήνο, επειδή δεν καήκαν άνθρωποι. Έχουμε πολλούς λόγους να θρηνούμε, και όσοι δεν το καταλαβαίνουν, μάλλον δεν βλέπουν τη μεγάλη εικόνα.

Η φύση μας δίνει άλλη μια, πολύ τραγική πρόγευση. Ένας καύσωνας με δραματική εξέλιξη. Μετά από έναν σιβηρικό χιονιά στην αρχή της άνοιξης. Το χωράει ο νους σας αγαπημένοι μου; Όχι. Το περιμέναμε έτσι αυτόν τον Αύγουστο; Όχι. Γιατί ο Αύγουστος είναι ο μήνας που όλα ξεχνιούνται. Όλα φωτίζονται, γίνονται πιο όμορφα.

Για τους περισσότερους είναι ότι πρέπει για μια selfie στην παραλία, με μερικά φίλτρα για να δείχνουμε αψεγάδιαστοι. Και να ποστάρουμε την τέλεια εικόνα, για την τέλεια ζωή μας. Τη ζωή που υφίσταται μόνο αν πάρει πάνω από 100 likes. Και να που η φύση έρχεται και με ένα χαστούκι μας θυμίζει ότι δεν έπρεπε να την έχουμε αγνοήσει.

Δεν θα έπρεπε κάθε φορά, που μας χτύπαγε διακριτικά την πλάτη, να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Δεν θα έπρεπε να τη μνημονεύουμε σε κουβέντες του αέρα, μόνο και μόνο για  για να κάνουμε επίδειξη γνώσεων περί της κλιματικής αλλαγής. Όλοι μαζί και ο καθένας μας χωριστά. Αρμόδιοι και μη. Γιατί η ευθύνη είναι ατομική και συλλογική. 

Όλοι μας διαλέξαμε να ξεχάσουμε. Γιατί αυτό είναι πιο ανώδυνο. Και προσωρινά, απαλύνει τις πληγές. Τα σημάδια ήταν μπροστά μας αλλά  σε κάθε καμπανάκι, λέγαμε «…κι αυτό θα περάσει. Θα έρθουν καλύτερες μέρες». Και ώ του θαύματος οι καλύτερες μέρες έρχονταν. Οι πληγές επουλώνονταν. Για λίγο βγαίναμε στο ξέφωτο. 

Και τα αφήναμε όλα πίσω. Τα σχέδια, έμεναν στα χαρτιά, οι καλές πρακτικές στα λόγια και τα παθήματα γινόντουσαν αναμνήσεις. Ώσπου να έρθει το επόμενο σημάδι. Και το μεθεπόμενο. Και τα σημάδια πύκνωναν και ήταν κάθε φορά πιο έντονα και πιο οδυνηρά. Για να ανασκουμπωθούμε και  να συνειδητοποιήσουμε, ό,τι πρέπει να αλλάξουμε. Τα πάντα, αν γίνεται. Και κυρίως τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Γιατί το να χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο, δεν είναι πια η λύση, αγαπημένοι μου. Δεν αποτελεί επιλογή. 

Μετά από τόσα φυσικά φαινόμενα να ουρλιάζουν δίπλα μας και μια πανδημία που μελέτες την αποδίδουν και αυτήν στην κλιματική αλλαγή, εμείς  θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε τα κατάλληλα φίλτρα για να βγει άρτια η selfie στην παραλία, για να βγει άρτια η άθλια καθημερινότητά μας;  

Μα θα μου πείτε: Η ζωή θέλει καλοπέραση και δυστυχώς ζούμε μόνο μια φορά. Το θέμα όμως αγαπημένοι μου, είναι όσο ζούμε, να προσφέρουμε και κάτι εκεί που χρειάζεται. Όχι ως ψηφιακό παράσιτο. Γιατί η πραγματική ζωή θέλει ανάσα. Και εκεί που υπάρχει ανάσα δεν δουλεύουν τα φίλτρα. Και αυτήν την ανάσα τη χάνουμε.

Η φύση θα συνεχίσει να μας δείχνει τα σημάδια της με όλο και πιο οδυνηρό τρόπο κι εμείς, είναι ο καιρός θαρρώ, να επιλέξουμε τη συνείδηση. Χθες! Έχουμε ήδη αργήσει.

Μέσα στους καπνούς και στα αποκαΐδια, λοιπόν, μέσα σε ένα αλλόκοτο, επαναλαμβανόμενο μοτίβο διαχείρισης μη-διαχειρήσιμων κρίσεων που συνεχίζουν να έρχονται καταπάνω μας σαν τα κύματα της θάλασσας που πίσω απ’ τους ορίζοντές της μαίνονται ασταμάτητες καταιγίδες, ας κάνουμε, αγαπημένοι μου, προσευχή βαθιά και μεγάλη: Να εξακολουθούν να υπάρχουν στη ζωή μας ανέμελοι Αύγουστοι  

 Με αγάπη εύα.


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 914 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *