“Σήμερον κρεμάται επι ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας” – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα που γράφω αγαπημένοι μου. Οι χριστιανοί όλου του κόσμου θα πάνε σε μια κηδεία. Μια κηδεία που είναι διαφορετκή από τις άλλες. Εμείς οι κοινοί θνητοί τους ανθρώπους μας που χάνονται από τον μάταιο τούτο κόσμο δεν πρόκειται να τους ξαναδούμε. Μπορεί καμιά φορά να εμφανιστούν φευγαλέα στα όνειρά μας και αυτό είναι όλο.

Το φέρετρο  έχει μέσα ένα σώμα που έχει βάρος.Οι επιστήμονες λένε πως είναι λίγο ελαφρύτερο από το ζωντανό σώμα που κινούνταν. Είναι, λένε, το βάρος την ψυχής που λείπει γιατί πέταξε και πάει.

Το αγαπημένο πρόσωπο που μας άφησε δεν έχει καμιά σχέση με το νεκρό του ομοίωμα. Γίνεται ξένο, κρύο και διαφορετικό, όσο και αν έχει κρατήσει τα ίδια χαρακτηριστικά. Και οι ζωντανοί θρηνούμε και ζούμε τον πόνο της απώλειας, του απόλυτου και οριστικού χωρισμού. 

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και οι χριστιανοί κηδεύουμε τον Χριστό, τον υιό του  Θεού. Στη σημερινή κηδεία του Χριστού όμως δεν υπάρχει κανένα σώμα. 

Περιφέρουμε ένα ανθοστόλιστο κενό με κάθε δυνατή μεγαλοπρέπεια και υπέροχες ψαλμωδίες. Κρατάμε και ένα κεράκι στο χέρι μας. Συνήθως πιάνουμε και ψιλοκουβεντούλα με τον διπλανό μας για τα προβλήματα που τρέχουν και που μας απασχολούν. 

Μπορεί να δείχνουμε, αλλά  κανείς, πραγματικά δεν είναι θλιμμένος. Ούτε καν οι παπάδες, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Ακόμα λιγότερο οι πολίτικοί που έπονται των παπάδων και που χρησιμοποιούν την επιτάφια τελετή όπως και την Ανάσταση σαν τηλεοπτικό παράθυρο. 

Αλλά και  γιατί να είναι κάποιος θλιμμένος, σε μια τέτοια κηδεία, αγαπημένοι μου; Αφού υπάρχει η βεβαιότητα πως την επομένη, ακριβώς τα μεσάνυχτα, ο Χριστός θα αναστηθεί, ανάμεσα σε κωδωνοκρουσίες και βεγγαλικά και μετά θα αναληφθεί στους ουρανούς για να μείνει με τον πατέρα του. Έπειτα θα περιμένουμε μερικούς μήνες μέχρι να ξαναγεννηθεί και την ίδια εποχή του χρόνου, το ίδιο έργο θα επαναληφθεί. 

Επιπλέον, κατά την διάρκεια της θείας κηδείας συνηθίζεται να υπάρχει και μια μπάντα που παίζει πένθιμα εμβατήρια, σαν η κηδεία να είναι κάποιου στρατηγού. Μερικές φορές δε, βλέπουμε και την παρουσία κάποιου στρατιωτικού αγήματος με τα όπλα υπό μάλης σε ένδειξη πένθους.  

Κάνοντας έναν ελεύθερο συνειρμό, είναι σαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες που σταύρωσαν τον Χριστό, να πήγαιναν στην κηδεία του, με τις λόγχες τους υπό μάλης. Τις ίδιες εκείνες λόγχες που μια μέρα πριν είχαν «κεντήσει» τα πλευρά του, για τρέξει αίμα και νερό. 

Και εδώ, αγαπημένοι μου, είναι ακόμα μια θλιβερή συνέπεια της ταύτισης Εκκλησίας-Κράτους. Το κράτος, που σαν «μαύρη τρύπα» εξουσίας, καταπίνει τα πάντα και τα χρησιμοποιεί για λογαριασμό του. Τα εκκοσμικεύει, τους αφαιρεί το μυστήριο καταργώντας την πίστη, τα συστατικά δηλαδή στοιχεία της κάθε θρησκείας. 

Και είναι απορίας άξιον πώς η Ιεραρχία της Εκκλησίας δέχεται αυτήν την υποταγή, ενώ διαπρεπείς θεολόγοι υποστηρίζουν πως η θρησκεία πρέπει να είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη από κάθε αρχή, κρατική ή άλλη. Άναρχος ο Θεός, άναρχη και η εκκλησία του. Αποστολή της η αγάπη και η ειρήνη μέσα στην ισότητα και την απλότητα. 

Μην ξεχνάμε, αγαπημένοι μου, πως ο Ιησούς γεννήθηκε σε στάβλο, όπως δηλαδή γεννούν οι πρόσφυγες στα στρατόπεδα ή στους δρόμους.  

Ας παρακολουθήσουμε  όμως το μαρτύριο  του κρατούμενου-μελλοθάνατου Ιησού Χριστού, όπως μας το καταθέτει ο ευαγγελιστής Μάρκος και όπως σχολιάζει η Αμερικανική Ιατρική Ένωση τις συνέπειες των βασανιστηρίων και της σταύρωσης. Και να δούμε: Έχει καμία σχέση με τη σημερινή κρατική φιέστα; 

Μόλις ο Πιλάτος έδωσε την εντολή για σταύρωση, τον παρέλαβαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες. Το πλήθος άρχισε να μαζεύεται για να παρακολουθήσει ένα αγαπημένο θέαμα: το λιντσάρισμα ενός ανθρώπου σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής από το Διοικητήριο του Πιλάτου, στο κέντρο της πόλης, μέχρι τον λόφο Γολγοθά, που σημαίνει «κρανίου τόπος» και βρισκόταν έξω από την πόλη. 

Με κνούτα που είχαν στην άκρη σιδερόμπαλες ή κόκαλα από αρνί, με μπαστούνια και ξύλα χτυπούσαν τον κρατούμενο, ακόμα και όταν έπεφτε κάτω.  Τον χλεύαζαν, τον έφτυναν, τον υποχρέωναν να περπατήσει και το μαστίγωμα συνεχιζόταν. Βαθιές πληγές ανοίγονταν στο σώμα του. Καμιά φορά τα κόκαλα στην άκρη του κνούτου έσπαγαν και λειτουργούσαν σαν μικρές λεπίδες. Το αίμα έτρεχε άφθονο αλλά δεν είχε καμία σημασία αφού τον κρατούμενο τον περίμεναν τα χειρότερα. Η σταύρωση. 

Ο Ιησούς, σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ιατρική Ένωση αγαπημένοι μου, πρέπει να έφτασε στον σταυρό με σπασμένα πλευρά, με βαθιές πληγές και εξαντλημένος από την προηγούμενη κράτηση όπου είχε στερηθεί τροφή, νερό και ύπνο. Τον ξάπλωσαν με την πλάτη στον σταυρό. Με καρφιά 18 εκ. του κάρφωσαν τους καρπούς και στη συνέχεια τους αστραγάλους για να μπορεί το σώμα να κρατιέται. 

Μια πρακτική που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι ήταν να σπάνε τα κόκαλα των ποδιών κάτω από το γόνατο για να επιταχύνουν τον θάνατο. Στη χειρότερη περίπτωση ο θάνατος ερχόταν ύστερα από τέσσερα μερόνυχτα. Ανάλογα με την κράση του κρατουμένου. Διάφορα έντομα πήγαιναν στις πληγές στα μάτια, το στόμα ή στα αυτιά και πουλιά τράβαγαν λουρίδες από τη σάρκα του σταυρωμένου. 

Πέρα από τους φρικτούς σωματικούς πόνους, υπήρχε και το μαρτύριο της αναπνοής που μετακινούσε το σώμα και το τράβαγε από τα καρφιά. Συνήθως ο θάνατος ερχόταν από ασφυξία, καρδιακή συγκοπή και στην καλύτερη περίπτωση από αιμορραγία. 

Ο Χριστός αγαπημένοι μου δεν ήταν ο πρώτος που σταυρώθηκε.

Αλλά δεν ήταν ούτε και ο τελευταίος. Σχεδόν σε όλο τον κόσμο, σε κάποια γωνιά ένας άνθρωπος σταυρώνεται. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς;  Ακούμε τη φωνή του ή είμαστε ανάμεσα   στο πλήθος που ακολουθεί αλαλάζοντας τον Ιησού στον δρόμο για τον Γολγοθά;  Η σιωπή μας εδώ  είναι ένα  μεγάλο καρφί  παραπάνω. 

Καλή Ανάσταση.

Με αγάπη εύα 

Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 958 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό10%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.