Σκοτεινές Κηλίδες – Το Υπερηχωγράφημα της εβδομάδας

Ο Τσοχατζόπουλος και ο Παπαντωνίου είναι από τα πιο κακά παραδείγματα πολιτικών της Μεταπολίτευσης γιατί και ο ένας και ο άλλος στιγμάτισαν την καλύτερη περίοδο του νεότερου ελληνικού κράτους. Πριν πάμε, όμως, παρακάτω στην υπόθεση του Γιάννου Παπαντωνίου, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής το αυτονόητο: Ο Γιάννος Παπαντωνίου είναι κατηγορούμενος και όχι ένοχος, αφού δεν έχει δικαστεί. Σε αυτό διαφέρει από τον Άκη Τσοχατζόπουλο, ο οποίος είναι λαμόγιο και με τη δικαστική βούλα.

Ο Παπαντωνίου είναι πιθανότατα λαμόγιο, με βάση αυτά που διαβάζουμε στη δικογραφία. Αλλά πρέπει να περιμένουμε να δικαστεί. Αν δεν αποδειχθούν οι κατηγορίες, αποδίδεται… λευκός στην κοινωνία. Καθαρά πράγματα. Αν όχι, θα κάνει συντροφιά στον… σύντροφο. Έτσι θα έπρεπε να δουλεύει το δικαστικό σύστημα
στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Το καλό σ’ αυτήν την περίπτωση -και σε άλλες ανάλογες- είναι ότι, επιτέλους, σαν να άρχισε να δουλεύει.
Και αυτό χάρη στη νομοθεσία άρσης της παραγραφής όταν υπάρχει υπόνοια για «βρόμικο χρήμα», που θέσπισαν, σε ανύποπτο χρόνο, ο Χάρης Καστανίδης και ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, ως υπουργοί Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ. Να τα λέμε και αυτά. Διαφορετικά, θα το είχε πάρει κι αυτό το ποτάμι εκείνης της διαβόητης νομοθεσίας περί ευθύνης υπουργών, η οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, προβλέπει ότι, αν ο πολιτικός, κατά την άσκηση των υπουργικών του καθηκόντων, τα τσέπωσε χοντρά, αν πήρε μίζα, δεν δικάζεται αν έχει περάσει μικρό χρονικό διάστημα.

Επίσης, προβλέπει ότι σε καμιά περίπτωση δεν κρίνεται από τον φυσικό δικαστή του, αλλά τον κρίνουν… τα κόμματα της Βουλής και το Ειδικό Δικαστήριο! Ελλάς το μεγαλείο σου! Είναι η πρώτη φορά που μια τυπική πράξη προφυλάκισης πολιτικού ίσως αποδειχθεί τομή στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. Πριν από μερικά χρόνια, θα ήταν αδιανόητο να σκεφθούν, όχι μια ανακρίτρια και ένας εισαγγελέας, αλλά ο ίδιος ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, να προφυλακίσουν κάποιον από τις «ιερές αγελάδες» του συστήματος.

Ο Παπαντωνίου ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία και το γεγονός ότι πέρασε τις πόρτες των φυλακών, συνιστά
σεισμική εξέλιξη. Όχι φυσικά επειδή είναι ένοχος και, μακάρι, όπως προείπαμε, να αποδειχθεί αθώος. Συνιστά κατάκτηση γιατί ισχύει για όλους πως η ενοχή ή η αθωότητα κρίνεται όχι με άνωθεν υποδείξεις και με την ισχύ του χρήματος και της εξουσίας αλλά με στοιχεία στα ανακριτικά γραφεία και τις δικαστικές αίθουσες.

Αλλιώς, η απλή προφυλάκιση ενός προβεβλημένου πολιτικού, από μόνη της δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Η περίπτωση Παπαντωνίου, όμως, κατά την άποψή μου, έχει και κάποια στοιχεία που μπορεί να την καθιστούν «τούβλο». Ναι, ναι, τούβλο, σαν εκείνο που μόλις το τραβήξεις καταρρέει ολόκληρο το οικοδόμημα. Με λίγα λόγια, ενδέχεται η περίπτωση Παπαντωνίου να παραπέμπει στην Ιταλία των αρχών της δεκαετίας του ’90, όταν μια ομάδα δικαστών
με θέληση ανεξαρτησίας και επαγγελματική ευσυνειδησία ερεύνησαν σκάνδαλα πολιτικών και ανατίναξαν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Και όταν λέμε ολόκληρο, εννοούμε ο-λό-κλη-ρο, με τα κόμματά του. Οι Χριστιανοδημοκράτες, που είχαν το μεταπολεμικό μονοπώλιο διακυβέρνησης, και οι σοσιαλιστές δίπλα τους αλλά και η κατά τόπους Αριστερά, έσβησαν στην κυριολεξία από τον χάρτη.

Πανίσχυροι παράγοντες βρέθηκαν αντιμέτωποι με απλούς εισαγγελείς και ανακριτές και δεν κατάφεραν να τους… αποσύρουν. Ογκόλιθοι της ιταλικής πολιτικής, όπως ο Τζούλιο Ανδρεότι και ο Μπετίνο Κράξι, ανίκητοι
επιχειρηματίες και ποικίλοι διαμεσολαβητές, τυλίχθηκαν σε μια κόλλα χαρτί. Το σύστημα γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος. Άλλοι μπήκαν στη φυλακή κι άλλοι βγήκαν στη σύνταξη. Μετά, τα πράγματα πήραν και πάλι τον στραβό δρόμο και έφτασαν στον Μπερλουσκόνι, που ήταν ερευνώμενος από την επιχείρηση «Καθαρά Χέρια», τον Μπέπε Γκρίλο και τον Σαλβίνι.

Αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση, που πρέπει να γίνει μάθημα. Τώρα το ερώτημα που καίει είναι αν και σ’ αυτό
θέμα ισχύει το γνωστό: Ελλάδα – Ιταλία, ούνα φάτσα, ούνα ράτσα. Εν μέρει ναι, ισχύει. Και στην Ελλάδα το ένα από τα κυρίαρχα κόμματα της Μεταπολίτευσης ήδη έφτασε σε αποσύνθεση και το άλλο ακούει τους σκελετούς στις ντουλάπες του να τρίζουν.

Ακλόνητοι εκδοτικοί παράγοντες έχασαν τα πάντα, ολιγάρχες με ανυπολόγιστη οικονομική επιφάνεια ξημεροβραδιάζονται σε εισαγγελικά γραφεία. Συνδυασμοί εξουσίας, χρήματος, πολιτικής και ΜΜΕ τελούν υπό έρευνα. Πρόσωπα με κορυφαίους δημόσιους ρόλους στο παρελθόν και εν ενεργεία μεγαλοστελέχη κομμάτων
περιμένουν την προανακριτική κρίση με αγωνία.

Ο αμερικανός συγγραφέας Φράνκ Χέρμπερτ έχει γράψει: «Η εξουσία έχει την τάση να απομονώνει όσους έχουν πολλή από αυτήν. Στο τέλος χάνουν την επαφή τους με την πραγματικότητα και πέφτουν». Όσοι το έχουν πάθει, το γνωρίζουν πια καλά, γιατί υφίστανται τις δυσάρεστες συνέπειες.

Ας φροντίσουν, λοιπόν, να μην το πάθουν και οι όψιμοι κάτοχοι της εξουσίας, ιδίως όσοι από αυτούς έχουν την εντύπωση πως δεν τους αγγίζουν πειρασμοί και φαινόμενα διαφθοράς. Καλό είναι να προσέχουν περισσότερο, αντί να κομπάζουν. Για να μην αποκαλυφθούν και δικοί τους σκελετοί, όταν θα είναι εκτός εξουσίας…


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 93 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο0%
Φτωχό2%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up