«Στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…» – ΥπερΗΧΩγράφημα

Τα προεκλογικά συνθήματα των κομμάτων εξουσίας, ιδιαίτερα όταν είναι έξυπνα, καίρια και εύστοχα, δημιουργούν αίσθηση και ενθουσιάζουν τις τάξεις των οπαδών τους. Μένουν στην ιστορία.

Παλαιότερα,τα προεκλογικά συνθήματα τα εμπνέονταν και τα δημιουργούσαν τα επιτελεία των κομμάτων. Σήμερα, γι’ αυτήν τη δουλειά επιστρατεύονται οι διαφημιστικές εταιρείες, που προσφέρουν υπηρεσίες με το αζημίωτο.

Πολύ σπάνια, όμως, τα προεκλογικά συνθήματα φημίζονται για τον ρεαλισμό τους. Είναι σκοπίμως υπερβολικά κι αυτό γιατί πρέπει να πεισθεί ο ψηφοφόρος-πελάτης να κάνει τη… “σωστή” επιλογή την ώρα της κάλπης.

Κάθε εκλογική καμπάνια έχει σαν βασικό στοιχείο τον εξωραϊσμό των πεπραγμένων του κόμματος και την καταρράκωση του αντιπάλου. Με λίγα λόγια, πρέπει το μαύρο να γίνει άσπρο και το άσπρο μαύρο!

Το σχήμα εχθρός-φίλος είναι το κυρίαρχο. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσοι. Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι με τους απέναντι. Σε αυτά τα συνθήματα βλέπει κανείς το δίπολο σε πλήρη ανάπτυξη. Ακόμη κι όταν η πραγματικότητα κραυγάζει για το αντίθετο, οι επικοινωνιακοί χειρισμοί έχουν στόχο να παραπλανήσουν τον ψηφοφόρο και τον κάνουν να τη βλέπει ιδανική.

Στην ίδια κατηγορία με τα προεκλογικά συνθήματα ανήκουν και οι φράσεις που εκτοξεύουν οι πολιτικοί αρχηγοί, παλιότερα από τα μπαλκόνια, σήμερα από τα μέσα ενημέρωσης. Ιδιαίτερα εκείνοι οι πολιτικοί που έχουν μια απευθείας σχέση με το ακροατήριό τους, χωρίς διαμεσολαβήσεις.

Σύμφωνα με τον Μαξ Βέμπερ, αυτού του τύπου ο ηγέτης «αναγνωρίζεται ότι από τη φύση του είναι προορισμένος για ηγέτης ανθρώπων. Οι άνθρωποι δεν υποτάσσονται σ’ αυτόν επειδή το θέλουν η παράδοση ή οι νόμιμοι θεσμοί, αλλά γιατί πιστεύουν σ’ αυτόν…»

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως στο συγκεκριμένο άθλημα πρωταθλητής ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Μεταξύ μας, πολύ λίγοι θυμούνται τι ακριβώς είχε υποσχεθεί πριν γίνει πρωθυπουργός και πόσο μεγάλη ήταν η απόσταση ανάμεσα στις εξαγγελίες και στις πολιτικές των κυβερνήσεών του.

Έχουν μείνει όμως ανεξίτηλες στη συλλογική μνήμη οι περίφημες ατάκες του, κυρίως εκείνες που είχαν στόχο τη Δεξιά, η οποία ήταν «ο στρατηγικός αντίπαλος των προοδευτικών δυνάμεων», όπως τόνιζε με κάθε ευκαιρία.

Σε περίοπτη θέση βρίσκεται το σύνθημά του «να βάλουμε τη Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας». Την παραπάνω φράση την επανέλαβε προσφάτως και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος σύμφωνα με τους αντιπάλους του προσπαθεί να αντιγράψει τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως, κατά την κρίση τους, να τα καταφέρνει γιατί είναι ένα κακέκτυπό του.

Πριν λίγο καιρό, όμως, ο Νίκος Αλεβιζάτος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, εξέφρασε τελείως αντίθετη γνώμη. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του είπε για τον σημερινό πρωθυπουργό, δυσαρεστώντας πολλούς φίλους του, ότι «έχει το μεγάλο προσόν που είχε και ο Ανδρέας Παπανδρέου να είναι πολύ γοητευτικός στη συνομιλία. Και πολύ συμπαθής. Έχει ταχύτατη αντίληψη και πραγματικά αισθάνεσαι ότι δεν χρειάζεται να συζητάς από τα πιο στοιχειώδη στην αρχή μαζί του για να φτάσεις εκεί που θέλεις. Πιάνει πουλιά στον αέρα».

Να υποθέσουμε ότι ο Αλ. Τσίπρας, αυτός ο «ταλαντούχος τυχοδιώκτης» κατά τον Άδωνι Γεωργιάδη (κάτι ανάλογο παρεμπιπτόντως έλεγαν οι δεξιοί για τον Ανδρέα Παπανδρέου την εποχή που έτρωγαν τη σκόνη του), μπορεί να πετύχει εκεί που απέτυχε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ; Να βάλει δηλαδή τη Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας;

Και να θέλει, δεν μπορεί, γιατί απλούστατα δεν γίνεται. Στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας μπορεί να μπουν πολιτικοί γιατί δεν άφησαν κάποιο ευδιάκριτο ίχνος πίσω τους. Μπορεί να μπουν κόμματα, είτε γιατί διασπάστηκαν και τα μέρη τράβηξαν διαφορετικούς δρόμους, είτε γιατί μεταμφιέστηκαν και επεδίωξαν να διαγράψουν το δυσώνυμο παρελθόν τους, είτε γιατί εξαφανίστηκαν από την πολιτική ζωή επειδή έτσι αποφάσισαν οι πολίτες.

Όμως, ας είμαστε ρεαλιστές, ούτε οι παρατάξεις αλλά ούτε και οι ιδεολογίες δεν μπαίνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ακόμα-ακόμα και οι πιο εγκληματικές και οι πιο επαχθείς, όπως είναι για παράδειγμα ο ναζισμός, ο οποίος προκάλεσε έναν παγκόσμιο πόλεμο με πολλά εκατομμύρια θύματα.

Τον βλέπουμε να σκάει ξανά μύτη και, φορώντας αυτήν τη φορά κουστούμι και γραβάτα, να διεκδικεί τα μυαλά και τις ψυχές των ανθρώπων. Ό,τι κι αν λέγεται, η διάκριση Δεξιάς-Αριστεράς υπάρχει και θα εξακολουθήσει να υπάρχει και φυσικά θα εξακολουθεί να παράγει αντιθέσεις και συγκρούσεις.

Ό,τι κι αν λένε οι οπαδοί του «τέλους της Ιστορίας», ο καπιταλισμός στη σημερινή χυδαία μορφή του, λόγω της απληστίας του και των επώδυνων πολιτικών που εφαρμόζει, θα δημιουργεί ανισότητες και οι ανισότητες θα δημιουργούν οργή.

Θα συνεχίσει να προκαλεί ισχυρές αντιδράσεις στις κοινωνίες και θα είναι αδύνατον να ισχυριστεί πως είναι η μόνη και οριστική απάντηση σε όλα προβλήματα.

Επομένως, ας το πάρουμε απόφαση πως ούτε η δεξιά παράταξη θα μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Όχι γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου ξέχασε να πάρει το κλειδί όταν την έκλεισε εκεί, αλλά γιατί πάντα θα υπάρχουν συντηρητικοί άνθρωποι.

Όμως ούτε και η Αριστερά θα εξοστρακιστεί, κι ας ισχυρίζεται ο Μάκης Βορίδης ότι έτσι πρέπει να γίνει αφού έχει ελαττωματικές ιδέες, κι ας φαντασιώνεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης την ιδέα της λοβοτομής σε μαζική κλίμακα αφού, όπως έχει δηλώσει, «πρέπει να τελειώνουμε μ’ αυτούς, όχι μόνο γι’ αυτά που κάνουν αλλά και γι’ αυτά που σκέφτονται»! Οι παρατάξεις δεν εξαφανίζονται, απλά ηττώνται…

ΗΧΩ


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up