Συνέντευξη με τρία μουσικά ταλέντα της Φλώρινας (Δημήτρη Τουλίκα, Αντώνη Σελεμίδη και Αναστάσιο Βαλκάνη)

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας στις 26 Ιανουαρίου 2011.

Πρόσωπα & Ιδέες - Αυγή Κύρκου

Το να συζητάει κανείς με εφήβους είναι από μόνο του υπέροχη εμπειρία, πόσο μάλλον όταν έχει αποδειχθεί ότι είναι χαρισματικοί. Ο Αντώνης, ο Δημήτρης και ο Τάσος, είναι τρεις έφηβοι, με τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ο κάθε ένας. Ο Αντώνης, είναι αυτό που λέμε «παιδί μέσα σ’ όλα», ο Δημήτρης είναι «διανοούμενος», ο Τάσος είναι «ροκ». Έχουν όμως κάτι κοινό που τους συνδέει: Είναι – όπως λένε οι δάσκαλοί τους και αποδεικνύουν οι διακρίσεις που συγκεντρώνουν κατά καιρούς – και οι τρεις μουσικά ταλέντα. Η τελευταία συμμετοχή τους ήταν στο διαγωνισμό «Δράση εκτός έδρας» που διοργάνωσε ο σύλλογος «Φίλοι της μουσικής».

Ο Δημήτρης και ο Αντώνης είναι μαθητές του Νομαρχιακού Ωδείου Φλώρινας, ο Τάσος, μαθητής του Ωδείου Θεσσαλονίκης. Διαγωνίστηκαν με άλλα 150 παιδιά – μουσικά ταλέντα επίσης, που προέρχονταν από ωδεία, άλλων πόλεων – και διακρίθηκαν και οι τρεις. Μετά από πολλές αναβολές κατάφερα να συναντηθώ μαζί τους. Η συζήτηση κύλησε χαλαρά και ευχάριστα γύρω από τη μουσική, το σχολείο, τα όνειρα, τις υποχρεώσεις, τα ενδιαφέροντά τους. Συμπέρασμα; Αν και προικισμένοι με ιδιαίτερο χάρισμα, εξακολουθούν να είναι οι ζωντανοί έφηβοι, που βιώνουν την ηλικία τους με την ίδια ένταση, τις χαρές, τις αγωνίες, τα άγχη, όπως όλα τα άλλα παιδιά. Καλή ανάγνωση.

Συνεντεύξεις - Πρόσωπα & ιδέες

Παιδιά θα αρχίσω από τα τελευταία ευχάριστα γεγονότα. Είσαστε και οι τρεις μέσα στους δέκα σπουδαστές ωδείων από πέντε πόλεις της Ελλάδας που διακρίθηκαν ανάμεσα σε 150 συμμετέχοντες στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Δράση εκτός Έδρας» του συλλόγου «Οι φίλοι της μουσικής».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΟΥΛΙΚΑΣ: Ναι, ο διαγωνισμός έγινε σε τρείς φάσεις, τις οποίες τις περάσαμε με επιτυχία και διακριθήκαμε. Οι διακρίσεις μας δόθηκαν στο μέγαρο μουσικής Αθηνών. Εκεί στο μέγαρο πραγματοποιήθηκε μια συναυλία, με έργα Μπαχ, Μπετόβεν και Χάιντν στην οποία συμμετείχαμε όσοι διακριθήκαμε. Συμμετείχαν και παιδιά από άλλες πόλεις, Λάρισα, Κιλκίς.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΕΛΕΜΙΔΗΣ: Στη συναυλία πήρε μέρος ο Δημήτρης και ο Τάσος. Εγώ δεν συμμετείχα. Μόνο βραβεύτηκα.

Πώς είναι εκεί πάνω στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής; Σας ρωτάω γιατί το μέγαρο μουσικής είναι ένας χώρος όπου εμφανίζονται καταξιωμένες προσωπικότητες στο χώρο της τέχνης…

ΤΑΣΟΣ ΒΑΛΚΑΝΗΣ: Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα… ήταν πολύ, πολύ καλή εμπειρία. Βασικά στην αρχή είχα άγχος. Δεν είχα παίξει ποτέ μου σε έναν τόσο μεγάλο και επιβλητικό χώρο, με τόσο πολύ κόσμο και ιδιαίτερα σ’ένα χώρο που έχουν περάσει, όπως είπατε, τόσο μεγάλα και καταξιωμένα ονόματα της τέχνης.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Και εμένα μου άρεσε πολύ όλο αυτό που έγινε.

Για εσένα Δημήτρη δεν ήταν η πρώτη φορά. Έχεις ξαναπαίξει στο μέγαρο, έτσι δεν είναι;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ναι, στην ίδια αίθουσα είχα ξαναπαίξει στην τελική φάση ενός διαγωνισμού πέρσι το Μάιο του 2010. Όταν όμως παίζει κανείς σε τέτοιους χώρους πάντα αισθάνεται όμορφα. Συνήθως είμαι χαλαρός όταν παίζω, αλλά αυτήν τη φορά είχα ένα μικρό άγχος. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά υπήρχε ένα μικρό άγχος. Νομίζω εξαρτάται από το πώς είσαι κάθε φορά.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Και εγώ είχα ξαναπαίξει στο Μέγαρο, σε κάποιους καλλιτεχνικούς αγώνες και μάλιστα στη μεγάλη αίθουσα. Έπαιζα ακορντεόν τότε. Η αίθουσα ήταν γεμάτη! Καλά, δε σας λέω τίποτα! Είναι το κάτι άλλο να παίζεις μπροστά σε τόσο κόσμο. Αυτήν τη φορά, εντάξει, πέρασα με επιτυχία και τις τρεις φάσεις του διαγωνισμού αλλά δεν πήρα μέρος στη συναυλία. Όμως και μόνο το να βρεθείς σε έναν τέτοιο χώρο, δεν είναι και λίγο! Έπειτα μου συνέβη και αυτό: Πείσμωσα. Αυτός ο διαγωνισμός ήταν και η αιτία που είπα «θέλω πλέον να ασχοληθώ σοβαρά με τη μουσική».

Πώς βρεθήκατε σ’ αυτόν το χώρο; Ήταν δική σας επιλογή να ασχοληθείτε με τη μουσική ή σας κατηύθυναν η μαμά και ο μπαμπάς;

ΤΑΣΟΣ: Εγώ μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον με πολλή μουσική. Μουσική παραδοσιακή. Ο πατέρας μου είναι μουσικός και όλη η οικογένεια ασχολείται με τη μουσική. Ξεκίνησα να παίζω από πολύ μικρός, στα πέντε μου. Ο πατέρας μου, μου αγόρασε μια τρομπέτα. Στην αρχή την περιεργαζόμουνα μόνο και προσπαθούσα κάτι να κάνω, αλλά ήταν δύσκολο. Ο πατέρας μου με βοήθησε να βγάλω κάποιους ήχους και ενθουσιάστηκα! Μου άρεσε και είπα: Αυτό το όργανο θα μάθω να παίζω. Έτσι ξεκίνησα. Στην αρχή, έπαιζα μόνο με το «αυτί». Σιγά – σιγά ο πατέρας μου δίδαξε κάποιες νότες. Ώσπου γράφτηκα σ’ ένα Ωδείο, στα Γιαννιτσά.

Γιατί στα Γιαννιτσά; Δεν θεωρούσατε αρκετά καλούς τους δασκάλους του δικού μας Ωδείου;

ΤΑΣΟΣ: Στο Ωδείο της Φλώρινας, τότε, δεν υπήρχε τμήμα τρομπέτας, όπως τώρα. Έτσι αναγκαζόμουν να πηγαινοέρχομαι στα Γιαννιτσά. Έκανα τέσσερα χρόνια μαθήματα με δάσκαλο το Γεώργιο Χαλκιά. Ανέβαινα γρήγορα τις τάξεις και στη συνέχεια γράφτηκα στο Ωδείο Θεσσαλονίκης, όπου συνεχίζω μέχρι σήμερα να πηγαίνω κάθε Σάββατο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Εγώ ξεκίνησα όταν ήμουν οχτώ χρόνων. Είπαμε μαζί με την αδερφή μου ότι θέλουμε να μάθουμε κάποιο όργανο και επιλέξαμε το πιάνο. Δεν με κατηύθυνε κανείς. Το ήθελα μόνος μου. Στην αρχή, είχα κάποιες αμφιβολίες, δεν μπορούσα να παρακολουθήσω το μάθημα, ήμουν πολύ συνεσταλμένος. Μετά συνήθισα , πήρα θάρρος και όλα εξελίχθηκαν καλά. Ξεκίνησα στον «Αριστοτέλη» μαθήματα πιάνου με την κ. Βερονίκη Παπαϊωάννου. Μετά συνέχισα στο Ωδείο και τώρα είμαι με την κ. Ευνουχίδου.

Σε χαρακτηρίζουν «παιδί θαύμα»! Ποιος αντιλήφθηκε ότι είσαι ένα παιδί με ιδιαίτερο χάρισμα;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Η πρώτη μου δασκάλα, η κ. Βερονίκη. Αυτή ενημέρωσε τους γονείς μου ότι είμαι «ταλέντο». Δε γνωρίζω πώς ακριβώς έγινε. Ίσως επειδή μελετούσα πολύ και «έβγαζα» περισσότερα κομμάτια από αυτά που μου δίνανε και τα έβγαζα με γρήγορο ρυθμό.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Εγώ ξεκίνησα – το θυμάμαι σαν να έγινε τώρα – όταν ήμουνα μικρός, πολύ μικρός μου είχαν φέρει δώρο ένα αρμόνιο. Ήταν περίοδος Χριστουγέννων. Παίζοντας με τα πλήκτρα «έβγαλα» τα κάλαντα. Στην αρχή κουτσά-στραβά, αλλά τα έβγαλα. Μου άρεσε πολύ αυτό που έκανα. Έπαιζα τα κάλαντα και τα ξαναέπαιζα. Στη συνέχεια έκανα το ίδιο και με άλλα κομμάτια. Μετά οι γονείς μου με γράψανε στο τμήμα προπαιδείας στο Ωδείο. Εκεί ήρθα
σε επαφή με διάφορα όργανα και σε ηλικία εννέα χρόνων, κατέληξα ότι θέλω να μάθω πιάνο. Δεν ήμουν από τα παιδιά που διάβαζαν πολύ. Βασικά δε διάβαζα καθόλου. Έπαιζα ό,τι μ’ ενδιέφερε.

Εσύ Δημήτρη έχεις πάρει μέρος σε πολλούς διαγωνισμούς και έχεις διακριθεί αν δεν κάνω λάθος σε όλους.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ε, ναι σε αρκετούς. Η πρώτη φορά ήταν το 2004 σε πανελλήνιο και παν-Κύπριο διαγωνισμό όπου πήρα το δεύτερο βραβείο. Μετά στον ίδιο διαγωνισμό το 2007 πήρα το πρώτο βραβείο. Το 2009 σε πανελλήνιο διαγωνισμό πήρα πάλι το πρώτο βραβείο. Το 2009 πάλι διακρίθηκα. Το καλοκαίρι είχα και μια διεθνή διάκριση σε μια συμμετοχή μου σε σεμινάρια στο Φράιμπουρκ, όπου έπαιξα σε τρεις – τέσσερις συναυλίες από τις οποίες η τελευταία ήταν σαν διαγωνισμός με βραβείο κοινού και πήρα τη δεύτερη θέση. Το σύνθημα των σπουδαστών των ωδείων που πήραν μέρος στη συναυλία του Μεγάρου ήταν: «Ελάτε να διασκεδάσουμε με Μότσαρτ και Μπετόβεν». Οι περισσότεροι θεωρούν την κλασσική μουσική ανιαρή και βαρετή. Από κλασσική μουσική δεν έχω ιδέα και αναρωτιέμαι: διασκεδάζει κανείς ακούγοντας κλασσική μουσική;

ΑΝΤΩΝΗΣ: Τα άτομα που ασχολούνται με την κλασσική μουσική το διασκεδάζουν σίγουρα. Κάποιος όμως που δεν έχει ασχοληθεί με την κλασσική μουσική, δεν έχει αυτό που λένε μουσική παιδεία, δε θα διασκεδάσει, θα βαρεθεί. Εξαρτάται τι εννοεί ο καθένας όταν λέει πάω να διασκεδάσω. Σίγουρα δεν ευθυμείς με την κλασσική μουσική με τον ίδιο τρόπο που ευθυμείς όταν ακούς σε κάποιο μαγαζί «σκυλάδικα».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Προσωπικά διασκεδάζω πολύ παίζοντας ή ακούγοντας κλασσική μουσική. Ένας ξένος προς αυτά τα ακούσματα, πιστεύω ότι ναι, μπορεί να διασκεδάσει με κλασσική μουσική. Υπάρχουν κομμάτια που ακούγονται ευχάριστα από όλους. Θεωρώ όμως ότι παίζει ρόλο και ηλικία. Παιδιά της ηλικίας μας που δεν ασχολούνται, θα βαρεθούν σίγουρα. Ενώ κάποιοι μεγαλύτεροι θα τη δουν διαφορετικά. Κάτι δεξιοτεχνικό, επειδή είναι δύσκολο, πιστεύω ότι θα τους προσελκύσει. Θα το απολαύουν και αυτοί που είναι έξω από το χώρο. Άλλωστε οι χώροι των συναυλιών, δε γεμίζουν μόνο από αυτούς που γνωρίζουν κλασσική μουσική και την έχουν σπουδάσει. Οι περισσότεροι δεν έχουν τελειώσει ωδεία, ούτε έχουν διπλώματα.

Έχετε κάποιο μουσικό συνθέτη για πρότυπο;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Όχι, δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάποιος συνθέτης μουσικός που είναι πρώτος στις προτιμήσεις μου και λειτουργεί σαν πρότυπο για μένα. Τους ακούω όλους και από τον κάθε ένα έχω πάρει πολλά. Έχω παίξει Μότσαρτ, Μπαχ, Μπετόβεν, Μέντελσον, Χάιντν, Λιστ, Σοπέν, Κωνσταντινίδη, κάποια έργα ενός σύγχρονου Έλληνα συνθέτη του Παντελίδη. Ο κάθε συνθέτης έχει να παρουσιάσει το δικό του έργο. Δεν μπαίνω στη λογική να τους συγκρίνω και να πω ότι αυτός είναι ανώτερος από τον άλλον. Όλοι τους έχουν να μου δώσουν πολλά, οπότε όλοιτους είναι πρότυπα για μένα. Αν και δε σκοπεύω να ασχοληθώ με τη σύνθεση. Θα ασχοληθώ με την ερμηνεία. Πιστεύω πως ποτέ δε θα μπορέσω να συνθέσω.

ΤΑΣΟΣ : Ποτέ μη λες ποτέ!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ναι, έχεις δίκιο! Ίσως κάποτε στο μέλλον. Στην πορεία της ζωής τα πράγματα αλλάζουν. Ίσως και να το κάνω. Προς το παρόν όμως, αυτήν την αίσθηση έχω.

ΑΝΤΩΝΗΣ : Εμένα κάποια έργα ορισμένων συνθετών όταν τα ακούω με ξετρελαίνουν. Κάποια άλλα όχι, μου είναι αδιάφορα. Συμφωνώ με το Δημήτρη, όσον αφορά τους ξένους συνθέτες. Έχω όμως σαν πρότυπο τον Κορκολή και σ’αυτόν θέλω να μοιάσω. Είναι συνθέτης και ερμηνευτής και μου αρέσουν τα κομμάτια του, ο τρόπος που ερμηνεύει ένα κομμάτι, η δεξιοτεχνία του… τον θαυμάζω. Επειδή εγώ ασχολούμαι με τη σύνθεση και με ενδιαφέρει να ασχοληθώ και στο μέλλον, θα ήθελα να του μοιάσω.

ΤΑΣΟΣ: Εγώ είμαι, κατ’ αρχήν, θαυμαστής του πατέρα μου. Θαυμάζω και έχω σαν πρότυπο το δάσκαλό μου τον κ. Χαλκιά και θέλω πάρα πολύ να του μοιάσω. Αλλά ξέρω ότι για να γίνει αυτό χρειάζεται πολλή δουλειά και μεγάλη υπομονή. Όμως θαυμάζω και έναν ξένο τρομπετίστα, Σεργκέι Ναγκαλιάκωφ λέγεται. Ό,τι και να παίξει μου αρέσει. Μου αρέσει το στυλ του, ο τρόπος που παίζει και θέλω να γίνω σαν αυτόν.

Το χέρι του Θεού σας προίκισε με το ταλέντο. Είναι όμως αρκετό αυτό για να καταφέρετε να αγγίξετε τους στόχους που έχετε θέσει;

ΤΑΣΟΣ: Όχι δεν αρκεί μόνο το ταλέντο. Εμείς οι… ας το πούμε ταλαντούχοι, έχουμε το υλικό αλλά είναι ακατέργαστο. Χρειάζεται δουλειά. Προσωπικά έχω καταναλώσει πολύ χρόνο στη μελέτη. Έχω δουλέψει πολύ από πολύ μικρός. Πιστεύω ότι αν θέλεις να φτάσεις σ’ένα καλό σημείο, πρέπει να μελετάς οχτώ ώρες την ημέρα, κάθε μέρα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Συμφωνώ κι εγώ με τον Τάσο. Ένα ταλέντο από μόνο του δε λέει τίποτα. Θέλει πολύ δουλειά. Το ταλέντο στην ουσία είναι η ικανότητα κάποιου να κάνει κάτι. Αν δεν το κάνει συχνά, αν δεν ασχολείται, τότε το ταλέντο ατονεί και χάνεται. Θέλει πολλή δουλειά, άσκηση και μελέτη πολύωρη και
καθημερινή.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Εγώ βέβαια, δε θα διαφωνήσω με τα παιδιά, αλλά προσωπικά δε μελετάω πολύ. Ποτέ δε μελετούσα. Για να είμαι ειλικρινής κάθισα και μελέτησα πολύ στα πλαίσια του προγράμματος «Δράση εκτός Έδρας». Εκεί κατάλαβα πως το ταλέντο δεν αρκεί. Πως για να καταφέρεις κάποια πράγματα πρέπει να καθίσεις και να δουλέψεις με υπομονή. Το γεγονός ότι διακρίθηκα με έβαλε σε άλλη τροχιά. Τότε ήταν που πήρα την απόφαση να ασχοληθώ σοβαρά με τη μουσική.

Δεν την είχες πάρει στα σοβαρά όλον αυτόν τον καιρό;

ΑΝΤΩΝΗΣ: Ζούσα με τη μουσική. Μου άρεσε να παίζω μουσική, να συνθέτω, να τραγουδάω. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει χωρίς τη μουσική. Η συμμετοχή μου σ’ αυτόν το διαγωνισμό με έκανε να καταλάβω κάποια πράγματα. Να αποφασίσω ότι θα ασχοληθώ με τη μουσική σαν επάγγελμα. Σκέφτηκα: Τι καλύτερο, από το να κάνεις επάγγελμα αυτό που αγαπάς; Είμαι στη φάση που αρχίζω και μελετάω τώρα…

Συμβαίνει και οι τρεις εκτός από μουσικά ταλέντα, να είστε και αριστούχοι μαθητές στο Σχολείο. Πώς τα καταφέρνετε;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Οργανώνω το χρόνο μου και καταφέρνω χωρίς να παρακολουθώ κανένα φροντιστήριο να τα πηγαίνω καλά και στα μαθήματα. Οι απαιτήσεις του σχολείου δεν είναι τόσο μεγάλες όσο αυτές της μουσικής. Είναι και πώς το βλέπει ο καθένας. Εννοώ πως ο καθένας ρίχνει το βάρος στον τομέα που τον ενδιαφέρει. Εμένα με ενδιαφέρει η μουσική και ασχολούμαι περισσότερο μ’ αυτήν, χωρίς αυτό να σημαίνει πως παραμελώ και τα μαθήματά μου. Γι’ αυτό είμαι καλός και στο σχολείο.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Εγώ έκανα ακριβώς το αντίθετο, μελετούσα πολύ για το Σχολείο και λίγο για τη μουσική. Τώρα όμως, σας το είπα, αποφάσισα να αλλάξω πρόγραμμα.

ΤΑΣΟΣ: Εγώ νομίζω ότι πάντα έριχνα το βάρος στη μουσική, αλλά και στα μαθήματα μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω… με λίγη προσπάθεια, χωρίς χαμένο χρόνο.. κάτι κάνω.

Εξωσχολικές δραστηριότητες έχετε; Δεν εννοώ φροντιστήρια, εννοώ πάρτι, αθλητισμό, φλερτ. Αυτά σας ενδιαφέρουν ή τα έχετε βγάλει από τη ζωή σας, λόγω των πολλών υποχρεώσεων;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Μου αρέσει ο αθλητισμός, αλλά δεν ασχολούμαι συστηματικά. Γυμνάζομαι όμως και όποτε βρίσκω ευκαιρία παίζω ποδόσφαιρο. Έχω πάρει και μαύρη ζώνη στο καράτε. Ένας πιανίστας επιβάλλεται να αθλείται για τη στάση του σώματος… Βγαίνω έξω και με φίλους… αν οργανώσεις το χρόνο σου δεν είναι δύσκολο να τα καταφέρεις όλα.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Οι απαιτήσεις του Σχολείου ποτέ δεν με εμπόδισαν να ασχοληθώ και με αυτά που μου άρεσαν. Βγαίνω και με παρέες και φλερτάρω φυσικά και με τον αθλητισμό ασχολούμαι. Έχω κι εγώ μαύρη ζώνη στο καράτε. Νομίζω πως αν θέλεις μπορείς να τα κάνεις όλα.

ΤΑΣΟΣ: Εγώ αθλούμαι, μ’ ενδιαφέρει να γυμνάζω το σώμα μου και έξω βγαίνω και διασκεδάζω.. και κανένα ποτάκι πίνουμε με τα παιδιά, ε, και τα κορίτσια… δε λέω…

Τι σημαίνει μουσική για εσάς;

ΑΝΤΩΝΗΣ: Μουσική είναι πολλά, είναι τρόπος έκφρασης, είναι τρόπος διαφυγής, είναι τρόπος εκδήλωσης των πιο δύσκολων συναισθημάτων, είναι τρόπος σκέψης και θα μπορούσα να πω ότι είναι και τρόπος ζωής. Είναι ό,τι πιο ευχάριστο για μένα. Όταν είμαι στεναχωρημένος θα πάω να παίξω για να ξεχαστώ. Όταν είμαι χαρούμενος πάλι θα παίξω.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Η μουσική είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα. Είναι κάτι που αγαπώ πολύ και που θέλω πραγματικά να ασχολούμαι μ’ αυτό.

ΤΑΣΟΣ: Όταν νιώθω θλίψη ή στεναχώρια ακούω κλασσική μουσική. Παίζω την τρομπέτα μου και ηρεμώ. Είναι το καταφύγιό μου η μουσική. Γενικά η μουσική μου δίνει χαρά, με «φτιάχνει». Νιώθω πολύ καλύτερα…

Υπάρχει άλλο είδος μουσικής που σας… «φτιάχνει»;

ΤΑΣΟΣ: Μου αρέσει πάρα πολύ η τζαζ. Ακούω τα πάντα και αυτά που τραγουδάνε όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, τα έντεχνα, τα λαϊκά, τα «σκυλάδικα», όπως τα λένε. Οπουδήποτε και να πας… στις καφετέριες… στα μπαράκια, αυτά ακούς. Οπότε…

Τα ακούς επειδή σου αρέσουν πραγματικά ή επειδή είσαι αναγκασμένος να τα ακούς;

ΤΑΣΟΣ: Επειδή, ας πούμε, τα ακούνε όλα τα παιδιά της ηλικίας σου και δεν θέλεις να διαφοροποιηθείς. Είναι και αυτός ένας λόγος. Αφού είσαι με την παρέα σου και η παρέα σου ακούει αυτό το είδος μουσικής, θα το ακούσεις και εσύ.

Φοβάσαι ότι θα αναγκαστείς να απομονωθείς αν δηλώσεις ότι δεν σ’ ενδιαφέρει αυτό το είδος;

ΤΑΣΟΣ: Και αυτό, αλλά νομίζω ότι ένας μουσικός πρέπει να ακούει τα πάντα. Όλο και κάτι θα κερδίσει. Μετά εξαρτάται κι απ’ το χώρο που βρίσκεσαι. Αν είσαι σε μπαράκι και έχεις πιεί κανένα ποτάκι και έχεις τα κέφια σου, τότε τα «σκυλάδικα» είναι ό,τι πρέπει. Η κλασσική Μουσική είναι για άλλους χώρους. Υπάρχουν κάτι μπαράκια που σε «φτιάχνουν» πολύ, με έντεχνη, τζαζ, κανένα ποτάκι…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ακούω μόνο κλασσική μουσική. Δεν μ’ ενδιαφέρει κανένα άλλο είδος. Αυτό που θέλω κάθε φορά είναι να ακούω κάτι νέο, που δεν το έχω ακούσει. Ένα νέο κομμάτι. Η μουσική για μένα δεν είναι μόνο μελέτη, είναι και διασκέδαση. Δεν το κάνω επειδή κάποιος – η δασκάλα μου ή οι γονείς μου – το επιβάλλει, αλλά γιατί αυτό μου αρέσει να κάνω. Αυτό με ευχαριστεί και με διασκεδάζει. Και όταν μεγαλώσω και θα έχω περισσότερο χρόνο, με τη μουσική θέλω να το γεμίζω.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Ακούω τα πάντα εκτός από «σκυλάδικα». Και έντεχνη ακούω και λαϊκή μουσική και παραδοσιακή. Με την παρέα μου έχουμε φτιάξει ένα γκρουπάκι. Ο ένας φίλος τραγουδάει, ο άλλος παίζει κιθάρα – πήραμε μέρος και σε σχολικούς καλλιτεχνικούς αγώνες στη Θεσσαλονίκη και πήραμε το πρώτο βραβείο. Ακούμε και παίζουμε τα πάντα.

Το ότι ακολουθείτε ένα διαφορετικό πρόγραμμα από τα άλλα παιδιά, το ότι τα ενδιαφέροντά σας, ως ένα σημείο είναι διαφορετικά, δεν σας βάζει λίγο στο περιθώριο; Δε σας απομακρύνει λίγο από ομάδες;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Όχι δεν σε αποκλείει το ταλέντο από τις παρέες. Δύσκολα αποκλείεται κάποιος από την παρέα λόγω της μουσικής. Τουλάχιστον αυτό δεν ισχύει για μένα. Απλά οι άλλοι είναι λίγο δύσκολο να παρακολουθήσουν αυτό το είδος της μουσικής. Εμένα δεν μ’ ενδιαφέρει κανένα άλλο είδος μουσικής. Στο σπίτι ακούω συνέχεια και μόνο κλασσική μουσική. Τίποτε άλλο. Όταν βγαίνω έξω αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η παρέα και όχι η μουσική. Μπορεί να μην μου αρέσει η μουσική που βάζουν έξω, αλλά δεν με πειράζει. Αισθάνομαι άνετα.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Δεν αντιμετωπίζω τέτοιο πρόβλημα. Όταν είμαι σπίτι ακούω και παίζω κλασσική μουσική. Στις παρέες όμως δεν ακούω, ούτε παίζω Μπετόβεν και Μότσαρτ. Στις παρέες παίζει ρόλο και το όργανο που παίζεις. Αν παίζεις κιθάρα για παράδειγμα είσαι πολύ δημοφιλής… Η κιθάρα είναι μαγνήτης για τα κορίτσια. Άμα τραγουδάς κιόλας, ε, τότε… κολλάνε…!

ΤΑΣΟΣ: Ναι, ναι, όταν παίζεις κιθάρα είναι αλλιώς. Η τρομπέτα δεν είναι σαν την κιθάρα. Στα κορίτσια αρέσει περισσότερο η κιθάρα και το πιάνο. Είναι πιο ρομαντικά.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Δεν έχετε ακούσει αυτό που λένε «Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγον πιάνο».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Εγώ παίζω πιάνο. Παίρνω μέρος και στις εκδηλώσεις καμιά φορά… όπου χρειάζεται.

Εσένα Τάσο σε θυμάμαι, στο Δημοτικό Σχολείο να παίζεις τρομπέτα στις διάφορες εκδηλώσεις.

ΤΑΣΟΣ: Εξακολουθώ να το κάνω και τώρα. Συμμετέχουμε με τα παιδιά εδώ, σε όλες σχεδόν τις εκδηλώσεις του σχολείου. Δεν αισθάνθηκα ποτέ απομονωμένος, το αντίθετο θα έλεγα. Όταν παίζω κλασσικά κομμάτια με την τρομπέτα είναι λίγοι αυτοί που τους αρέσει η κλασσική μουσική και με ακούνε. Τυχαίνει όμως να μ’ ενδιαφέρει και η παραδοσιακή μουσική – προέρχομαι από οικογένεια μουσικών – τους «Βαλκάνηδες», τους ξέρετε, οπότε παίζω και παραδοσιακά και ακούνε όλοι με ευχαρίστηση και συμμετέχουν όλοι.

Κάνετε σχέδια για το μέλλον; Στην Ελλάδα για όσους θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη μουσική, ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι δύσκολα τα πράγματα. Το έχετε σκεφτεί αυτό;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Θα έλεγα ότι τώρα, τα πράγματα εδώ είναι πιο εύκολα. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να ζήσει από τη μουσική. Στο εξωτερικό υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες και ο ανταγωνισμός είναι μεγαλύτερος. Το όνειρό μου είναι να γίνω σολίστας… Αν τελειώσω εδώ, μετά θα φύγω στο εξωτερικό για σπουδές. Προς το παρόν μελετάω πολύ. Προσπαθώ να ανταποκριθώ και στις απαιτήσεις του Σχολείου όμως τον περισσότερο χρόνο το διαθέτω στη μουσική. Πιστεύω ότι θα τα καταφέρω.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Αυτήν την περίοδο ετοιμάζομαι για τις πανελλαδικές. Αποφάσισα να ακολουθήσω μουσικές σπουδές. Σκέφτομαι όταν τελειώσω τις σπουδές μου εδώ να πάω στο εξωτερικό. Έτσι το έχω φτιάξει στο μυαλό μου. Πιστεύω ότι έξω, το επίπεδο είναι ανώτερο και επί πλέον υπάρχουν μεγαλύτερες και καλύτερες ευκαιρίες.

ΤΑΣΟΣ: Και εγώ στο εξωτερικό σκέφτομαι να φύγω. Τα πράγματα εδώ στην Ελλάδα είναι δύσκολα. Περισσότερο όμως θέλω να βγω έξω για να δω πώς είναι τα πράγματα. Ακούω ότι οι συνθήκες είναι καλύτερες. Αλλά και να μην είναι, δε χάνεις τίποτα αν πας να δεις κάτι νέο που δεν το έχεις ξαναδεί… Αυτήν την περίοδο είμαι πολύ απασχολημένος. Πέρασα στον προκριματικό διαγωνισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την «Ορχήστρα νέων», και τώρα στις 5 Φεβρουαρίου θα διαγωνιστώ στον τελικό. Είμαι στην «πρίζα». Μελετάω όλη μέρα. Θέλω να τους δείξω κάτι καλό.

Ποιοι σας στήριξαν και σας στηρίζουν στις προσπάθειές σας;

ΤΑΣΟΣ: Οι γονείς μου βέβαια αλλά με βοήθησε και εξακολουθεί να με βοηθάει ο δάσκαλός μου, ο κ. Χαλκιάς. Μου στάθηκε σαν δεύτερος πατέρας μου και θέλω γι’αυτό να τον ευχαριστήσω. Πέρα από τη μουσική μου έμαθε και πολλά άλλα πράγματα. Τι σημαίνει υπομονή, δουλειά, να εκτιμάω κάποια πράγματα. Αν δεν ήταν αυτός δε θα έφτανα ποτέ σ’ αυτό το επίπεδο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Είμαι πολύ ευχαριστημένος και χρωστάω πολλά στην κ. Ευνουχίδου. Είναι πολύ μεγάλη πιανίστα και εξαιρετική δασκάλα. Έμαθα πολλά από αυτήν και συνεχίζω να μαθαίνω. Με στηρίζει πάντα σε όλες μου τις προσπάθειες. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις καλούς δασκάλους, με τέτοια εμπειρία, γιατί όλα αυτά σου τα μεταδίδουν. Διαμορφώνουν τον τρόπο παιξίματος, την τεχνική, που είναι πολύ ουσιαστικά στη συνέχεια. Θέλω να πω ένα ευχαριστώ και στους γονείς μου, γιατί η συμβολή τους είναι πολύ μεγάλη. Με στηρίζουν συναισθηματικά και ψυχικά αλλά κυρίως οικονομικά. Μου παρέχουν τα πάντα και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων.

ΑΝΤΩΝΗΣ: Αυτός που με ώθησε και μου έδειξε ότι έχω κάτι και μπορώ να το βγάλω, είναι ο δάσκαλός μου στο ωδείο, ο κ. Καρύδης. Μετά, όταν ήρθε η κ. Ευνουχίδου με ανέλαβε μαζί με την κ. Χατζησυμεωνίδου. Είναι σημαντικό να ξεκινάς με δασκάλους τέτοιου κύρους. Οι γονείς μου επίσης μου στέκονται πάντα και θέλω να τους πω μέσα από αυτήν τη συνέντευξη, ότι θα κάνω τα πάντα για να μην τους απογοητεύσω.

Στείλτε ένα μήνυμα προς τα νέα παιδιά που δεν ασχολούνται με την κλασσική μουσική.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Θα μπορούσα να επικεντρώσω το ενδιαφέρον τους σε δύο τομείς. Η μουσική ωφελεί τον άνθρωπο και ψυχικά και πνευματικά. Μπορεί μέσω της μουσικής να εκτονωθεί, να χαλαρώσει και να αισθανθεί καλύτερα. Μέσα από τη μουσική όμως οξύνει και το πνεύμα του. Έχει αποδειχθεί ότι όσοι ακούνε μουσική έχουν κάποιες περιοχές του εγκεφάλου τους περισσότερο ανεπτυγμένες. Έπειτα, για να κρίνεις αν σου αρέσει ή όχι, πρέπει να ασχοληθείς, να ακούσεις…

ΤΑΣΟΣ: Συμφωνώ!

ΑΝΤΩΝΗΣ: Και εγώ συμφωνώ! Άλλωστε, γι’ αυτό δίνονται και οι διάφορες συναυλίες. Τους προτείνω να έρθουν, να ακούσουν. Αν δεν ακούσεις, πώς θα σχηματίσεις άποψη;

Παιδιά, σαν Φλωρινιώτισσα αλλά και σαν δασκάλα, νιώθω ιδιαίτερα υπερήφανη που σας φιλοξενώ στη στήλη μου. Σας εύχομαι να παραμείνετε σταθεροί στους στόχους σας και κάθε στιγμή που περνάει να σας φέρνει πιο κοντά στην κορυφή. Και τότε, όταν θα με κοιτάτε από ψηλά, πραγματικά θα ήθελα να τα ξαναπούμε…


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up