«Τα τραγούδια που αγαπήσαμε…» – ΗΧΩλόγιο

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Μμμμ μαμααα, εεεε μμμμμ μα μα μα μαααα ωωω μαμααααα μα μαααααα, τζ, τζ, τζααα, τζ τζα τζι τζιιιι τζιααα! Όχι, αγαπημένοι μου, δεν τρελάθηκα, ούτε με χτύπησε κατακούτελα ο καλοκαιρινός καύσωνας. Απλά τραγουδάω ένα σύγχρονο τραγούδι. Ποιό; Θα σας γελάσω. Μα όλα ίδια είναι.

«Μαμα μααα και τζ, τζ, Ααα! Τζι τζιι τζα τζι». Τα έρμα τα άσματα όλα ίδια, σαν ταλαιπωρημένος ήχος από τζιτζίκια. Ίδιοι και οι τραγουδιστές! Καρμπόν! Φωτοτυπία! Λες και παίζουν το παιχνίδι «πώς να μην ξεχωρίζει ο ένας από τον άλλον».

Τα ανθρωπάκια του Γαΐτη τα έχετε υπ όψιν; Είναι εκείνες οι ανδρικές φιγούρες χωρίς ατομικά χαρακτηριστικά, με ριγέ κοστούμι, γραβάτα και καπελάκι μελόν που αντιπροσωπεύουν τον σύγχρονο, ανώνυμο, παθητικό, μοναχικό άνθρωπο των μεγαλουπόλεων, θύμα της μαζικοποίησης, της αλλοτρίωσης και του καταναλωτισμού.

Έ, κάτι ανάλογο αλλά με καλλιτέχνες ένα πράμα. Ο Θεός να τους κάνει καλλιτέχνες δηλαδή. Ίδια δόντια, άσπρα ξέξασπρα, και απ τον ήλιο ξεξασπρότερα! Ίδια μαλλιά, ίδιες κινήσεις, ίδιο στυλ, ίδιο βλέμμα στον φακό, ίδια οι άνδρες να χουφτώνουν το γεννητικό τους όργανο! Τι σύγχρονο κουσούρι κι αυτό;

Λες και βρίσκονται σε συνεχή, αγωνιώδη επιβεβαίωση -για να μην πω επαγρύπνηση- ότι το όργανο μετά από τόσο ταρακούνημα εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση του…

Ίδια θορυβώδης αμορφωσιά, ανάμεικτη με σαχλο-σεξουαλική έπαρση της πλάκας. Μπορεί, αγαπημένοι μου, κάποιος να με διαφωτίσει; Μπορεί κάποιος να μου πει ποιος οργάνωσε αυτήν την τραγική συνωμοσία εναντίον της ελληνικής μουσικής;

Στη ζωή μου τίμησα το «Ευχαριστώ», το «Συγγνώμη», το «Σ’ αγαπάω». Προσέξτε, όχι «αγαπώ» αλλά «Αγαπάω»! Ένα αγαπάω που να την πιάνει την αλφάβητο από την αρχή του Α και να την πηγαίνει μέχρι το τέλος του Ω της. Τη θέλω στο «πολύ» της την αγάπη!

Και έτσι, καθώς έπινα το καφεδάκι μου και ένα «μα μαμαμα οο μαμμα τζζι τζιιιι τζι…» από απέναντι μου γάνωνε το νευρικό μου σύστημα, ένοιωσα ξαφνικά ότι τσιγκουνεύτηκα ένα τεράστιο «Ευχαριστώ». Ένα «Ευχαριστώ» γεμάτο από ένα σωρό «ΑγαπάΩ» στα τραγούδια που συνόδεψαν τον βίο μου, στα ακούσματα της γενιάς μου.

Τα τραγούδια που μας πήραν από τη μύτη, τα αφτιά, το στόμα, τα χέρια. Στα τραγούδια που κούρδισαν αισθήσεις και αισθήσεις και έγερναν οι άνθρωποι στα τραπέζια, είχαν δεν είχαν αγκαλιά να γείρουν… Έγερναν. Και χαμογελούσαν γλυκά όπως για έρωτα… Είχαν δεν είχαν έρωτα. Και βούρκωναν τα μέσα τους μελωμένα κι ας ήταν όπως κι αν ήταν τα έξω τους.

«Πες πως μ’ αντάμωσες μια νύχτα σ’ ένα όνειρο…», «Πριν χαθεί το όνειρό μας…», «…Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι…». Και πέρναγαν μέσα μου συνθέτες, τι Ξαρχάκος και τι Χατζιδάκις και τι Θεοδωράκης και τι μέγας Ζαμπέτας και τι Κατσαρός και τι Χατζηνάσιος και τι Χατζής και τι Σπανός και τι Πλέσσας που έμπλεξε ο άτιμος και τζαζ στο μπουζούκι…

Να μην πιάσω τον ακραίο μινιμαλισμό των ρεμπέτικων. Και έφτασα μέχρι Κραουνάκη. Και πνίγηκα στο συναίσθημα και ήταν σαν να ξεχώριζα μία-μία τις φωνές και έδινα χαιρετισμούς νοητούς σ’ όλους αυτούς που τους έχω… τους ενέχω. Τους αναγνωρίζω από την ανάσα πριν καν ακόμα ξεκινήσει το τραγούδι τους.

Α ρε Βικάρα και Τζενάρα και Χαρούλα και Δήμητρα και Αλεκάρα των χαμηλών φώτων και Τάνια των δυνατών όλων και Άλκηστη διαχρονική και Πάριε του έρωτα και Νταλάρα του ασίγαστου και Κόκοτα της αθωότητας και Στράτο τεράστιε… και Μητσιά μέσα στη γλύκα και Μητροπάνο αξέχαστε!

Α, τι τραγούδια αξιωθήκαμε, αγαπημένοι μου! Τι στίχοι μας πυρπόλησαν! Τι νότες μας ταξίδεψαν! Τι λόγο τον λόγο, λέξη τη λέξη ψιθυρίσαμε! Τι Μάνο Ελευθερίου και τι Λευτέρη Παπαδόπουλο και τι ξάφνιασμα μας είχε χαρίσει η Λίνα Νικολακοπούλου!

Συγκρίνοντας το τώρα με το τότε, σκέφτομαι πόσο σκανδαλωδώς τυχεροί υπήρξαμε, αγαπημένοι μου! Μας τίναξαν όλα τα μουσικά ρεύματα σαν ρεύματα ηλεκτρικά! Θα μου πείτε… «ε, εντάξει…». Ξέρω, θα υπερασπιστείτε τους σύγχρονους. Ησυχάστε.

Δεν μπορεί με τίποτα κανείς να χαμηλώσει τις αξίες, όσο και να προσπαθήσει. Μάλιστα, σε τέτοια χρόνια καλλιτεχνικά ανήλιαγα, έχουν, μπορώ να πω, και πιο μεγάλη αξία. Ποιός να πειράξει τον Κωνσταντίνο Βήτα, τον Φοίβο Δεληβοριά, τους αδελφούς Κατσιμίχα, ποιός θα απαξιώσει τους στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου… Ποιόν δεν θα μαγέψει η φωνή της Ζουγανέλη, ποιόν θα αφήσει ασυγκίνητο της Βουλγαράκη και της Μποφίλιου το όλον, της Γιώτας Νέγκα και της Φωτεινής Βελεσιώτου η αυθεντικότητα, ποιόν δε θα πάρει παραμάζωμα η χαρά του Μαραβέγια, ποιόν δεν θα ταξιδέψει η φωνή του Χαρούλη και του Αλκίνοου;

Και είναι και άλλοι που, ζητώ συγνώμη, αλλά ξεχνώ ή δεν μου επιτρέπει η ηλικία μου να γνωρίζω και οπωσδήποτε θα είναι κάμποσοι. Αλλά, όπως και να το δει κανείς, είναι μικρές ευεργετικές ως λαμπρές εξαιρέσεις. Μικρές οάσεις στην απέραντη έρημο.

Ενώ εμείς; Ααα, εμείς, αγαπημένοι μου, τιμηθήκαμε με τραγούδια που μας σημάδευαν από παντού! Τσουγκρίζαμε βρε τα ποτήρια μας με Σεφέρη! Χαρήκαμε μια τόσο ποιοτική λαϊκή μουσική και γελάσαμε με ελάχιστα «παρατράγουδα» που ήταν και έμειναν παρατράγουδα.

Πώς ν’ αντέξουν τώρα τα αφτιά μας στα μαμααααα μμμμοο μαααα και ΤΖτζτζτζτζτΑΑΤΖτζτζτΑΑΑζτΤΖ των άσπρων οδόντων; Των μαζικών παρατράγουδων; Και, μα την αμαρτία μου, το έχω παρατηρημένο, με το που αρχίζουν οι βάρβαροι τα παραφωνητά με το γεννητικό όργανο στο χέρι, κάτι γίνεται και δεν βλέπεις πια ανθρώπους, δεν βλέπεις ζευγάρια, αλλά ρομποτομονάδες!

Να χαμογελούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, των τραγουδιστών, και να ποζάρουν μπροστά στα κινητά βγάζοντας σέλφι, υπό τους ήχους ενός Τζζι τζι τζαααα τζι τζι τζιιιιιι τζααα και ενός μαμμαα μμμαααα, τραγικά εκνευριστικού.

Ρομπότ που ερωτεύονται τους εαυτούς τους, αυτοσυνουσιάζονται, αυτοθαυμάζονται, αυτογελούν, αυτομιμούνται χαρά, αυτοξεσαλώνουν. Τι τραγούδια αξιωθήκαμε, αγαπημένοι μου! Ακούστε τα! Διατηρούν την αξία τους ακόμα και μεταλλαγμένα, σ’ ένα άνυδρο σήμερα…

Με αγάπη εύα!


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 402 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up