Το πρώτο μεγάλο ταξίδι της ζωής μου (Γράφει ο Θαν. Γερμανίδης)

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Ένα απογευματινό του Αυγούστου του έτους 1964, το φέρι “Άγιος Γεράσιμος” προσέγγιζε σχίζοντας του Ιονίου, το λιμάνι της Σάμης. Μπροστά μου ο πράσινος όγκος του νησιού. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ήμασταν πολλά αγόρια από Φλώρινα – Καστοριά – Πέλλα στο λιμάνι της Πάτρας. Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα θάλασσα, πρώτη φορά καράβι. Το βράδυ της προηγούμενης ημέρας είχαμε φιλοξενηθεί στο Ιωσηφόγλειο ορφανοτροφείο επί της Λεωφόρου Συγγρού στην Αθήνα. Είχαμε ξεκινήσει πρωί από το Κέντρο Νεότητας που τότε ήταν στο σημερινό κτίριο Εξάρχου στη Φλώρινα. Ο συμμαθητής μου και συγχωριανός, ο Ανδρέας δεν ήταν μαζί μας.

Στη διαδρομή προς Αθήνα δε χόρταινα να παρατηρώ από το παράθυρο του λεωφορείου τις πόλεις και τα μέρη που περνούσαμε, να διαβάζω τις πινακίδες, να προσπαθώ να προσδιορίσω τόπους με ιστορική βαρύτητα (Σαραντάπορο, Αλαμάνα με τον Αθανάσιο Διάκο, Θερμοπύλες με τον Λεωνίδα). Φτάσαμε απόγευμα στην Αθήνα. Μεγάλη πόλη, πολλά αυτοκίνητα. Τη μόνη πόλη που είχα γνωρίσει μέχρι τότε ήταν η μικρή Φλώρινα. Μαθητής για ένα σχολικό έτος (1963-64) στην Α’ Τάξη του Γυμνασίου Αρρένων Φλωρίνης.

Μεσημέρι μιας μέρας του Ιουνίου 1964 ανέβαινα τα σκαλιά της αυλής του Γυμνασίου. Είχα αγωνία αν είχα περάσει στην έκθεση. (Προαγωγικές Εξετάσεις περιόδου Ιουνίου). Αποχωρούσαν εκείνη την ώρα δυο καθηγήτριες μου, η Φυσικός κα. Χαστάογλου, μια ψηλή πανέμορφη γυναίκα και η Φιλόλογος (λυπάμαι που δεν θυμάμαι το επίθετο της) η οποία υστερούσε μόνο σε ομορφιά από την κα. Χαστάογλου.

Όταν με είδε είπε: “Ε, Γερμανίδη, δεν χρειάζεται εσύ να δεις τα αποτελέσματα. Ήσουν πολύ καλός στα δικά μου μαθήματα…” Η Φιλόλογος μισοχάλασε την ωραία εικόνα λέγοντας: “Ναι, αλλά στα δικά μου ήσουν μέτριος…” Ας όψεται η “αμαρτωλή” σλαβοφωνία μου. Φυσική 18, Γεωγραφία 18, αλλά Ελληνικά 13 και Έκθεση μόλις 11.

Εκείνο το Καλοκαίρι το πέρασα στο χωριό μου βοηθώντας τους γονείς μου στις αγροτικές εργασίες. Η αρρενοτσακαλοπαρέα απολάμβανε το κολύμπι στη “λάκα του Κατσίκα” στο ποτάμι του χωριού που συγκεντρώνει τα νερά της λεκάνης απορροής Τριανταφυλλιάς – Πολυποτάμου – Ατραπού. Μετρούσαμε τις διάφορες αντοχές της εφηβείας μας. Μαζί μας και ο Ανδρέας, με τον οποίο συγκατοικούσα στο ίδιο δωμάτιο στη Φλώρινα στην οικία του δασκάλου κ. Σεϊταρίδη.

Ήμασταν οι δυο μόνοι άρρενες του χωριού που μετά την αποφοίτηση από το Δημοτικό συνεχίσαμε μετά τις εξετάσεις, στο Γυμνάσιο. Ο Ανδρέας ήταν από μικρασιατική οικογένεια και καλός μαθητής. Εγώ όπως προανέφερα από σλαβόφωνη οικογένεια αλλά επίσης καλός μαθητής.


Ήταν αρχές Αυγούστου του 1964, όταν η εκ Τροπαιούχου καταγόμενη κα. Σοφία Πεντερίδου, υπάλληλος της Βασιλικής Πρόνοιας, ανακοίνωσε στους γονείς μου ότι είχα επιλεγεί (τα κριτήρια επιλογής δεν ταγ γνωρίζω ακόμη και σήμερα) για να φιλοξενηθώ στο Οικοτροφείο Γυμνασιοπαίδων “Ο Βασιλεύς Παύλος” στη Λάσση Κεφαλλονιάς. Θυμάμαι ότι βάζαμε χόρτα στον αχερώνα και η καλή υπάλληλος ρώτησε τους γονείς μου αν συμφωνούν.

Ο πατέρας μου είπε ναι χωρίς να το βασανίσει πολύ το θέμα, (φτώχεια γαρ). Η μάνα μου δεν μίλησε. Πρόλαβα και είδα μια φευγαλέα θλίψη στο πανέμορφο πρόσωπο της. Εγώ χαρούμενος συμφώνησα. Δεν είχα δει ποτέ μου θάλασσα και τοποθέτησα στο Αιγαίο το νησί. Με βοήθησε το 18 που είχα στη Γεωγραφία της Πρώτης Τάξης, στο Γυμνάσιο Αρρένων Φλωρίνης.

Ο αδερφός μου ετοιμαζόταν για την Αυστραλία, όπου ήταν ήδη προ διετίας η αδερφή μας. Εργαζόταν τότε σε ένα ξυλουργείο επί της 25ης Μαρτίου. Φύγαμε όλα τα οικοτροφάκια για το Αργοστόλι, τέλος Αυγούστου. Τον αδερφό μου τον αποχαιρέτησα βουβά με ένα σφιχτό αγκάλιασμα. Δεν με ενόχλησε που μύριζε ροκανίδι.

Εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν καλοκαιρινά για τα δυο μας αδέρφια στη Μελβούρνη. Εγώ έπαιξα την Παναγία στο χριστουγεννιάτικο θεατρικό και οι γονείς μου στο χωριό μοιράστηκαν πορτοκάλια, κάστανα και θρεψίνη με τον μικρότερο αδερφό μας. Ήταν κατάτι μεγαλύτερες οι μερίδες τους.

Είχε σουρουπώσει και τα λεωφορεία από τη Σάμη μέσα από τις ανηφόρες – στροφές – κατηφόρες του ορεινού όγκου του Αίμου, μετέφεραν τα κουρασμένα, εφηβικά μας σώματα και τις αγωνίες μας για τον νέο άγνωστο τόπο. Από τον Κούταβο η θέα της απλωμένης πόλης του Αργοστολίου. Περάσαμε την βενετσιάνικη γέφυρα, ανηφορίσαμε στην περιοχή Φαραώ κι ύστερα μια γλυκιά κατηφόρα στον στενό, ασφαλτοστρωμένο δρόμο με ελαιώνες πολλούς δεξιά και αριστερά. Στο βάθος η θάλασσα. Αυτή η περιοχή -παρθένα τότε από τουρισμό- ήταν η Λάσση. Εκεί και το χαμηλό, τσιμεντόκτιστο κτήριο του Οικοτροφείου Γυμνασιοπαίδων “Ο Βασιλεύς Παύλος”.

Αφού μας χωρίσανε σε θαλάμους και δωμάτια, περάσαμε στη μεγάλη αίθουσα της τραπεζαρίας. Δύσκολα κατέβαινε το κριθαράκι, “φάε το φαΐ σου” με προέτρεψε ο κ. Πεβεράτος. “Δεν έχω όρεξη κύριε”, τόλμησα να πω. Χαμογέλασε με καλοσύνη και μου είπε: “Εδώ τρώμε υποχρεωτικά το φαΐ μας”. Κατάλαβα από την πρώτη φορά ότι εκεί τα πράγματα ήταν κάπως αλλιώς. Πέντε χρόνια για μένα, τα καλύτερα δύσκολα μου χρόνια. Εκεί με τις μνήμες να μη φεύγουν ακόμα…

Θανάσης Γερμανίδης

Γερμανίδης Αθανάσιος (Οικότροφος 1964-1969)


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 912 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *